Powoli kończąc temat londyńskich wspominek chciałabym Wam dzisiaj napisać, gdzie poza targami i imprezami ulicznymi można dobrze zjeść w Londynie. Prawidłowa odpowiedź pewnie brzmi wszędzie, ale poniżej zamieszczam kilka podpowiedzi bardziej sprecyzowanych, w sam raz dla zagubionego turysty ;)

Restauracje

Ok, kuchnia brytyjska nie ma dobrej prasy, ale chyba nie trzeba mówić, że w kraju, który wydał Jamiego Olivera, Nigellę Lawson oraz Ramseya Gordona dobrego jedzenia nie brakuje. To tu zdobywają szlify młodzi kucharze z całego świata. Warto więc wybrać się do londyńskiej restauracji. Pytanie tylko do której? W samym centrum pewnie są setki. Jeśli nie chcemy iść w ciemno opcje są dwie: albo zrobić porządny rekonesans w sieci albo zdać się na przyjaciół i rodzinę, którzy w Lądku zamieszkują nie od wczoraj (jeśli takowych posiadamy). My postawiliśmy na opcję numer dwa i się nie zawiedliśmy.

W pierwszej kolejności koleżanka I. zaprowadziła nas do Ma La Sichuan, restauracji, w której mistrz Zhang (z wielopokoleniowe rodziny kucharzy; jego dziadek obsługiwał Deng Xiaopinga) wyczarowuje wspaniałe dania kuchni syczuańskiej. Co prawda w naszych chińskich podróżach akurat do Syczuanu nie dotarliśmy, ale wystrój, obsługa i smaki przeniosły nas wprost do ulubionej restauracji syczuańskiej w Pekinie. W Má Là jedliśmy dwukrotnie i wszystkie dania były świeże, pyszne i wspaniale autentyczne. Gorąco polecamy miłośnikom ostrego jedzenia!

Má Là Sichuan Restaurant
37 Monck Street
Westminster

London. SW1P 2BL 

www.malasichuan.co.uk

W nieco bliższe, ale nadal orientalne klimaty zabrali nas J. i G., krewni Lubego, mieszkający w stolicy już ładnych parę lat. Z kilku różnych przedłożonych przez nich propozycji wybraliśmy restaurację Oklava, która serwuje nowoczesną kuchnię turecką. U nas kuchnia turecka kojarzy się przede wszystkim z licznymi i niezbyt wyszukanymi kebabowniami. Oklava to oczywiście zupełnie inny poziom kulinariów. Wszystko tam jest przemyślane, autorsko przetworzone i po prostu pyszne. Żeby przekonać się, że właściciele dbają o każdy szczegółu (łącznie ze sprawiedliwym podziałem napiwków czy dobrą jakością produktów) wystarczy zajrzeć na ich stronę - mają tam nawet listę swoich dostawców. Aha, w Oklavie jedliśmy danie z londyńskim miodem! Tak, tak, szaleni londyńczycy hodują pszczoły na dachach swojego miasta (i to od 14 lat!). Jednym słowem: polecam!

A co jeśli chcemy zjeść coś mniej formalnego, coś małego, coś bez konieczności rezerwowania stolika? Zawsze można wyskoczyć do pubu! Angielski pub to, wiadomo, instytucja ważna sama w sobie i nie podejmuję się tutaj pisania o nim szczegółowo, bo raz, że już to zrobiono znakomicie w wielu miejscach; dwa: żadna ze mnie specjalistka. Ale mogę wam powiedzieć, że to dobre miejsce, żeby zjeść coś bardziej tradycyjnego (np fish and chips, beef pie czy kiełbaski cumberland), coś na szybko, coś niezobowiązującego, no i oczywiście spłukać gardło pintą dobrego piwa lub cydru ;) Do którego pubu się udać po te wszystkie rozkosze? No cóż, tu znów najlepiej zawierzyć lokalsom. Oni na pewno wskażą najfajniejsze miejscówki. 

Śniadania

Śniadanie, najważniejszy posiłek dnia, to ważny temat, więc warto mu poświęcić mu osobny akapit. Po pierwsze, będąc w Wielkiej Brytanii wypada choć raz zakosztować typowego english breakfast. Jest to posiłek w zasadzie na cały dzień, gdyż w jego pełen skład wchodzą: jajka, bekon, parówki, fasola w sosie pomidorowym, grillowane pomidory, pieczarki oraz white i/ lub black pudding. My wersję full jedliśmy parę lat temu w Irlandii, a teraz testowaliśmy wersję okrojoną w westminsterskim lokalu, tzw. greasy spoon (tania restauracja specjalizująca się w smażonym, tłustym żarciu, pyszności). Okrojona wersja też była bardzo sycąca :) Jednak jedzenie takiego śniadania codziennie mogłoby nas zabić, więc najczęściej kupowaliśmy kanapki z Pret-a-Manger. Pret to sieciówka, którą znajdziecie na każdym rogu, chwaląca się wysoką jakością i świeżością przygotowywanego jedzenia. Żywiliśmy się tam dość często w przelocie do kolejnego muzeum i muszę powiedzieć, że wszystko (kanapki, tosty, owsianki, smoothie i kawa) było naprawdę smaczne. Ważna informacja: na wynos jest taniej niż na miejscu. No i można zjeść, wzorem wielu londyńczyków, śniadanie na trawie w jednym z wielu miejskich parków :)

W tym roku wyjątkowo dużo piekę ciast z jabłkami (choć po blogu może tego nie widać, hm), ale na te sconesy zbierałam się długo. Aż w końcu przyszedł weekend, w którym miałam ciszę, spokój, za oknem pochmurny listopad i jakoś same tak wyszły. Musiałam bardzo się powstrzymywać, żeby nie wyjadać karmelizowanych jabłek z patelni... Sconesy są obłędnie pyszne - wilgotne i mięciutkie w środku, bardzo cynamonowe. Postanowiłam nieco odchudzić oryginalny przepis: zamiast śmietany kremówki użyłam maślanki, a lukier przygotowałam bez użycia masła i na śmietanie 18%. Moim zdaniem ciastka nic na tym nie straciły. 

Mocno cynamonowe scones'y z karmelizowanymi jabłkami

(8 sztuk)

Nadzienie

 Ciasto

Lukier

Najpierw należy przygotować jabłka: w garnuszku roztopić masło, jabłka obrać i pokroić w kostkę. Dodać owoce do masła, posypać cukrem i cynamonem. Smażyć na średnim ogniu aż cukier się z karmelizuje a płyn wyparuje. Jabłka powinny zachować swój kształt. Odstawić do wystygnięcia.

W dużej misce wymieszać mąkę, proszek do pieczenia, sól, cukier i cynamon. Posiekać masło i wymieszać z pozostałymi składnikami (ręką lub mikserem), aż do osiągnięcia efektu mokrego piasku. Dodać jabłka i wymieszać, następnie dodać maślankę i zagnieść ciasto. Jeśli jest zbyt luźne dosypać nieco mąki. Uformować dysk, zawinąć w folię i włożyć na 30 minut do zamrażalnika.

Rozgrzać piekarnik do 210 st. C. Płaską blachę wyłożyć papierem do pieczenia. Na oprószonej mąką stolnicy rozwałkować ciasto (ale niezbyt cienko) starając się zachować kształt okręgu. Podzielić ciasto na osiem części i przełożyć łopatką do ciasta na blachę. Wierzch można posmarować śmietaną i/ lub posypać cukrem. Piec ok 15-18 minut aż ciastka się zezłocą.

W misce przygotować lukier - intensywnie ucierać śmietanę z cukrem pudrem i cynamonem do uzyskania gładkiej, niezbyt lejącej się konsystencji. Po upieczeniu wyjąć sconesy na talerz lub kratkę, po lekkim ostudzeniu polukrować. Smacznego!

Delektujemy się kruchymi bułeczkami i wspominamy nasz ostatni wakacyjny wypad...

Wypuściliśmy się na cztery dni do koleżanki J., mieszkającej od kilku lat w Irlandii. Prosto z samolotu koleżanka zapakowała nas do samochodu i zaczęło się bardzo intensywne zwiedzanie wspaniałych zakątków Wyspy. Irlandia zachwyca pięknymi krajobrazami, soczystymi kolorami i przemiłymi ludźmi.

Jeśli ktoś ma ochotę na intensywne zwiedzanie, radzę najpierw spożyć tradycyjne irish breakfast (nie różniące się chyba specjalnie od angielskiego), w jego skład wchodzą (niekoniecznie na raz): kiełbaski, jajko sadzone, rashers*, black pudding, czyli plaster kaszanki, white pudding**, fasolka, smażone pieczarki i pomidor. Takie śniadanie starczy na cały dzień chodzenia, gwarantuję.

My jednak postanowiliśmy przenieść na grunt polski inny przysmak śniadaniowy, czyli scones'y (zwane przez Lubego z polska skonami). Pierwotnie te słodkie bułeczki były podawane przy popołudniowej herbatce, ale teraz chętnie są jadane jako lekką poranną przekąskę: z masłem, dżemem i/lub śmietaną. Robi się je bardzo szybko, więc świetnie się nadają na weekendowe śniadanie.

Nagrzać piekarnik do 220 st. C. Mąkę przesiać do miski, dodać cukier, proszek do pieczenia i sól. Masło drobno pokroić, dodać do mąki i dokładnie wymieszać rozcierając palcami, aż uzyskamy konsystencję mokrego piasku. Dodać rodzynki i wymieszać. Jajko dokładnie rozkłócić i wymieszać z mlekiem - 3/4 płynu wlać do miski i zagnieść szybko luźne ciasto (nie zagniatać zbyt długo, by nie napowietrzyć masy). 

Rozwałkować ciasto dość grubo (1,5-2cm) i powycinać szklanką placki. Ułożyć je na blaszce, posmarować pozostałym jajkiem z mlekiem i piec ok 12-14 minut w nagrzanym piekarniku. Podawać z masłem, dowolnym dżemem i bitą śmietaną.

*rodzaj bekonu, bardziej przypominający szynkę

** kaszanka bez krwi,składa się z mięsa wieprzowego, tłuszczu, kaszy owsianej i przypraw