Ciąg dalszy muzealnych rozkoszy ;) Zanim jednak przejdę do sedna, to jeszcze mała uwaga natury ogólnej. Większość przybytków muzealnych ma jakieś dodatkowe atrakcje (cały czas mowa o stałych wystawach!) typu: w danym dniu / danej godzinie przewodnik opowie szczegółowo o wybranych obiektach/ salach itp. Czasem nawet dają coś pomacać. Warto więc zajrzeć wcześniej na stronę muzeum i zaplanować zwiedzanie. Ale do rzeczy!

Kolejne muzeum z listy Lubego i zasadniczo polecam tym, którzy chcą zobaczyć, jak to było jak Brytania rządziła na morzach i oceanach (nic dziwnego, że mają jedno z największych muzeów morskich na świecie ;)). Wejście na stałe wystawy w samym NMM jest bezpłatne. Inaczej ma się sprawa z Cutty Sark (£18.50/£16.80), która jest jednym z ostatnich herbacianych kliprów, jakie pływały po morzach (i jedynym zachowanym!). Muszę przyznać, że przejście się po takim żaglowcu to ciekawe doświadczenie. No i jak tu nie polubić okrętu nazwanego na cześć wiedźmy (a właściwie jej koszuli)? ;)

Kolejne piękne, przebogate i olbrzymie muzeum sztuki. Kolejne nie do obejścia w jeden dzień (stała kolekcja liczy ponad 4.5 mln eksponatów!). Udało nam się zobaczyć jednak sporą część zbiorów europejskich oraz azjatyckich. Uwielbiam w tych wielkich muzeach londyńskich to, że obok obrazów Rafaela można znaleźć wystawę europejskiej mody przez wieki. Zdecydowanie muzeum, do którego się wraca.

Jeśli nie jesteście miłośnikami sztuki i mielibyście odwiedzić jedno muzeum w Londynie, to zdecydowanie powinno być Natural History Museum. Jest trochę staromodne (hej, powstało w XIX wieku i na przykład większość eksponatów zoologicznych jest stara albo bardzo stara; z resztą informują, że nowych nie chcą pozyskiwać - w końcu to wypchane zwierzęta - więc nie wszystkie mogą wyglądać idealnie). No ale jak tu nie uwielbiać muzeum, gdzie można zobaczyć kości różnych prehistorycznych stworów (dinozaury!!! ale nie tylko), przeżyć trzęsienie ziemi, obejrzeć kawałek księżyca czy znaleźć kryptonit! How cool is that? Obleźliśmy je w jeden dzień w miarę dokładnie, ale na pewno dałoby się dokładniej, bo już przy niektórych wystawkach geologicznych nieco odpadliśmy (ale jest tam - dla odmiany - ok 80 mln. eksponatów, więc...).

Na koniec coś dla miłośników malarstwa europejskiego. Moja rada: najpierw obejrzyj to, na co masz największą ochotę. Dla nas to byli mistrzowie flamandzcy, potem wszystko do współczesności, a na koniec renesans i średniowiecze. Średniowiecze jest tak obszerne, że można na sam ten dział poświęcić spokojnie dzień... albo dwa. Tak, to kolejne muzeum, do którego trzeba wrócić. Co więcej cały czas powiększają zbiory, więc to robota na całe życie ;) Ale można za jednym zamachem zobaczyć dzieła Leonarda da Vinci, Rembrandta, van Gogha, Tycjana, Botticelliego, van Eycka, Moneta, Velasqueza, Renoira i wielu innych (nie zapominając o Turnerze).

Uff, trochę tego wyszło, a przecież nie widzieliśmy wszystkich muzeów Londynu (pominęliśmy m.in. galerie Tate Britain i Tate Modern czy, ponoć świetne, Muzeum Nauki), a do tych, które widzieliśmy chętnie wrócimy. Ale Londyn nie samymi muzeami stoi. Obiecuję, że  w następnej notce będzie kulinarnie :)

Jeśli śledzicie profil Rozkoszy na Facebooku lub Instagramie (@rozkoszestolu), to z pewnością wiecie, że prawie dwa tygodnie bawiłam w Londynie. I że znaczną część tej wyprawy spędziłam w muzeach, bo to jest coś co uwielbiam, a tak się składa, że stolica Wielkiej Brytanii ma ich pod dostatkiem. Do tego większość jest nie do obejścia w jeden dzień i całkowicie za darmo (jeśli mowa o stałych wystawach). Postanowiłam - dla siebie ku pamięci i dla innych miłośników muzealnych doznań, którzy by się tu zbłąkali - zrobić krótką (cha cha!*) rozpiskę przybytków, które zwiedziłam i co w nich było fajnego (w kolejności chronologicznej). Dziś zatem nie będzie o jedzeniu, wybaczcie ;)

*No dobra, rozpiska rozrosła się do 4 stron... żeby Was nie zamęczyć wpis będzie w dwóch częściach.

Punkt obowiązkowy, przy czym w całości to może w trzy dni da się obejść, a i tak wszystkiego się pewnie nie zaliczy  (bo na przykład przebudowują akurat część wystawy - nam nie było dane wejść do cześć azjatyckiej). Starożytności wspaniałe, choć uśmiech nieco pobłażliwy wpełzł na me usto, gdy zobaczyłam ich wyjaśnienia czemu to lepiej było, że wywieźli zabytki z Akropolu (bo Grecy to by wszystko zepsuli i zgubili - tylko oczywiście podane za zasłoną grzecznych słów i miłych uśmiechów). Ogólnie jest dla mnie rzeczą oczywistą, że takie muzeum jest za free - trochę głupio by było kazać płacić przedstawicielom różnych narodów za to, że się nakrad... yy... znaczy zabezpieczyło wcześniej ich dobra kulturowe ;) Ale nie narzekam, bo dzięki temu mogłam zobaczyć na przykład mumie, zabytki Mezopotamii, a nawet niewielkiego moai (to te posągi z Wysp Wielkanocnych) nie ruszając się z Europy.

Z rzeczy fajnych w BM są jeszcze: sala, która uświadamia jak owo muzeum wyglądało w XIX wieku - zakochałam się i mogłabym tam spędzić długie godziny - oraz dziedziniec, na którym można odpocząć, zjeść coś (wszystko świeże i dobre) i zakupić pamiątki - jest piękny architektonicznie i bardzo funkcjonalny.

No nie powiem, żeby była przekonana do tego muzeum od początku. Muzea wojenne w ogóle nie należą do moich ulubionych, ale niestety Luby ma zupełnie odwrotnie, a jak wiadomo w związku trzeba czasem chadzać na kompromisy. Tym razem jednak nie pożałowałam, bowiem wystawa o I Wojnie Światowej, na której ostatecznie wylądowaliśmy, jest świetnie zrobionym kawałkiem nowoczesnego muzealnictwa. A ponieważ my, Polacy, mamy zupełnie inną perspektywę na tę wojnę, to muszę powiedzieć, że wystawa była dla mnie bardzo zajmująca i edukująca. Na plus oceniam, że - pokrótce, bo pokrótce, ale przedstawiono również perspektywę drugiej strony (nie tylko przyczyny wojny, ale też konsekwencje dla społeczeństwa w trakcie i po).

W IWM zwiedziliśmy jeszcze wystawę dotyczącą tajnych służb jej Królewskiej Mości (to dla miłośników Bonda, spoiler: życie to nie film ;)).

Niby nie klasyczne muzeum, ale nie bądźmy formalistami. Do niedawna najwyższy budynek w Londynie (od 1710 do 1967 roku), w środku przepiękny, a krypty kryją groby kilku znamienitych postaci. Nie trzeba targać ze sobą przewodnika czy Wikipedii, gdyż w środku rozdają audioprzewodniki, w których wszystko dokładnie opisują (naprawdę warto skorzystać). W środku niestety nie wolno robić zdjęć, ale za to z kopuły (sporo wchodzenia po schodach, ale - znowu - warto!) są piękne widoki na panoramę miasta.

Wstęp płatny (£18 lub £16)! Polecam zakup biletów przez internet - jest taniej i wygodniej (to z resztą reguła przy odpłatnych atrakcjach)

Świetne muzeum, a chyba najmniej doceniane przez turystów. Jak się można domyślać pokazuje historię Londynu od czasów prehistorycznych (przed istnieniem miasta) do współczesności. I muszę powiedzieć, że im bliżej naszych czasów, tym wystawy były dla mnie coraz bardziej zajmujące (Londyn wiktoriański! sufrażystki! różne subkultury!). Przy czym znowu jest to muzeum bardzo nowoczesne, a przy okazji też mocno skierowane do dzieci, więc jest sporo rzeczy to pooglądania, posłuchania, pomacania, jakieś małe teściki i w ogóle jest super.

Kolejny obowiązkowy punkt programu - niestety odpłatny i to sporo (£25/£23.10), no ale być w Londynie i nie zobaczyć Tower... ;). Przy czym moim zdaniem warto się szarpnąć i tę normańską twierdzę zaliczyć. Jest sporo fajnych wystaw w środku: przede wszystkim królewskie klejnoty, imponująca zbrojownia czy wieże, które służyły za więzienie (na ścianach zabezpieczone są wyryte wpisy różnych, mniej lub bardziej znamienitych więźniów). Co zabawne: na każdym kroku niby jest informacja, że czarna legenda Tower to wymysł, ale też spora część turystycznej machiny kręci się wokół Tower, jako miejsca odosobnienia i kaźni ;). Aha do tej atrakcji warto wybrać się z samego rana, żeby uniknąć większych kolejek i tłumów (bo jakieś i tak na pewno będą).

Witajcie po urlopowej przerwie! Szykuję dla Was aż dwie londyńskie notki, ale w międzyczasie trafiłam na niezwykłe wydarzenie i muszę się podzielić wrażeniami. Dzięki pewnej dozie szczęścia oraz portalowi Warszawa Nasze Miasto miałam okazję wznieść się na wysokość prawie 50 metrów, zjeść posiłek przygotowany przez Piotra Chylareckiego i jego ekipę oraz porobić trochę zdjęć Warszawy z lotu ptaka. 

Nasz wjazd trwał około 30 minut i było to wystarczająco dużo czasu by nasycić oczy widokami (o tym trochę później), porobić zdjęcia i zjeść przygotowany poczęstunek, na który składała się pierś kaczki z buraczkami i kozim serem na sałacie oraz pianka czekoladowa z kozim serem, miodem i śliwkami. Na platformie możliwości gotowania są oczywiście ograniczone i większość rzeczy jest wcześniej, przynajmniej częściowo przygotowana, ale już taką kaczkę grillowano na naszych oczach (jeśli ktoś siedział wystarczająco blisko ;)). Jeśli wykupicie sobie podniebny obiad, to oczywiście będzie on trwał dłużej, a menu będzie bardziej rozbudowane.

Jeśli chodzi o widoki, to mam małe zastrzeżenie. Oczywiście, oglądanie Warszawy z takiej perspektywy jest fajne i niecodzienne. Ale przejrzałam nieco zdjęć z innych miast (zagranicznych, ale też polskich) i wydaje mi się, że można by w Warszawie znaleźć odpowiednio duży plac, z którego widoki byłyby nieporównywalnie piękniejsze (zamiast reklamowej sieczki i wielkiego parkingu ;)). Do głowy przychodzi mi na przykład Plac Zamkowy... poddaję to jako pomysł do rozważenia na przyszłość. A gdybym sama się wybierała na takie wydarzenie jeszcze raz (bo czemu nie, w innym miejscu, bardzo chętnie), to wybrałabym się tak, żeby trafić na zachód słońca - taki posiłek musi być magiczny :).

Poniżej macie jeszcze trochę zdjęć z ziemi i powierza.