Nieco zaniedbałam blogaska, wybaczcie, ale niestety takie jest życie. I na dodatek nie mogę obiecać, że od teraz będzie lepiej. Na pocieszenie mam prosty przepis na pyszność rodem z Czech. Ale nawet ona nie jest w moim wykonaniu, tylko Lubego. Za to Luby przetestował go parę razy, stąd do przepisu mam kilka dobry rad :)

Sam przepis pochodzi z książki Opowiadania drewnianego stołu Moniki Waleckiej. Rzecz ślicznie wydana, ale niestety za bardzo "zdrowa" jak dla mnie. Na kolejnych stronach panoszą się amarantusy, mleka roślinne, jagody goji, nasiona chia. Trochę żartuję, da się tam znaleźć coś mniej eko-fit, ale ogólnie rzecz biorąc po pobieżnym przejrzeniu, nie rzuciłam się do gotowania. Luby natomiast zerknął wybiórczym okiem i od razu znalazł coś, co koniecznie musiał zrobić.

Nakládaný hermelín doskonale pamiętaliśmy z naszego pobytu w czeskiej Pradze. Przepis nie jest skomplikowany, nieco trzeba poczekać na efekty, ale warto. Jednak zanim się zabierzecie z preparowanie własnego sera, małe ostrzeżenie (o którym niestety autorka nie pamiętała). Tak jak przy aromatyzowaniu oliwy, tak tutaj jest ryzyko, że składniki zalewy się zepsują a my będziemy mieć wątpliwą przyjemność obcowania z jadem kiełbasianym. Jak uniknąć zagrożenia? 

- używać wyłącznie zdrowych ziół i czosnku, bez śladów zepsucia i uszkodzeń

- po umyciu wszystkie składniki dokładnie osuszyć (można użyć też suszonych ziół, testowaliśmy i wypadło to dobrze, czosnku raczej się nie da)

- słoik wyparzyć i wytrzeć do sucha

- lepiej używać mniejszego słoika i zrobić mniejszą porcję, przechowywać ją w chłodzie i dość szybko zjeść (oczywiście jak już będzie gotowy)

Skoro już Was postraszyłam, to czas na przepis z modyfikacjami Lubego :)

Nakládaný hermelín

(2-3 porcje)

W miseczce umieścić składniki pasty - czosnek, paprykę, sól, zioła, oliwę oraz orzeszki i zmiksować na gładką pastę. Krążki zera przeciąć wzdłuż na pół i posmarować grubą warstwą pasty. Złożyć krążek z powrotem, i pokroić na ćwiartki - będzie się lepiej wyciągało ze słoika. 

Na suchej patelni podprażyć liście laurowe, nasiona kolendry i ziele angielskie, aż zaczną pachnieć. Przełożyć je do wyparzonego, suchego słoika. Dodać świeże lub suszone zioła. Ułożyć w słoiku kawąłki sera, a następnie zalać go olejem lub oliwą (ser nie może wystawać nad powierzchnię). Słoik szczelnie zamknąć i wstawić w chłodne miejsce (ostatecznie do lodówki) na 5 dni (lub dłużej, wtedy będzie miał bardziej kremową konsystencję). Pasuje zarówno do piwa jak i do sałatki. Smacznego!

Na świąteczne potrawy nieco już za późno, więc zamiast tego proponuję drobną przekąskę na sylwestra lub imprezę karnawałową. Przekąska zdecydowanie jest dla seromaniaków i ludzi, którzy nie wierzą w kalorie ;). Przepis na te wspaniałe oliwki w cheddarowej skorupce znalazłam na blogu Dinner with Julie i musiałam natychmiast wypróbować. Grupa testowała zareagowała na nie więcej niż entuzjastycznie...

Oliwki nadziewane fetą w cheddarowej skorupce

(z podanych proporcji wychodzi 20 kulek)

W misce wymieszać mąkę, roztopione masło, ser i przyprawy, aż stworzą jednolite ciasto. Każdą oliwkę osuszyć papierowym ręcznikiem, następnie kłaść na placku z ciasta i dokładnie zalepić. Ciasto jest dość sypkie, ale nie należy się tym przejmować. Ulepione kulki wsadzić do lodówki na godzinę lub więcej.

Rozgrzać piekarnik do 180 st. C. i piec oliwki ok 20 minut, aż się lekko zarumienią. Po upieczeniu zostawić do ostygnięcia - oliwki w środku są bardzo gorące, nawet gdy wierzch już nieco przestygł, także nie należy się na nie rzucać od raz po upieczeniu. Smacznego!

A jako, że jutro Wigilia, to - choć przepis mało świąteczny - przy okazji składam Wam, Drodzy Czytelnicy,  życzenia spokojnych, miłych i smakowitych Świąt (jakiekolwiek obchodzicie).

Czas na pierwszy kwiatowy przepis. Kwiaty cukinii najczęsciej są smażone w cieście, ale ja miałam ochotę na coś lżejszego. Więc zamiast je usmażyć - upiekłam, skropiwszy wcześniej oliwą czosnkową i nadziawszy serkiem ricotta z ziołami i czosnkiem. Wyszła z tego bardzo fajna, letnia przekąska.

Kwiaty delikatnie opłukać i osuszyć, usunąć pręcik. Listki ziół umyć, osuszyć i pociąć na paseczki. Czosnek obrać i zmiażdżyć. W miseczce wymieszać ser, posiekane listki mięty, zmiażdżony czosnek, sól i pieprz do smaku. Następnie dodać jajko i ponownie dokładnie wymieszać.

Piekarnik nagrzać do 180 st. C. Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Serek przełożyć do szprycy. Kwiaty delikatnie rozchylić i napełnić nadzieniem za pomocy szprycy. Gdy już mamy wszystkie wypełnione kwiaty, skrapiamy wierzch oliwą czosnkową i posypujemy startą mozzarellą. Piec ok 15min, aż mozzarella się rozpuści, a cukinie (jeśli pieczemy z cukiniami) zmiękną. Smacznego!

Przepis na kandyzowany imbir długo czekał na swoją kolej, ale w końcu mam chwilkę żeby go upublicznić. Jako wielbiciele pikantnych przekąsek byliśmy zachwyceni słodko-ostrym imbirem, który przywieźliśmy sobie z Wietnamu.
Problem w tym, że nieliczne przepisy jakie udało mi się znaleźć w internecie były dość pracochłonne, a ponadto wymagały użycia niemałych ilości imbiru. Na szczęście zupełnym przypadkiem koleżanka E. z Krakowa wygadała się, że kandyzowany imbir robi nie od dziś i się ze mną przepisem podzieli.



Podaję więc przepis od E. z moimi uwagami i modyfikacjami:

Imbir kandyzowany

Obrać imbir (całkiem sprawnie robi się to łyżeczką - patent podpatrzony u Kurta Schellera), pociąć na plasterki i wrzucić do rondla z zimną wodą (tyle, by imbir zakrywało). Dodać sól i sok z cytryny i zagotować. Ja po zagotowaniu imbir trzymałam krótko - im dłużej będzie gotowany, tym łagodniejszy będzie. Wylać imbir na sito i opłukać zimną wodą.
Ponownie wrzucić do rondla, zalać zimną wodą (w org. przepisie ok 0,5 litra - ja następnym razem użyję mniej), dodać cukier i gotować na wolnym ogniu ok 3 godziny. Jeśli zachodzi potrzeba, dodać więcej wody.
Na końcu powinien zostać imbir w syropie - trzeba mieszać i uważać, żeby się nie przypalił. Przygotować blachę wyłożoną papierem i wysypaną drobnym cukrem. Łyżką cedzakową wyławiać imbir i rozkładać go w miarę pojedynczo na papierze. Można go lekko poprzekładać, żeby obtoczył się w cukrze. Zostawić do obeschnięcia (u mnie sechł całą noc). Podawać do herbaty lub do wina.
Jeśli zostanie Wam syrop, jego też można użyć do herbaty - jest co prawda b. słodki, ale ma imbirową nutę.

Przeglądając niedawno moje rozliczne książki wpadłam na świetny i banalnie prosty pomysł na imprezową przekąskę. Banalnie prosty a nawet genialnie prosty, bo rzecz z jednej strony robi odpowiednie wrażenie (ej, ale to naprawdę ty zrobiłaś/łeś?), a z drugiej nawet osoba z dwiema lewymi rękami do gotowania jest w stanie to zrobić. A do tego robi się błyskawicznie.

Ciasto wyjmujemy odpowiednio wcześniej z zamrażarki (najlepiej rozmrażać w lodówce np przez noc). Przygotować dodatki: podsmażyć boczek, cebulkę, zrobić tapenadę czy pesto (można użyć gotowych dobrej jakości), zetrzeć ser itd.

Jeśli używamy ciasta w jednym kawałku, rozwałkować i podzielić na 3 prostokąty. Ja miałam w 6 płatach i nie wałkowałam go. Brzegi ciasta posmarować rozmąconym żółtkiem. Na każdy płat posypać inny dodatek (u mnie: boczek z cebulą, ser z papryką w proszku, pesto z suszonymi pomidorami). Zwinąć wzdłuż dłuższego boku, ściśle i mocno dociskając koniec. Ostrym nożem pokroić na plastry ok 0,5-1cm (im więcej nadzienia tym grubsze plastry).

Wreszcie nie mam powodów do narzekań jeśli chodzi o pogodę. Jest pięknie upalnie. Co prawda, mała to atrakcja w mieście, ale ja po prostu jestem ciepłolubna. Dziś po raz pierwszy w sezonie jadłam czereśnie. Były doskonałe: soczyste, słodkie z kwaskowym akcentem. Starałam się wybierać je wg wskazówek Stommy z książki "Dzieje smaku", to znaczy: z zielonymi ogonkami, bo takie są najświeższe.

Niemniej jednak samymi owocami człowiek się nie wyżywi. Zatem na wieczór, kiedy jest już chłodniej polecam hiszpańską przekąskę (taki przekąski to po hiszpańsku tzw. tapas):

Pieczarki z chili i czosnkiem
(przepis pochodzi z książeczki "Podróże kulinarne - kuchnia hiszpańska", gdzie były proponowane faktycznie jako jedno z tapas dla wielu osób, ja zrobiłam z tego danie główne na dwie osoby i takie tż proporcje podaję).

Przepis oryginalny zaczyna się od rozgrzania tłuszczu na patelni, ja wcześniej obrałam pieczarki. Następnie już wszystko robiłam jak autor przykazał: wrzuciłam na rozgrzaną oliwę z masłem pieczarki, czosnek i paprykę i obsmażałam, mieszając co jakiś czas. Gdy pieczarki zmiękły i trochę się zazłociły, dodałam sok z cytryny i przyprawy. Podałam na liściach sałaty z przypieczoną bagietką. Wyszło pyszne.