Wakacyjna przerwa się przedłużyła, bo jak to zwykle po urlopie - trzeba nadganiać. Z resztą dzisiejsze danie też już przygotowane było jakiś czas temu, ale nie było kiedy usiąść do zdjęć i przepisu. No ale żeby tak wrzesień pusty nie wisiał, w końcu się zmobilizowałam i oto jest, prosto z belgradzkiej albo sarajewskiej ulicy: ćevapčići.  

Na całych Bałkanach spotkacie je w różnych wersjach - jagnięce, cielęce a nawet z wieprzowiny, formowane w podłużne kotleciki lub w formie szaszłyków. Najważniejsza jest jakoś mięsa (mielone lub siekane), do którego raczej nie dodaje się jajek czy mąki (choć znajdziecie przepisy, które je zawierają). Ćevapčići (albo krócej ćevapi) podawane są zazwyczaj z świeżą cebulą oraz płaskim pieczywem lepinje lub somun. Wersja full wypas zawiera kajmak (rodzaj twarożku) i/ lub ajwar (ale to raczej w Chorwacji). Ja trzymałam się najprostszego przepisu: użyłam dobrej jakości wołowiny, dodałam mieszanki ziół dalmatyńskich i nieco cebuli do środka, a serwowałam z pitą, ajwarem, cebulą i pomidorkami koktajlowymi. Smakowały rewelacyjnie...

Ćevapčići 

Oliwę połączyć z przyprawami, a następnie wymieszać dokładnie z mięsem i posiekaną cebulą. Z mieszanki formować podłużne kotleciki i układać na dużym talerzu albo w formie. Po ulepieniu talerz przykryć folią i wstawić na 2 godziny do lodówki. 

Rozgrzać patelnię grillową lub grill i grillować kotleciki, przewracając je co jakiś czas, aż zbrązowieją ze wszystkich stron. Podawać z pitą, posiekaną świeżą cebulą i innymi, ulubionymi dodatkami. Smacznego!

Kolejne danie inspirowane przepisem z książki What Katie ate at the weekend.... Idealne na jesienno-zimowe chłody, szczególnie jeśli nie boicie się dodać odrobiny ognia do swoich potraw. W oryginale autorka używa sosu chipotle, którego nie udało mi się zdobyć. Zastąpiłam go harissą (co pewnie nieco psuje meksykański charakter dania, ale kto by się przyjmował, ważne że ostre ;)) oraz świeżą papryczką chili. Tak doprawione mielona wołowina i pomidory genialnie komponują się z jajkiem sadzonym. Uzyskanie idealnego sadzonego to kwestia wprawy - mnie jeszcze do ideału nieco brakuje, ale na pewno będę ćwiczyć tę potrawę nie raz. Was też do tego zachęcam :)

Wołowina po meksykańsku z jajkiem sadzonym

(4 porcje)

Cebulę pokroić w kostkę. Rozgrzać olej na dużej patelni (do której macie pokrywkę). Na patelnię wrzucić cebulę i lekko posolić. Smażyć aż się zeszkli. 

Zwiększyć ogień, dodać wołowinę i smażyć, co jakiś czas mieszając i rozdrabniając większe kawałki, aż się zbrązowi. Dodać pomidory z puszki, pasatę, harissę, chili i wymieszać. Doprawić solą i pieprzem. Zmniejszyć ogień i gotować ok  7-10 minut, aż płyn z pomidorów wyparuje.

Używając łyżki zrobić 4 wgłębienia i w każde z nich wbić jajko (najlepiej najpierw wbić je do szklanki, uważając żeby żółtko się nie rozlało). Przykryć patelnię i gotować 5-7 minut, aż jajka będą ugotowane. Udekorować plasterkami jalapeno i kolendrą. Podawać z tortillą lub chlebem. Smacznego!

Niby nic prostszego niż sos pomidorowy z mięsem mielonym, ale wspaniały smak dobrze przygotowanego sosu bolońskiego kryje się w szczegółach. To nie jest potrawa, którą robi się w piętnaście minut (ach, to szatkowanie warzyw na mikroskopijne kawałki, nie wspominając o czasie gotowania), ale mówię wam - w jakąś niedzielę warto poświęcić czas i przygotować sobie prawdziwe bolognese. Co zabawne, sos najlepiej smakuje z szerokimi makaronami, jak tagliatelle albo pappardelle, ale ja od dziecka konsumowałam go wraz ze spaghetti i tak mi już zostało. Tak czy siak sos jest wyborny, bardzo aromatyczny, po prostu cudowny...

Sos bolognese

(4 porcje)

Marchewkę obrać i zetrzeć na tarce lub drobno posiekać. Seler pokroić w drobną kosteczkę, tak samo drobno posiekać cebulę, czosnek. Również boczek pokroić w możliwe małą kostkę. Pomidory można zmiksować, choć moim zdaniem same rozpadną się w gotowaniu.

Na dużej patelni lub w szerokim rondlu rozgrzać 2-3 łyżki oliwy i podsmażyć boczek, aż się zacznie złocić. Dodać cebulę i czosnek. Chwilę smażyć aż się zeszklą. Następnie dodać marchew i seler, wymieszać i chwilę smażyć aż zmiękną. Dodać mielone mięso i mieszać wszystkie składniki, smażąc.

Gdy mięso będzie dokładnie obsmażone, dodać wino i gotować, aż nieco odparuje. Następnie dodać pomidory (albo passatę), doprawić solą,  pieprzem i oregano, wymieszać. Gdy całość się zagotuje, zmniejszyć ogień do minimum, przykryć patelnię lub rondel pokrywką i dusić sos ok 2 godziny, co jakiś czas mieszając, aby nie przywarł do dna. Sos doprawić do smaku i podawać posypany serem z ulubionym makaronem. Smacznego!

Rzadko kogoś dopuszczam do mojej kuchni, a jeżeli już, to nie do robienia kanapek. Kolega K. zaproponował ozór, czym wkupił się w moje łaski, bo owego nigdy nie próbowałam ani nie robiłam, więc ciekawość mnie zżerała. Przygotowanie ozora w poniższy sposób jest dość czasochłonne, ale niezbyt trudne, więc jak ktoś chce się zmierzyć z tym klasycznym daniem kuchni polskiej, to zachęcam. Naprawdę warto, bo dobrze przygotowany ozór jest delikatny i ma bardzo ciekawy smak.

Ozór w sosie śmietanowo-chrzanowym

(porcja dla 5-6 osób)

Ozór dokładnie umyć, oczyścić i włożyć do garnka. Dodać umytą i obraną włoszczyznę, cebulę, posiekany lub przeciśnięty przez praskę czosnek i przyprawy. Dodać tyle wody, żeby całość była przykryta. Zagotować, zebrać szumowiny, a następnie gotować na małym ogniu, pod przykryciem ok 2-2.5 godziny, aż ozór zmięknie.

Wyjąć ozór z wywaru i odstawić do całkowitego wystygnięcia (ponoć najlepiej dać mu odpocząć nawet przez noc w lodówce, ale myśmy kontynuowali tego samego dnia). Obrać ozór ze skóry (schodzi bardzo łatwo) dokładnie z każdej strony, a następnie pokroić w plastry o grubości 3-4 cm. 

Wywar przecedzić i, gdy nieco ostygnie, dodać doń śmietanę, dokładnie wymieszać. Podgrzewać na małym ogniu. Dodać musztardę i chrzan (przy czym ten ostatni najlepiej dodawać stopniowo, dostosowując intensywność sosu do swojego smaku). Do powstałego sosu dodać pokrojony ozór, doprawić solą i pieprzem, a następnie dusić ok 20 minut. Podawać z ziemniakami i mizerią. Smacznego!

Św. Mikołaj, a właściwie Św. Bazyl (w Grecji to on przynosi prezenty i to dopiero 1 stycznia), przyniósł mi w tym roku aż dwie książki o kuchni greckiej. Zamiast więc popadać w depresję z powodu zapowiadanych mrozów, odtwarzam sobie kreteńskie smaki we własnej kuchni. I tak na pierwszy rzut poszły przepisy z Recipes From My Greek Kitchen Reny Salaman. Książka podzielona jest sezonowo, więc - a jakże - przepis będzie zimowy. To okres kiedy je się dużo soczewicy, różnych rodzajów fasoli, sporo mięsa i serów. U mnie zagościły kebaby* z mielonego mięsa (lata okupacji tureckiej pozostawiły ślad również w kuchni) oraz saganaki, czyli grillowany ser z sałatą.

Kofte kebaby

(na 3-4 osoby)

W misce wymieszać dokładnie mięso, posiekaną bardzo drobno cebulę i przyprawy. Dodać rozkłócone jajko i ponownie dokładnie wymieszać. Mięsem oblepić dokładnie patyczki (nie za grubo, żeby grillowały się równo). Z tej porcji powinno wyjść ok 8 kebabów. Smażyć na patelni grillowej lub grillu z każdej strony, aż ładnie zbrązowieje. Podawać z ćwiartkami cytryny i czosnkowym sosem jogurtowym. Smacznego!

* Po prawdzie przepis oryginalny dotyczy keftethes, czyli kotlecików, ale ja miałam akurat ochotę na kebaby - skład jest taki sam.

Grillowany ser haloumi z sałatą

Wrzucić do miski umytą osuszoną rukolę. W słoiczku wymieszać oliwę z octem i polać sosem sałatę. Pokroić ser na 8 kawałków. Rozgrzać patelnię grillową i smażyć ser z każdej strony kilka minut, aż będzie ładnie zgrillowany. Doprawić świeżo zmielonym pieprzem, jak tylko zacznie się złocić i przenieść kawałki sera na sałatę. Podawać natychmiast z nieodłączną ćwiartką cytryny. Smacznego!

Przepis na dzisiejsze danie wyszperałam w czerwcowym numerze Kuchni. Szukałam pomysłu, na nakarmienie większej grupy ludzi i klopsiki wydały mi się idealne. Dodatek mozzarelli i orzechów włoskich sprawia, że nie są to jakieś banalne kotleciki, a jednocześnie małe jest ryzyko, że komuś nie zasmakują. I to był strzał w dziesiątkę. Klopsiki zniknęły co do jednego, a i sam sos - głęboki i aromatyczny, został skrupulatnie wybrany kawałkami bagietki. Przepis podaję według proporcji, z których sama przygotowywałam oraz z moimi modyfikacjami.

Klopsiki z mozzarellą

(na 8 osób)

Do miski przełożyć mielone mięso. Dodać drobno pokrojoną mozzarellę oraz bardzo drobno pokruszone orzechy (użyłam moździerza. Doprawić solą, pieprzem, ziołami,słodką papryką oraz połową posiekanej natki pietruszki. Bardzo dokładnie wymieszać. Wilgotnymi dłońmi lepić klopsiki o średnicy ok. 2.5 cm. 

Rozgrzać olej na patelni i smażyć klopsiki partiami ze wszystkich stron, aż lekko zbrązowieją. Usmażone klopsiki przekładać do dużego płaskiego garnka. W międzyczasie posiekać czosnek i pokroić cebulę w kostkę. Po usmażeniu klopsików, jeśli jest potrzeba, dodać odrobinę oleju na patelnię i zeszklić cebulę oraz czosnek. Dodać pomidory z puszki wraz z zalewą i dokładnie wymieszać, odskrobując z dna patelni smakowite resztki od smażenia klopsików. Przełożyć całość do garnka z kotlecikami i bardzo delikatnie zamieszać. Doprawić sosem Worcestershire i cukrem do smaku. Posypać pozostała pietruszką. Podawać z bagietką i sałatą. Smacznego!

Dziś zapodam wam kolejny wietnamski makaronik, tym razem pochodzący (podobno) z południa kraju. W sieci to danie często figuruje jako sałatka, ale zapewniam, że jest to solidny posiłek. Znów z mięsem, tym razem wołowiną, ale można zrobić wersję bez. Moja informatorka twierdzi, że Wietnamczycy na codzień jadają głównie duże ilości ryżu i smażone warzywa w ogromnej rozmaitości. Mnie zaś prezentuje dania mięsne, bo są ciekawsze i bardziej, wg niej pod gust białych (którzy nie jadzą takiej ilości ryżu, a skądś energię czerpać muszą). Cóż, jestem mięsożerna, więc mi to zupełnie nie przeszkadza, aczkolwiek mam w planach namówienie jej na prezentację czegoś wegetariańskiego... A na razie polecam gorąco aromatyczny i bardzo smakowity makaron z wołowiną.

Makaron z wołowiną i kiełkami soi

Bún bò Nam Bộ

(na 4 osoby)

Wołowinę umyć, osuszyć, pokroić w niewielką kostkę, oprószyć solą i pieprzem. Sałatę i zioła umyć, osuszyć i umieścić na dnie misek lub głębokich talerzy. Makaron ugutować wg przepisu na opakowaniu, podzielić na równe części i umieścić na sałacie. Czosnek, trawę cytrynową (bez zewnętrznej warstwy) i szalotki drobno posiekać. Orzeszki uprażyć na suchej patelni, a następnie pokruszyć w moździerzu.

Rozgrzać olej na dużej patelni. Smażyć czosnek, szalotkę i mięso, aż lekko zbrązowieje. Dodać kiełki soi (jeśli z puszki, to odcedzone) i smażyć jeszcze ok 5 minut. Wyłożyć mięso na makaron, polać podgrzanym sosem, a wierzch posypać orzeszkami. Smacznego!

Ciągle sobie obiecuję, że będę więcej gotować z moich azjatyckich książek, bo uwielbiam te smaki, ale wiadomo, chęci swoją drogą, a zaopatrzenie lodówki swoją. Ale przeglądając ostatnio kuchnię kambodżańską (wspomnianą już poprzednio) wpadłam na przepis, który z łatwością można zaadaptować do polskich warunków.

Z resztą to takie danie, które można by nazwać: standardowy przepis kuchni Azji południowo-wschodniej nr 1. Do jego przygotowania wystarczy zaledwie kilka egzotycznych składników (i są one relatywnie łatwe do zdobycia i przechowania), jak sos sojowy, sos rybny i ew. makaron z fasoli mung. Resztę składników bez problemu dostaniecie w każdym sklepie ;)

Marchewki pokroić w niezbyt duże słupki, cukinię w półksiężyce, cebulę w piórka, czosnek posiekać. Przygotować makaron zgodnie z opisem na opakowaniu. Rozgrzać olej w woku lub żeliwnej patelni na średnim ogniu i dodać czosnek. Gdy się lekko zbrązowi, dodać mięso i mieszając smażyć, aż też się lekko zrumieni. Doprawić sosem rybnym, sojowym, solą, pieprzem i cukrem.

Nie wiem, czy to kwestia pogody, ale chodzi za mną ostatnio kuchnia rosyjska. Bliny na przykład... ale niestety nie udało mi się kupić mąki gryczanej. Postawiłam więc na sycącą, rozgrzewającą zupę - soliankę (ponoć prawidłowy zapis to "solanka", ale dla mnie to solianka i już).

Najlepszą soliankę jadłam w Odessie i naprawdę trudno mi orzec, czy to rosyjska zupa czy ukraińska. Ale - jak mawia Makłowicz - kuchnia nacjonalizmu i granic nie lubi, więc zaglądać jej w paszport nie będę. Grunt, że ze wschodu przyszła, a że kwaśna, tłusta i solidna, to i dobrze pod wódeczkę wchodzi i na kaca też świetnie robi.

Przepisów i sposobów na nią jest milion (łącznie z dodawaniem doń białego wina, co moim zdaniem, jest lekką przesadą). Poniższy przepis bazuje na wskazówkach powszechnych w internecie, ale jeśli chodzi o szczegóły, to już moja inwencja ;)

Mięso wołowe oczyścić i pokroić w średniej wielkości kostkę. Boczek i cebulę pokroić w kostkę. W garnku z grubym dnem rozgrzać olej. Obsmażyć mięso i boczek do zrumienienia, na koniec dodać cebulę i smażyć, aż się zeszkli. Zalać bulionem i dodać pomidory . Zagotować, a następnie gotować pod przykryciem ok 20-30 min, aż zmięknie mięso. Posiekać oliwki na plastry, ogórki pokroić w kostkę. Dodać oliwki i ogórki do mięsa (plus pół szklanki soku z ogórków, by była kwaśniejsza), oraz doprawić do smaku. Pogotować chwilę. Podawać z plasterkiem cytryny i łyżką kwaśnej śmietany (jak ktoś lubi).

Rozmaryn nadal na topie (niestety zioła doniczkowe szybko obumierają, więc staram się go jakoś sensownie zużyć), a ponieważ jest to dla mnie mięsne ziółko, więc wybór jest dość ograniczony. Na dodatek obiecałam Lubemu męski obiad na dzień mężczyzny (19.11), stąd pomysł na wołowinę "na dziko".

Mięso umyć, oczyścić z błon, pokroić na kotleciki. Cebulę i czosnek posiekać. Rozgrzać olej w szerokim rondlu. Smażyć mięso aż lekko zbrązowieje, soląc mięso w trakcie smażenia; pod koniec dodać cebulę i czosnek, by się zeszkliły. Zmniejszyć ogień, dodać piwo i wodę/bulion, dodać połamane suszone(lub pokrojone świeże) grzyby i przyprawy - zamieszać i dusić pod przykryciem ok 40-60min, aż mięso będzie miękkie. Pod koniec wyjąć mięso, dodać śmietanę do sosu i dokładnie wymieszać.

Podawać z ziemniakami lub - jak u nas - z purée z soczewicy. Plus koniecznie marynowany ogóreczek czy grzybek.

Dzisiaj obiecana notka wietnamska (mam nadzieję, że jedna z wielu ;)). Na pierwszy rzut przedstawię zupę phở. Niby jest to najzwyklejszy na świecie esencjonalny bulion - najczęściej z wołowiny (pho bo) lub kurczaka (pho ga), ale dla Wietnamczyków to coś więcej. Od tej zupy zaczynają dzień i nierzadko nią kończą*. Nie jest to jakiś rarytas, taki chleb powszedni tylko, że w płynie (znacznie zdrowszy i pożywniejszy). Sekret jej smaku tkwi w przyprawach i zieleninie. Część przypraw dodaje się w trakcie gotowania, ale cześć (sól z pieprzem skropione sokiem z limonki, ostre papryczki, liście bazylii czy kolendry) dodaje się samodzielnie wg własnego smaku. Na północy zupa bardziej przypomina nasz rosół, im dalej na południe tym jest ostrzej (to dotyczy w ogóle całej kuchni) i bardziej aromatycznie.

Zupkę phở można zjeść obecnie w każdym wietnamskim barze w Polsce (choć na 100% będzie ona dostosowana do "polskiego smaku"), ale warto się pokusić o przygotowanie jej w domu. Przepisów na phở w sieci jest mnóstwo - ja wykonałam miks kilku przepisów. Nie jest to wersja ortodoksyjna, ale wyszła bardzo smaczna.

Do dużego garnka włożyć mięso, imbir, anyż i wodę. Zagotować, zmniejszyć ogień o dodać sos sojowy. Gotować na małym ogniu bez przykrycie ok 3 godzin. Zbierać szumowiny, jakie pojawią się na powierzchni. Dodać pieprz, cynamon, goździki, kolendrę - gotować kolejne 30 min. Wyjąć mięso, wołowinę odstawić do wystygnięcia. Odcedzić płyn ze wszystkich przypraw i wlać go z powrotem do garnka. Doprawić do smaku.

Przygotować makaron w osobnym garnku wg przepisu na opakowaniu. Odcedzić makaron i rozdzielić do misek na zupę. Mięso wołowe oddzielić od kości i tłuszczu i pokroić w cienkie plasterki. Do każdej miski z makaronem włożyć po kilka plasterków mięsa. Wlać gorący wywar.

Każdy samodzielnie wybiera dodatki na wierzch, aczkolwiek powinno tam być dużo zieleniny. Smacznego!

Pora na (w miarę) tanie cukinie trwa. Grzechem byłoby nie skorzystać. Dzisiaj w wersji nadzianej i mięsnej. I ostrej - dzięki węgierskiej paście Erős Pista (co ponoć oznacza Ostry Stefek ;)).

... i lekarz nakazał kotka wołowiną podkarmiać. Wołowiny starczyło też dla nas, a mnie zamarzył się taki jesienno-zimowy, sycący obiad. Zrobiłam więc gęsty i aromatyczny gulasz - pyszny, choć trzeba mu poświęcić dłuższą chwilę.

Wołowinę pokroić w kostkę. Oprószyć solą, pieprzem, papryką i ziołami, skropić oliwą. Posiekać cebulę, czosnek, pokroić marchewkę w plasterki. Rozgrzać oliwę w rondlu i zeszklić warzywa. Rozgrzać oliwę na patelni i smażyć mięso, aż będzie brązowe. Dodać mięso do warzyw (do ciepłej jeszcze patelni można nalać trochę piwa i odmoczyć wszystkie pyszne przysmażone resztki, które następnie wlewamy do rondla). Mięso zalać gorącą wodą, tak by było w miarę przykryte. Dodać liść laurowy i kilka ziaren ziela angielskiego. Dusić pod przykryciem, na wolnym ogniu, ok. 30 min. Dodać pokrojone pomidory, wymieszać i dusić jeszcze z 10-15 min. Zabielić śmietaną z mąką. Podawać z ulubionymi dodatkami - u nas była soczewica.

Nie jest to najszybszy obiad na świecie, ale miło się go gotuje w ciepłej, jasnej kuchni, gdy za oknem ciemno i deszczowo.

Tym razem weekend był z akcentem węgierskim. Z książeczki "Podróże kulinarne - kuchnia węgierska" wyciągnęłam przepis na pörkölt. Rzecz jasna, znów namieszałam w przepisie, żeby dostosować go do naszych zasobów i smaków, szczególnie że miałam mięso wołowe a nie wieprzowe, z jakiego głównie przygotowuje się to danie (choć różne źródła podają różnie). W każdym razie wyszło aromatycznie, sycąco i bardzo smacznie.

Wrzucić pokrojone mięso na rozgrzany olej i podsmażyć dokładnie (do zrumienienie). Cebulę i czosnek posiekać, z papryki wyciąć gniazdo nasienne i pokroić w kostkę. Warzywa wrzucić do mięsa, chwilę razem smażyć. Następnie zalać bulionem i dusić pod przykryciem ok 40min na średnim ogniu. Po tym czasie odkryć pokrywkę i - jeśli sos nadal jest zbyt wodnisty - pogotować chwilę, aż płyn odparuje. Pokroić pomidory i razem z sosem z puszki dodać do mięsa. Znów gotować, by odparował nadmiar wody. Doprawić do smaku, podawać z ziemniakami.


Na deser zaś była tarta kukułkowa (oszukana). Przeczytałam o niej na blogu Liski. Niewiele zmieniłam w stosunku do przepisu przez nią podanego, więc chętnych odsyłam do oryginału. Niestety nie miałam kawy świeżo mielonej, więc użyłam rozpuszczalnej., cukru brązowego miałam niewystarczające (dodałam biały) i do tego jasny. Nie miałam też likieru Kahlua i... właśnie popadłam w konfuzję.
Byłam święcie przekonana, że na blogu Liski rada była taka, żeby zastąpić go małą dawką bardzo mocnej kawy zmieszanej z likierem Baileys, a teraz widzę, że była mowa u rumie lub brandy. Zatem najwyraźniej popełniłam własną kombinację ;) Cóż, muszę powiedzieć, że i tak była bardzo smaczna. Na oko też zmieniałam proporcje, bo okazało się, że nie mam tak małej formy do tarty (w końcu i tak użyłam tortownicy). Ciacho wyszło więc mniej ciągnące, jaśniejsze, ale też kawowo-likierowe. To, co mi się w niej bardzo podobało to fakt, że nie była zbyt słodka. Myślę, że świetnie by do niej pasowała bita śmietana.

W moim gotowaniu zawsze nadchodzi taki moment, kiedy zaczynam mieć wrażenie, że w kółko gotuję to samo, że jest monotonnie i nudno i ile w końcu można jeść tego makaronu! Makaron uwielbiam, a ponadto szybko się go robi, ale czasem potrzebna jest odmiana...

Sięgnęłam więc do książki After work fast, którą przysłała mi koleżanka J. swego czasu. I znalazłam ciekawy przepis na kotleciki z kurczaka, suszonych pomidorów i fety podawane na szpinaku. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie pokombinowała trochę... i trochę bardziej... i wyszły z tego kotleciki wołowe z fetą i sałatką czyli:

Wymieszać mięso, cebulę, czosnek, jajko, przyprawy, połowę pokruszonej fety i bułkę tartą w misce. Formować kotleciki (powinno ich wyjść ok 12). Wrzucić na rozgrzaną patelnię i obsmażyć. Podawać można z sałatką ze świeżych warzyw (koniecznie użyć w niej resztę szpianku) lub ze szpinakiem i fetą.

Cóż oryginał na pewno też jest smaczny i kiedyś go wypróbuję. Myślę, że opcja dodania szpianku do mięsa, też byłaby ciekawa...