Tym razem nie będzie przepisu. Dzisiaj będę straszna i opowiem wam jak było na warsztatach serowarskich w Smolna 8 Food. Za to mały przypis będzie: otóż ser w każdej postaci jest moją wielką miłością i uzależnieniem (jak w sumie można się zorientować po ilości wpisów, zawierających chociaż kawałeczek sera, na tym blogu). Moim zwierzętami totemicznym są: szczur Rockfor** na zmianę z Wallacem**. Zatem nic dziwnego, że gdy tylko zobaczyłam informację o warsztatach zatytułowanych ABC serowarstwa, rzuciłam się na nie niczym Rockfor na kawałek goudy.

Oczywiście, ani przez chwilę nie pomyślałam, że rzucę wszystko, wyjadę w Bieszczady (no dobra, na Kretę, kogo próbuję oszukać), żeby hodować kozy i produkować piękne sery, ale chciałam zobaczyć w ogóle jak ten proces przebiega, dowiedzieć się nieco więcej o produkcji, ale też o samych serach. I muszę powiedzieć, że po czterech godzinach warsztatów wyszłam bardzo usatysfakcjonowana i to nie tylko dlatego, że przez cały wieczór karmili nas wiadomo czym...

Po pierwsze, sama przestrzeń na Smolnej 8 zachwyca: osiemnaste piętro, fantastyczny widok na Warszawę, surowe wnętrze, ale przytulna przestrzeń kuchenna, w sam raz na ok 10 osób. 

Po drugie, kameralna atmosfera i profesjonalna obsługa. Byłam już na różnych warsztatach, wielu specjalnie organizowanych dla blogerów, ale chyba nigdzie nie spotkałam się z tak fantastyczną organizacją. Z jednej strony program był bogaty - w ciągu czterech godziny zrobiliśmy własny ser (oczywiście pod światłym przewodnictwem Giena Mientkiewicza, czyli znanego wszystkim serowego eksperta), przygotowaliśmy czterodaniowy posiłek i jeszcze mieliśmy okazję zdegustować kilka polskich serów. Z drugiej strony wszystko odbywało się swoim tempem, bez pośpiechu i nerwowości, w sposób bardzo naturalny. Slow food jak się patrzy :)

Sam prowadzący - Gieno Mientkiewicz - zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Choć byłam w tym gronie chyba jedyną kompletną amatorką, która nawet własnego twarogu nigdy nie robiła, to nie miałam poczucia odstawienia na boczny tor. Żadne pytanie nie zostało uznane za zbyt głupie lub nie warte odpowiedzi. Dostaliśmy również, komplet materiałów z zajęć, obejmujący zarówno samą produkcję sera typu gouda, jak przepisy kulinarne, które wykonywaliśmy podczas warsztatów.

 

Podsumowując, bardzo udane spotkanie, z którego wyszłam bogatsza o wiedzę i doświadczenie (no i o własny ser!). Bardzo polecam! Ja na pewno się jeszcze kiedyś na jakieś warsztaty do Smolna 8 Food wybiorę.

** Bohater kreskówki Wallace i Grommit, który dla krakersów z serem był w stanie zrobić bardzo wiele...

Muzea muzeami, ale jeść trzeba. Na szczęście Londyn w tym temacie ma do zaoferowania bardzo wiele i to właściwie dla każdego. Kuchnię z całego świata zjesz i w fancy restauracjach (przepraszam, teraz się ponoć mówi smart ;)) i na licznych targach street foodu. Wszystko świeże i smaczne. Szukasz autentycznego smaku etnicznych kuchni - proszę bardzo! Wolisz żeby twoje dania miały autorski twist - nie ma problemu! Chyba nie muszę wspominać, że wszelkie opcje wegańsko-bezglutenowo-fairtradowe są bez problemu dostępne. Nie powiem, że zbadałam świat londyńskich kulinariów dogłębnie, ale to czego doświadczyłam i liznęłam sprawia, że chcę więcej. Poniżej mały przewodnik co można kulinarnie robić w Londynie. A przynajmniej jego część pierwsza - o ulicznym żarciu. Tu się naprawdę nie dało mniej napisać! ;)

Street food

Zawsze się cieszę, gdy w Warszawie pojawią się nowe kulinarne inicjatywy, jak Targi Śniadaniowe, Nocny Market, Targ Rybny czy inne nowe targowiska itd., ale prawda jest taka, że jesteśmy daleko w tyle za Londyńczykami. W samym centrum Londynu działa kilkanaście targów przeróżnego typu. Jest więc, najbardziej chyba turystycznie znany, Borough Market, gdzie przede wszystkim można zakupić produkty z całego świata. Zaszliśmy tam w tygodniu i udało nam się uniknąć tłumów, ale pewnie z tym bywa różnie (uwaga: w niedziele BM jest nieczynny, a w pn-wt jest otwarty częściowo). Sery, mięsa, owoce morza, warzywa, owoce, przyprawy - wszystko czego dusza pragnie. Jest też zakątek ze street foodem, żeby nie było. Więcej nie napiszę, bo przyznam, że byliśmy tam tylko przelotem i nie robiliśmy zakupów.  

Przeciwieństwem Borough Market jest Camden Market (otwarty codziennie), na którym raczej nie kupicie produktów kulinarnych (za to ciuchy, biżuterię, płyty i różne gadżety już tak!), ale możecie posmakować kuchni zewsząd (tak, jest również polish "kielbasa" sausage ;)). Byliśmy na CM w niedzielę i tłumy były nieprzebrane. W obliczu takiego wyboru kuchni i dań istniało niemałe ryzyko, że obezwładni nas niemoc decyzyjna i umrzemy z głodu ;). W końcu jednak ustawiliśmy się w ogonku (wiadomo, kolejka - znaczy dobrze karmią) do wenezuelskiego stoiska Arepazo Bros, zgodnie z nazwą, serwującego arepę (tradycyjne kukurydziane chlebki/tortille) z różnymi nadzieniami. O mój słodki jeżu, jakie to było dobre! A na deser skusiliśmy się na nitro lody od Chin Chin Labs. Mrożone na bieżąco lody mają niesamowicie jedwabistą konsystencję i są pyszne. Szczególnie posypane grillowaną białą czekoladą. Istna magia!

Zresztą takich marketów łączących street food z pchlim tagiem jest dużo więcej. Wpadliśmy na taki - w sumie przypadkiem - w Greenwich. W porównaniu do CM Greenwich Market był kameralny i bardzo spokojny, ale i tu serwują polską kiełbasę i pierogi.... ;)

Ale to nie wszystko, bo jest jeszcze Dinerama, czyli jeden z czterech weekendowych targów street foodu w centrum i dalszej okolicy! Zakładam, że nasz Nocny Market wzorował się właśnie na czymś takim. Dinerama jest otwarta najdłużej ze wspomnianych czterech przybytków, bo od czwartku do niedzieli (Noon to Late). Pośrodku wspólna ława, a po obu  jej stronach stoiska z kulinarnymi rozkoszami. Porcje raczej niewielkie, więc można śmiało kosztować kilka rzeczy. Wszystko było obłędnie pyszne (buły z pulled duck śnią mi się po nocach, ale ostre żeberka na dwa sposoby i bao z chrupiącą wieprzowiną też były znakomite). Uwaga: po 19.00 za wstęp trzeba zapłacić 3 funty.

Na koniec bonus! Zupełnie przez przypadek (warto czytać darmową prasę rozdawaną w metrze ;)) dowiedziałam się, że w ostatnim dniu naszego pobytu rozpoczyna się The Notting Hill Carnival. Nie mogłam takiej okazji przepuścić, musiałam zobaczyć na własne oczy największy europejski festiwal uliczny. Główne wydarzenia, parada i tak dalej odbywają się w poniedziałek, ale dla nas Childrens Day (bo tak zwie się rozbiegowa niedziela) był i tak wystarczającym doświadczeniem. Na NHC bowiem króluje muzyka, taniec i karaibskie jedzenie. Oraz tłumy ludzi. Naprawdę ogromne tłumy. Ale warto tam zajrzeć choćby na chwilę, żeby zobaczyć na własne oczy i posmakować tego radosnego święta.

Witajcie po urlopowej przerwie! Szykuję dla Was aż dwie londyńskie notki, ale w międzyczasie trafiłam na niezwykłe wydarzenie i muszę się podzielić wrażeniami. Dzięki pewnej dozie szczęścia oraz portalowi Warszawa Nasze Miasto miałam okazję wznieść się na wysokość prawie 50 metrów, zjeść posiłek przygotowany przez Piotra Chylareckiego i jego ekipę oraz porobić trochę zdjęć Warszawy z lotu ptaka. 

Nasz wjazd trwał około 30 minut i było to wystarczająco dużo czasu by nasycić oczy widokami (o tym trochę później), porobić zdjęcia i zjeść przygotowany poczęstunek, na który składała się pierś kaczki z buraczkami i kozim serem na sałacie oraz pianka czekoladowa z kozim serem, miodem i śliwkami. Na platformie możliwości gotowania są oczywiście ograniczone i większość rzeczy jest wcześniej, przynajmniej częściowo przygotowana, ale już taką kaczkę grillowano na naszych oczach (jeśli ktoś siedział wystarczająco blisko ;)). Jeśli wykupicie sobie podniebny obiad, to oczywiście będzie on trwał dłużej, a menu będzie bardziej rozbudowane.

Jeśli chodzi o widoki, to mam małe zastrzeżenie. Oczywiście, oglądanie Warszawy z takiej perspektywy jest fajne i niecodzienne. Ale przejrzałam nieco zdjęć z innych miast (zagranicznych, ale też polskich) i wydaje mi się, że można by w Warszawie znaleźć odpowiednio duży plac, z którego widoki byłyby nieporównywalnie piękniejsze (zamiast reklamowej sieczki i wielkiego parkingu ;)). Do głowy przychodzi mi na przykład Plac Zamkowy... poddaję to jako pomysł do rozważenia na przyszłość. A gdybym sama się wybierała na takie wydarzenie jeszcze raz (bo czemu nie, w innym miejscu, bardzo chętnie), to wybrałabym się tak, żeby trafić na zachód słońca - taki posiłek musi być magiczny :).

Poniżej macie jeszcze trochę zdjęć z ziemi i powierza.