Kolejne danie imprezowe. Łatwe do przygotowania i to zarówno w wersji mięsnej, jak i bez mięsnej. Quesadilla - wiadomo, tortilla z roztopionym serem. Ale o co chodzi z tym rozkwitaniem? No cóż tak, to sobie nazwali na portalu Tasty, z którego przepis zgapiłam i tak to prostacko przetłumaczyłam ;) Poniżej przepis z proporcjami imprezowymi. Zdjęcie przedstawia danie przed upieczeniem, bo po upieczeniu zniknęło w mgnieniu oka...

Rozkwitająca quesadilla

Składniki poszczególne można przygotować wcześniej - zatem  kurczaka najlepiej zamarynować na parę godzin/ na noc w ulubionych przyprawach i upiec. Pieczarki również wymieszać z oliwą i przyprawami i takoż upiec. 

Przygotować sos: na oliwie zeszklić posiekaną cebulę i czosnek, następnie dodać pasatę i pozostałe składniki. Zagotować, doprawić do smaku.

W dniu podania - tortille przekrawać na pół, na każdą połówkę nakładać trochę sosu i pozostałe składniki (kurczaka i/ albo pieczarki, sery), następnie zwijać tortille w ruloniki, za podstawę mając kawałek z prostą krawędzią (można popatrzyć na filmik na stronie Tasty). Ruloniki układać "spojeniem" do dołu w sposób zwarty koło siebie w pierścień (żeby udało się zachować kształt w środek można włożyć miseczkę, w której będzie później sos do maczania quesadilli). Z tej ilości powinno się udać zrobić dwa poziomy ruloników. Całość można dodatkowo obsypać tartym serem. Piec w piekarniku nagrzanym do 190 st. C ok 15-20 minut (nie za długo, bo tortilla się spiecze). Podawać z pozostałym sosem pomidorowym. Smacznego!

Przyznaję, opuściłam się trochę w prowadzeniu bloga. Tak mało wpisów nie było od jego założenia, czyli 2008 roku (tak, tak, w przyszłym roku Rozkosze Stołu obchodzą jubileusz)! Niby do końca roku zostały jeszcze 3 miesiące, więc może uda się poprawić wynik. Trzymajcie kciuki! 

A tymczasem mam dla Was przepis na kolejną szybką i sycącą zupę-krem, tym razem z brokuła. Jej dość banalny smak podkręcają prażone orzechy włoskie i ser pleśniowy. To połączenie jest naprawdę doskonałe.

Zupa brokułowa

z prażonymi orzechami włoskimi i serem pleśniowym

Brokuła podzielić na różyczki i opłukać. Ziemniaka obrać, umyć i pokroić w kostkę. Cebulę i czosnek obrać i posiekać. W dużym garnku rozgrzać oliwę, następnie dodać cebulę oraz czosnek i smażyć, aż się zeszklą. Dodać ziemniaki i brokuły, całość zalać (najlepiej gorącym) bulionem. Gotować ok 10-15 minut lub do momentu aż warzywa będą miękkie. Zupę zmiksować i doprawić do smaku. 

Na suchej patelni zrumienić orzechy włoskie. Zupę rozlać do miseczek i dodać ser oraz orzechy (i ew listki świeżego tymianku). Smacznego!

Wiosna wiosną, ale pewnie nie raz się jeszcze chłodniejszy dzień trafi. I na taki właśnie dzień mam dla was idealną zupę - smaczną, sycącą i prostą. Przygotowuje się ją znacznie szybciej niż równie pyszny krem z pieczonego kalafiora i kalarepki, który prezentowałam jesienią, a dodatek pleśniowego sera (roqueforta można zastąpić innym serem z niebieską pleśnią) i chrupiących grzanek sprawia, że smakuje wyjątkowo.

Zupa kalafiorowa z roquefortem i grzankami

(4 porcje)

Umyty kalafior podzielić na różyczki i wrzucić do garnka z gotującym się bulionem. Gotować 15 minut, aż kalafior zmięknie. W międzyczasie tosty pokroić w kostkę i obsmażyć na maśle, aż się zrumienią, nieco posolić. 

Zdjąć garnek z ognia i zmiksować zupę blenderem aż będzie zupełnie gładka, wymieszać ze śmietaną oraz przyprawami do smaku. Do talerzy nałożyć pokruszony ser i napełnić je zupą. Wierzch posypać grzankami i (ewentualnie) świeżymi listkami tymianku. Smacznego!

Tym razem nie będzie przepisu. Dzisiaj będę straszna i opowiem wam jak było na warsztatach serowarskich w Smolna 8 Food. Za to mały przypis będzie: otóż ser w każdej postaci jest moją wielką miłością i uzależnieniem (jak w sumie można się zorientować po ilości wpisów, zawierających chociaż kawałeczek sera, na tym blogu). Moim zwierzętami totemicznym są: szczur Rockfor** na zmianę z Wallacem**. Zatem nic dziwnego, że gdy tylko zobaczyłam informację o warsztatach zatytułowanych ABC serowarstwa, rzuciłam się na nie niczym Rockfor na kawałek goudy.

Oczywiście, ani przez chwilę nie pomyślałam, że rzucę wszystko, wyjadę w Bieszczady (no dobra, na Kretę, kogo próbuję oszukać), żeby hodować kozy i produkować piękne sery, ale chciałam zobaczyć w ogóle jak ten proces przebiega, dowiedzieć się nieco więcej o produkcji, ale też o samych serach. I muszę powiedzieć, że po czterech godzinach warsztatów wyszłam bardzo usatysfakcjonowana i to nie tylko dlatego, że przez cały wieczór karmili nas wiadomo czym...

Po pierwsze, sama przestrzeń na Smolnej 8 zachwyca: osiemnaste piętro, fantastyczny widok na Warszawę, surowe wnętrze, ale przytulna przestrzeń kuchenna, w sam raz na ok 10 osób. 

Po drugie, kameralna atmosfera i profesjonalna obsługa. Byłam już na różnych warsztatach, wielu specjalnie organizowanych dla blogerów, ale chyba nigdzie nie spotkałam się z tak fantastyczną organizacją. Z jednej strony program był bogaty - w ciągu czterech godziny zrobiliśmy własny ser (oczywiście pod światłym przewodnictwem Giena Mientkiewicza, czyli znanego wszystkim serowego eksperta), przygotowaliśmy czterodaniowy posiłek i jeszcze mieliśmy okazję zdegustować kilka polskich serów. Z drugiej strony wszystko odbywało się swoim tempem, bez pośpiechu i nerwowości, w sposób bardzo naturalny. Slow food jak się patrzy :)

Sam prowadzący - Gieno Mientkiewicz - zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Choć byłam w tym gronie chyba jedyną kompletną amatorką, która nawet własnego twarogu nigdy nie robiła, to nie miałam poczucia odstawienia na boczny tor. Żadne pytanie nie zostało uznane za zbyt głupie lub nie warte odpowiedzi. Dostaliśmy również, komplet materiałów z zajęć, obejmujący zarówno samą produkcję sera typu gouda, jak przepisy kulinarne, które wykonywaliśmy podczas warsztatów.

 

Podsumowując, bardzo udane spotkanie, z którego wyszłam bogatsza o wiedzę i doświadczenie (no i o własny ser!). Bardzo polecam! Ja na pewno się jeszcze kiedyś na jakieś warsztaty do Smolna 8 Food wybiorę.

** Bohater kreskówki Wallace i Grommit, który dla krakersów z serem był w stanie zrobić bardzo wiele...

Szukałam jakiś czas temu dobrego przepisu imprezowego na danie, które da się łatwo rozmnożyć i zaserwować, bez konieczności stania pół dnia przy kuchni. I wtedy właśnie na Kwestii Smaku pojawił się pomysł na takie właśnie pizzetki. Po wstępnym przygotowaniu ciasta praktycznie same się robią ;). No dobra po wyrastaniu trzeba je rozwałkować, posmarować sosem, dodać dodatki, zawinąć i pokroić, ale robi się to raz-dwa. Przepis podaję oryginalny, ja podwoiłam składniki i wszystko wyszło super (no, może mogłam dodać nieco więcej soli).

Pizzetki imprezowe

(ok 14 sztuk)

Drożdże rozpuścić w 60 ml ciepłej wody, dodać cukier i trzy łyżki mąki. Wymieszać i odstawić na 10 minut do wyrośnięcia. Mąkę przesiać do miski, wymieszać z solą. Stopniowo wlewać rozczyn, oliwę i resztę ciepłej wody, sukcesywnie zagarniając mąkę do środka i delikatnie mieszając składniki. Wyjąć ciasto na blat i przez ok 10 minut zagniatać, aż będzie elastyczne i gładkie (można użyć robota). Włożyć do miski, przykryć i dostawić na ok 1 godzinę do wyrośnięcia.

W międzyczasie przygotować sos. Na łyżce oliwy zeszklić posiekany czosnek i szalotkę. Dodać passatę, doprawić solą pieprzem, cukrem i suszonymi ziołami. Gotować ok 10 minut, aż sos się nieco zagęści. Można go zmiksować, ja nie miksowałam.

Po wyrośnięciu ciasta wyłożyć je na stolnicę i krótko zagnieść formując kulę. Następnie rozwałkować na duży prostokąt. Na cieście rozsmarować ciepły sos pomidorowy i rozłożyć dodatki - tarte sery, zioła, w wersji mięsnej - pokrojoną szynkę czy salami. Zwinąć ciasto w rulon, pokroić na 14 plasterków (nie przejmując się, że w trakcie krojenia trochę nadzienia ucieka) i ułożyć je na dużej blaszce wyścielonej papierem do pieczenia. Pizzetki na 30 min zostawić w spokoju, w międzyczasie nagrzać piekarnik do 240 st. C. Wstawić do piekarnika i piec przez ok. 12 - 13 minut. Podawać gorące. Smacznego!

No i jesień przyszła na całego. Przed nami kilka miesięcy zimna, ciemności i wszystkiego co najgorsze w klimacie umiarkowanym. Może trochę dramatyzuję, ale tylko trochę ;). Jest to dobra wymówka by nie liczyć kalorii i jeść straszliwie niezdrowe, ale też genialnie rozgrzewające, sycące i poprawiające nastrój potrawy z kategorii comfort food. Idealnym przykładem takiego dania jest mac&cheese, bardzo amerykańska potrawa (choć popularna też w innych anglosaskich krajach), istna bomba kaloryczna, składająca się w wersji podstawowej z makaronu, tony sera i sosu beszamelowego. Czyli wszystko co najlepsze dla takiego sero- i makaronożercy jak ja:)

Mac'n'cheese

(3-4 porcje) 

Makaron ugotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu. 

Mleko podgrzać w garnku.

Masło rozpuścić w dużym rondlu. Do rozpuszczonego masła dodać mąkę i mieszać energicznie. Gotować ok 2-3 minuty, mieszając. Dodawać powoli ciepłe mleko, cały czas mieszając i następnie gotować aż całość zgęstnieje. Zmniejszyć ogień, dodać tarty ser i wymieszać. Gotować do rozpuszczenia sera, doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Dodać makaron i wymieszać. Podawać od razu. Smacznego!

PS. Taka potrawa jest dość delikatna w smaku, żeby ją nieco urozmaicić, można dodać boczek, pomidory, czy jalapeno.

Danie zdecydowanie z działu comfort food. Ma pewnie milion kalorii, jest bardzo proste do zrobienia i zaspokoi każdego serowego miłośnika, gdyż składa się z sera, sera i jeszcze raz sera (oraz odrobiny szalotki). Ubóstwiam!

Makaron z aksamitnym sosem serowym

(na 2 osoby)

Ugotować makaron al dente zgodnie z opisem na opakowaniu. Odcedzić

Szalotkę drobno posiekać i zeszklić na rozgrzanej oliwie. Dodać mleko, mascarpone i 3 łyżki startego sera (plus ewentualnie pokrojony pleśniowy jeśli używamy - byle nie za dużo, żeby nie zdominował smaku). Podgrzewać na niewielkim ogniu, cały czas mieszając, do otrzymania jednolitego sosu. Doprawić pieprzem, gałką, papryką i opcjonalnie solą, jeśli sos nie jest wystarczająco słony (zazwyczaj jest).

Do sosu dodać makaron i dokładnie wymieszać. Porcje rozłożyć, posypać pozostałym serem i natychmiast podawać. Smacznego!

Szparagowych delicji ciąg dalszy. Dzisiaj w wersji najprostszej, czyli w sałatce. Właściwie jest to rodzaj saganaki, greckiej przekąski z grillowanym serem - u mnie w wydaniu wzbogaconym o sałatę i właśnie clue programu, grillowane szparagi.

Sałatka z grillowanymi szparagami i serem

(na 2 osoby)

Ser wyjąć z opakowania, osuszyć papierowym ręcznikiem i przekroić na 4 plastry. Szparagi umyć, odłamać zdrewniałe końcówki (obrać lub nie, jak kto woli) i przez minutę gotować we wrzątku. Odcedzić.

Sałatę umyć, osuszyć, porwać na kawałki (jeśli to konieczne). Pomidorki umyć, osuszyć i przekroić na połówki. Ogórka umyć, obrać i pokroić w kostkę.

Składniki sałatki wymieszać w misce. Składniki sosu wymieszać dokładnie w słoiczku. Rozgrzać patelnię grillową, następnie smażyć ser, aż się zrumieni i zacznie ciągnąć. Na osobnej patelni lub w opiekaczu zgrillować szparagi. Na sałacie ułożyć ser i szparagi, całość polać sosem. Podawać natychmiast. Smacznego!

Kolejna propozycja z greckiej kuchni - mam nadzieję, że jeszcze nie macie dość... Sałatkę można zrobić z duszonym szpinakiem i wtedy spokojnie starczy na lunch lub lekką kolację. Ja nieco odstąpiłam od oryginalnego przepisu i zrobiłam z rukolą. Niezwykle zasmakował mi jogurtowo-cytrynowy sos, który dopełnia całość i na pewno wykorzystam go nie tylko przy tej sałatce.

Sałatka z tuńczykiem, fasolą i grillowanym haloumi

(na 2 osoby)

W misce wymieszać odsączoną fasolę, odsączonego tuńczyka, pomidorki poprzekrawane na połówki oraz rukolę. Rozłożyć do misek lub na talerze. W miseczce wymieszać dokładnie składniki sosu - doprawić do smaku. Ser pokroić na plastry grubości 1 cm.

Na mocno rozgrzanej patelni smażyć kawałki sera z obu stron, aż lekko zbrązowieją.Ułożyć ser na sałacie i ułożyć nań łyżkę sosu (jeśli jogurt był naprawdę gęsty, tak jak grecki być powinien - nie ma mowy o polewaniu). Podawać natychmiast ze świeżym pieczywem. Smacznego!

Powrót do greckich klimatów. Ta sałatka od początku wpadła mi w oko, tym bardziej, że z Krety przywiozłam sobie pakiecik najprawdziwszej fety (genialny smak, którego podróbki "w typie" kompletnie nie oddają). Nie miałam cierpliwości żeby czekać na wiosnę i młode ziemniaki - na szczęście w moim ulubionym sklepie są małe ziemniaczki, więc nic nie stało na przeszkodzie... Do sałatki dodaje się czarne oliwki, kapary, a sos jest z dodatkiem anchovy, więc postanowiłam podać ją do grillowanego łososia. Połączenie idealne, a sałatka jest po prostu pyszna (szczególnie, jak się przegryzie).

Ziemniaczana sałatka z fetą

(3-4 osoby)

Ziemniaki oczyścić, umyć, włożyć do garnka, zalać wodą i gotować w osolonej wodzie ok 15-20 minut (aż będą miękkie, ale nie rozpadające się). Gdy się ugotują odcedzić, przestudzić i ewentualnie obrać (ja nie obierałam). 

Jeżeli ziemniaki są duże - należy je pokroić, jeśli nie - w całości wrzucić do miski. Dodać oliwki, kapary, posiekane drobno szalotki oraz fetę i pietruszkę. Wszystko delikatnie wymieszać.

Przygotować sos: wymieszać oliwę z rozdrobnioną sardelą (anchovies), dodać musztardę, sok z cytryny, jogurt i dokładnie wymieszać w słoiczku, aż wszystkie składniki się połączą. Polać sałatkę sosem i serwować, gdy ziemniaki są jeszcze letnie. Sałatka dobrze się przechowuje w lodówce, ale trzeba pamiętać, by wyjąć ją z godzinkę przed podaniem, żeby zdążyła się ocieplić do temperatury pokojowej. W ten sposób odzyska pełnię smaku. Smacznego!

Jakiś czas temu koleżanka I. przywiozła nam dwa solidne kawałki holenderskiego sera reypenaer (1-roczny i 2-letni). Reypenaer to rzadka, długo dojrzewająca odmiana goudy, charakteryzująca się intensywnym smakiem i kremową konsystencją. Sam w sobie jest po prostu doskonały, ale postanowiłam użyć go do pęczotta, wzorując się na risotcie z cheddarem z przepisu Nigelli Lawson, i to był genialny pomysł.

Pęczotto z porem i reypenaerem

(na 2 osoby)

Pora umyć, oczyścić z uszkodzonych liście i posiekać. Rozgrzać oliwę na patelni i dusić pory aż zmiękną.Dodać pęczak i chwilę podsmażać. Dodać wino (jeśli używamy) lub trochę bulionu i musztardę. Wymieszać, zmniejszyć ogień i poczekać aż kasza chłonie płyn, następnie dodać kolejna porcję bulionu, do momentu aż pęczak zmięknie (ale pozostanie dość jędrny). Dodać ser, dokładnie wymieszać i nakładać na talerze. Posypać pietruszką i świeżo zmielonym pieprzem. Smacznego!

Na świąteczne potrawy nieco już za późno, więc zamiast tego proponuję drobną przekąskę na sylwestra lub imprezę karnawałową. Przekąska zdecydowanie jest dla seromaniaków i ludzi, którzy nie wierzą w kalorie ;). Przepis na te wspaniałe oliwki w cheddarowej skorupce znalazłam na blogu Dinner with Julie i musiałam natychmiast wypróbować. Grupa testowała zareagowała na nie więcej niż entuzjastycznie...

Oliwki nadziewane fetą w cheddarowej skorupce

(z podanych proporcji wychodzi 20 kulek)

W misce wymieszać mąkę, roztopione masło, ser i przyprawy, aż stworzą jednolite ciasto. Każdą oliwkę osuszyć papierowym ręcznikiem, następnie kłaść na placku z ciasta i dokładnie zalepić. Ciasto jest dość sypkie, ale nie należy się tym przejmować. Ulepione kulki wsadzić do lodówki na godzinę lub więcej.

Rozgrzać piekarnik do 180 st. C. i piec oliwki ok 20 minut, aż się lekko zarumienią. Po upieczeniu zostawić do ostygnięcia - oliwki w środku są bardzo gorące, nawet gdy wierzch już nieco przestygł, także nie należy się na nie rzucać od raz po upieczeniu. Smacznego!

A jako, że jutro Wigilia, to - choć przepis mało świąteczny - przy okazji składam Wam, Drodzy Czytelnicy,  życzenia spokojnych, miłych i smakowitych Świąt (jakiekolwiek obchodzicie).

Jak wspomniałam w poprzednim wpisie, korzystam z dobrodziejstwa lata, a jednym z nich są kwiaty cukinii. Szukałam w sieci jakichś ciekawych pomysłów (mniej typowych, niż smażenie w cieście czy nadziewanie ricottą) i w oko wpadł mi przepis Bei na tartę z faszerowanymi serem kwiatami cukinii. Pomysł był świetny, ale postanowiłam go przerobić na własną modłę, zgodnie z zawartością lodówki. W moim wydaniu kwiaty nadziane są mozzarellą z domowym pesto, a do nadzienia samej tarty użyłam koziej fety i startego żółtego sera. Rozdzielenie koziej fety od mozzarelli płatkami kwiatów daje niesamowity efekt, a dodatek pesto wprowadza bardzo fajny, wyraźny ziołowo-orzechowy akcent. Co tu dużo pisać, wyszedł obłędnie pyszny, bardzo sycący obiad.

Tarta z kwiatami cukinii i trzema serami

(na formę o śred. 26cm / 4 osoby)

Ciasto:

Farsz:

Mąkę przesiać do miski, dodać sól i jajko. Masło drobno posiekać, wymieszać z mąką i zagnieść gładkie ciasto. Zawinąć w folię i włożyć na 30 min. do lodówki.

Piekarnik rozgrzać do 200 st. C. Ciasto rozwałkować między dwoma kawałkami papieru do pieczenia na pożądaną grubość. Przełożyć ciasto do formy, ponakłuwać dno, a następnie wyłożyć papierem i obciążyć fasolą lub ceramicznymi kulkami. Piec z obciążeniem 15 minut, a następnie 5 minut bez - aż ciasto się lekko zrumieni.

W międzyczasie delikatnie opłukać, a następnie osuszyć kwiaty cukinii. Usunąć również delikatnie słupek lub pręcik (w zależności czy mamy żeńskie czy męskie kwiaty). Odrywać niewielkie kawałki mozzarelli i delikatnie nadziewać kwiaty, w połowie dodając pół łyżeczki pesto. Na koniec płatki kwiatów lekko skręcić, by tworzyły naturalne zamknięcie. Tak przygotowane kwiaty ułożyć na podpieczony spód. Ser kozi pokroić w kostkę i wysypać na podpieczony spód, między kwiaty. W misce wymieszać pozostałe składniki farszu, aż stworzą jednolite nadzienie i doprawić do smaku. Wylać farsz na spód, starając się nie przykryć za bardzo kwiatów. Piec ok 25-30 minut w 200 st. C. Smacznego!

Gdy znalazłam ten przepis u Bei, wiedziałam, że muszę go zrobić. Uwielbiam chutneye, ale do tej pory zadowalałam się kupnymi. Natomiast połączenie fig i śliwek na ostro okazało się pokusą nie do odparcia. I bardzo dobrze, gdyż efekt jest znakomity! Kto lubi pikantne przetwory, powinien wypróbować ten przepis (w nawiasie moje modyfikacje).

Chutney figowo-śliwkowy

(na ok. 3 średnie słoiczki)

Figi umyć, osuszyć i pokroić na ćwiartki (choć następnym razem pokroję je drobniej). Śliwki umyć, osuszyć, wypestkować i pokroić na mniejsze części. Cebulę i papryczkę drobno pokroić. Ocet wlać do garnka, dodać wszystkie pozostałe składniki (oprócz miodu) i zagotować; następnie zmniejszyć ogień i smażyć regularnie mieszając ok. 30-40 minut, aż masa dobrze zgęstnieje (ma mieć konsystencję marmolady - u mnie trwało to nieco dłużej). Pod koniec smażenia dodać miód, dobrze wymieszać, chwilę jeszcze smażyć, a następnie gorący chutney przełożyć do czystych, wyparzonych i osuszonych (lub wyprażonych w piekarniku) słoików i szczelnie zakręcić.

Polecam też metodę pasteryzacji Bei w piekarniku - do poczytania tutaj.

Chutney można podawać do mięs, ryb albo serów. Serwowałam go dzisiaj z zapiekanym camembertem:

Zapiekany camembert wg. Jamiego Olivera

(na 2 osoby)

Piekarnik nagrzać do 180 st. C. Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Ściąć górną część skórki (ze środka) serów i wcisnąć do środka pokrojony w paseczki czosnek oraz porwane gałązki rozmarynu i tymianku. Skropić oliwą i zapiekać ok. 15 min. 

Podawać z grzankami, zieloną sałatą i oczywiście chutneyem. Smacznego!