Tym razem nie będzie przepisu. Dzisiaj będę straszna i opowiem wam jak było na warsztatach serowarskich w Smolna 8 Food. Za to mały przypis będzie: otóż ser w każdej postaci jest moją wielką miłością i uzależnieniem (jak w sumie można się zorientować po ilości wpisów, zawierających chociaż kawałeczek sera, na tym blogu). Moim zwierzętami totemicznym są: szczur Rockfor** na zmianę z Wallacem**. Zatem nic dziwnego, że gdy tylko zobaczyłam informację o warsztatach zatytułowanych ABC serowarstwa, rzuciłam się na nie niczym Rockfor na kawałek goudy.

Oczywiście, ani przez chwilę nie pomyślałam, że rzucę wszystko, wyjadę w Bieszczady (no dobra, na Kretę, kogo próbuję oszukać), żeby hodować kozy i produkować piękne sery, ale chciałam zobaczyć w ogóle jak ten proces przebiega, dowiedzieć się nieco więcej o produkcji, ale też o samych serach. I muszę powiedzieć, że po czterech godzinach warsztatów wyszłam bardzo usatysfakcjonowana i to nie tylko dlatego, że przez cały wieczór karmili nas wiadomo czym...

Po pierwsze, sama przestrzeń na Smolnej 8 zachwyca: osiemnaste piętro, fantastyczny widok na Warszawę, surowe wnętrze, ale przytulna przestrzeń kuchenna, w sam raz na ok 10 osób. 

Po drugie, kameralna atmosfera i profesjonalna obsługa. Byłam już na różnych warsztatach, wielu specjalnie organizowanych dla blogerów, ale chyba nigdzie nie spotkałam się z tak fantastyczną organizacją. Z jednej strony program był bogaty - w ciągu czterech godziny zrobiliśmy własny ser (oczywiście pod światłym przewodnictwem Giena Mientkiewicza, czyli znanego wszystkim serowego eksperta), przygotowaliśmy czterodaniowy posiłek i jeszcze mieliśmy okazję zdegustować kilka polskich serów. Z drugiej strony wszystko odbywało się swoim tempem, bez pośpiechu i nerwowości, w sposób bardzo naturalny. Slow food jak się patrzy :)

Sam prowadzący - Gieno Mientkiewicz - zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Choć byłam w tym gronie chyba jedyną kompletną amatorką, która nawet własnego twarogu nigdy nie robiła, to nie miałam poczucia odstawienia na boczny tor. Żadne pytanie nie zostało uznane za zbyt głupie lub nie warte odpowiedzi. Dostaliśmy również, komplet materiałów z zajęć, obejmujący zarówno samą produkcję sera typu gouda, jak przepisy kulinarne, które wykonywaliśmy podczas warsztatów.

 

Podsumowując, bardzo udane spotkanie, z którego wyszłam bogatsza o wiedzę i doświadczenie (no i o własny ser!). Bardzo polecam! Ja na pewno się jeszcze kiedyś na jakieś warsztaty do Smolna 8 Food wybiorę.

** Bohater kreskówki Wallace i Grommit, który dla krakersów z serem był w stanie zrobić bardzo wiele...

Witajcie po urlopowej przerwie! Szykuję dla Was aż dwie londyńskie notki, ale w międzyczasie trafiłam na niezwykłe wydarzenie i muszę się podzielić wrażeniami. Dzięki pewnej dozie szczęścia oraz portalowi Warszawa Nasze Miasto miałam okazję wznieść się na wysokość prawie 50 metrów, zjeść posiłek przygotowany przez Piotra Chylareckiego i jego ekipę oraz porobić trochę zdjęć Warszawy z lotu ptaka. 

Nasz wjazd trwał około 30 minut i było to wystarczająco dużo czasu by nasycić oczy widokami (o tym trochę później), porobić zdjęcia i zjeść przygotowany poczęstunek, na który składała się pierś kaczki z buraczkami i kozim serem na sałacie oraz pianka czekoladowa z kozim serem, miodem i śliwkami. Na platformie możliwości gotowania są oczywiście ograniczone i większość rzeczy jest wcześniej, przynajmniej częściowo przygotowana, ale już taką kaczkę grillowano na naszych oczach (jeśli ktoś siedział wystarczająco blisko ;)). Jeśli wykupicie sobie podniebny obiad, to oczywiście będzie on trwał dłużej, a menu będzie bardziej rozbudowane.

Jeśli chodzi o widoki, to mam małe zastrzeżenie. Oczywiście, oglądanie Warszawy z takiej perspektywy jest fajne i niecodzienne. Ale przejrzałam nieco zdjęć z innych miast (zagranicznych, ale też polskich) i wydaje mi się, że można by w Warszawie znaleźć odpowiednio duży plac, z którego widoki byłyby nieporównywalnie piękniejsze (zamiast reklamowej sieczki i wielkiego parkingu ;)). Do głowy przychodzi mi na przykład Plac Zamkowy... poddaję to jako pomysł do rozważenia na przyszłość. A gdybym sama się wybierała na takie wydarzenie jeszcze raz (bo czemu nie, w innym miejscu, bardzo chętnie), to wybrałabym się tak, żeby trafić na zachód słońca - taki posiłek musi być magiczny :).

Poniżej macie jeszcze trochę zdjęć z ziemi i powierza.