• nie marnować jedzenia - kupować z głową, wykorzystywać do końca, a jak coś zostaje to zaprzyjaźnić się z jadłodzielniami (miejsca, w których można zostawić jedzenie, w linku jest lista jadłodzielni warszawskich, ale są też w innych miastach);
• wpłacić raz na jakiś czas grosz na akcję Pajacyk.W Polsce może nie ma osób głodujących, ale jest sporo niedożywionych. PAH przez akcję Pajacyk finansuje posiłki w szkołach i placówkach środowiskowych, oraz zapewnia dostęp do żywności tam, gdzie jej nie ma – w regionach świata, gdzie panuje ubóstwo lub toczą się wojny i trwałe konflikty zbrojne (do tej pory Syria, Sudan Południowy, Somalia);
• głosować na polityków, którzy nie spychają pod dywan takich zagadnień, jak: zmiany klimatyczne, degradacja środowiska, rosnące nierówności społeczne, brak kontroli nad działaniami międzynarodowych korporacji itp. Bacznie trzeba się przyglądać obietnicom politycznym, planom działań i ich realizacji. To jedyna opcja wpłynięcia na “te wielkie sprawy” przez nas, maluczkich.
• znajdzie się też mała rola dla popularyzatorów trendów kulinarnych, jakimi są blogerzy: zastanówcie się sto razy zanim z entuzjazmem napiszecie o jakimś kolejnym superfood z dalekich krajów. Coś co dla Was będzie miłym urozmaiceniem diety (jak na przykład quinoa czy nerkowce), dla kogoś może stać się sprawą zdrowia lub życia. Chcecie być eko i fair? Spożywajcie i promujcie lokalne produkty, których nie trzeba przewozić samolotami z daleka, a nie takie, których masowa produkcja dla bogatego zachodu może spowodować naruszenie stabilności lokalnej gospodarki. Nie mówię, żeby przestać konsumować wszystkie zagraniczne produkty, ale warto robić to świadomie i z głową.
  
  
  
  Martín Caparrós
  Głód
  Wydawnictwo Literackie
  Przekład: Marta Szafrańska-Brandt