Powoli kończąc temat londyńskich wspominek chciałabym Wam dzisiaj napisać, gdzie poza targami i imprezami ulicznymi można dobrze zjeść w Londynie. Prawidłowa odpowiedź pewnie brzmi wszędzie, ale poniżej zamieszczam kilka podpowiedzi bardziej sprecyzowanych, w sam raz dla zagubionego turysty ;)

Restauracje

Ok, kuchnia brytyjska nie ma dobrej prasy, ale chyba nie trzeba mówić, że w kraju, który wydał Jamiego Olivera, Nigellę Lawson oraz Ramseya Gordona dobrego jedzenia nie brakuje. To tu zdobywają szlify młodzi kucharze z całego świata. Warto więc wybrać się do londyńskiej restauracji. Pytanie tylko do której? W samym centrum pewnie są setki. Jeśli nie chcemy iść w ciemno opcje są dwie: albo zrobić porządny rekonesans w sieci albo zdać się na przyjaciół i rodzinę, którzy w Lądku zamieszkują nie od wczoraj (jeśli takowych posiadamy). My postawiliśmy na opcję numer dwa i się nie zawiedliśmy.

W pierwszej kolejności koleżanka I. zaprowadziła nas do Ma La Sichuan, restauracji, w której mistrz Zhang (z wielopokoleniowe rodziny kucharzy; jego dziadek obsługiwał Deng Xiaopinga) wyczarowuje wspaniałe dania kuchni syczuańskiej. Co prawda w naszych chińskich podróżach akurat do Syczuanu nie dotarliśmy, ale wystrój, obsługa i smaki przeniosły nas wprost do ulubionej restauracji syczuańskiej w Pekinie. W Má Là jedliśmy dwukrotnie i wszystkie dania były świeże, pyszne i wspaniale autentyczne. Gorąco polecamy miłośnikom ostrego jedzenia!

Má Là Sichuan Restaurant
37 Monck Street
Westminster

London. SW1P 2BL 

www.malasichuan.co.uk

W nieco bliższe, ale nadal orientalne klimaty zabrali nas J. i G., krewni Lubego, mieszkający w stolicy już ładnych parę lat. Z kilku różnych przedłożonych przez nich propozycji wybraliśmy restaurację Oklava, która serwuje nowoczesną kuchnię turecką. U nas kuchnia turecka kojarzy się przede wszystkim z licznymi i niezbyt wyszukanymi kebabowniami. Oklava to oczywiście zupełnie inny poziom kulinariów. Wszystko tam jest przemyślane, autorsko przetworzone i po prostu pyszne. Żeby przekonać się, że właściciele dbają o każdy szczegółu (łącznie ze sprawiedliwym podziałem napiwków czy dobrą jakością produktów) wystarczy zajrzeć na ich stronę - mają tam nawet listę swoich dostawców. Aha, w Oklavie jedliśmy danie z londyńskim miodem! Tak, tak, szaleni londyńczycy hodują pszczoły na dachach swojego miasta (i to od 14 lat!). Jednym słowem: polecam!

A co jeśli chcemy zjeść coś mniej formalnego, coś małego, coś bez konieczności rezerwowania stolika? Zawsze można wyskoczyć do pubu! Angielski pub to, wiadomo, instytucja ważna sama w sobie i nie podejmuję się tutaj pisania o nim szczegółowo, bo raz, że już to zrobiono znakomicie w wielu miejscach; dwa: żadna ze mnie specjalistka. Ale mogę wam powiedzieć, że to dobre miejsce, żeby zjeść coś bardziej tradycyjnego (np fish and chips, beef pie czy kiełbaski cumberland), coś na szybko, coś niezobowiązującego, no i oczywiście spłukać gardło pintą dobrego piwa lub cydru ;) Do którego pubu się udać po te wszystkie rozkosze? No cóż, tu znów najlepiej zawierzyć lokalsom. Oni na pewno wskażą najfajniejsze miejscówki. 

Śniadania

Śniadanie, najważniejszy posiłek dnia, to ważny temat, więc warto mu poświęcić mu osobny akapit. Po pierwsze, będąc w Wielkiej Brytanii wypada choć raz zakosztować typowego english breakfast. Jest to posiłek w zasadzie na cały dzień, gdyż w jego pełen skład wchodzą: jajka, bekon, parówki, fasola w sosie pomidorowym, grillowane pomidory, pieczarki oraz white i/ lub black pudding. My wersję full jedliśmy parę lat temu w Irlandii, a teraz testowaliśmy wersję okrojoną w westminsterskim lokalu, tzw. greasy spoon (tania restauracja specjalizująca się w smażonym, tłustym żarciu, pyszności). Okrojona wersja też była bardzo sycąca :) Jednak jedzenie takiego śniadania codziennie mogłoby nas zabić, więc najczęściej kupowaliśmy kanapki z Pret-a-Manger. Pret to sieciówka, którą znajdziecie na każdym rogu, chwaląca się wysoką jakością i świeżością przygotowywanego jedzenia. Żywiliśmy się tam dość często w przelocie do kolejnego muzeum i muszę powiedzieć, że wszystko (kanapki, tosty, owsianki, smoothie i kawa) było naprawdę smaczne. Ważna informacja: na wynos jest taniej niż na miejscu. No i można zjeść, wzorem wielu londyńczyków, śniadanie na trawie w jednym z wielu miejskich parków :)

Muzea muzeami, ale jeść trzeba. Na szczęście Londyn w tym temacie ma do zaoferowania bardzo wiele i to właściwie dla każdego. Kuchnię z całego świata zjesz i w fancy restauracjach (przepraszam, teraz się ponoć mówi smart ;)) i na licznych targach street foodu. Wszystko świeże i smaczne. Szukasz autentycznego smaku etnicznych kuchni - proszę bardzo! Wolisz żeby twoje dania miały autorski twist - nie ma problemu! Chyba nie muszę wspominać, że wszelkie opcje wegańsko-bezglutenowo-fairtradowe są bez problemu dostępne. Nie powiem, że zbadałam świat londyńskich kulinariów dogłębnie, ale to czego doświadczyłam i liznęłam sprawia, że chcę więcej. Poniżej mały przewodnik co można kulinarnie robić w Londynie. A przynajmniej jego część pierwsza - o ulicznym żarciu. Tu się naprawdę nie dało mniej napisać! ;)

Street food

Zawsze się cieszę, gdy w Warszawie pojawią się nowe kulinarne inicjatywy, jak Targi Śniadaniowe, Nocny Market, Targ Rybny czy inne nowe targowiska itd., ale prawda jest taka, że jesteśmy daleko w tyle za Londyńczykami. W samym centrum Londynu działa kilkanaście targów przeróżnego typu. Jest więc, najbardziej chyba turystycznie znany, Borough Market, gdzie przede wszystkim można zakupić produkty z całego świata. Zaszliśmy tam w tygodniu i udało nam się uniknąć tłumów, ale pewnie z tym bywa różnie (uwaga: w niedziele BM jest nieczynny, a w pn-wt jest otwarty częściowo). Sery, mięsa, owoce morza, warzywa, owoce, przyprawy - wszystko czego dusza pragnie. Jest też zakątek ze street foodem, żeby nie było. Więcej nie napiszę, bo przyznam, że byliśmy tam tylko przelotem i nie robiliśmy zakupów.  

Przeciwieństwem Borough Market jest Camden Market (otwarty codziennie), na którym raczej nie kupicie produktów kulinarnych (za to ciuchy, biżuterię, płyty i różne gadżety już tak!), ale możecie posmakować kuchni zewsząd (tak, jest również polish "kielbasa" sausage ;)). Byliśmy na CM w niedzielę i tłumy były nieprzebrane. W obliczu takiego wyboru kuchni i dań istniało niemałe ryzyko, że obezwładni nas niemoc decyzyjna i umrzemy z głodu ;). W końcu jednak ustawiliśmy się w ogonku (wiadomo, kolejka - znaczy dobrze karmią) do wenezuelskiego stoiska Arepazo Bros, zgodnie z nazwą, serwującego arepę (tradycyjne kukurydziane chlebki/tortille) z różnymi nadzieniami. O mój słodki jeżu, jakie to było dobre! A na deser skusiliśmy się na nitro lody od Chin Chin Labs. Mrożone na bieżąco lody mają niesamowicie jedwabistą konsystencję i są pyszne. Szczególnie posypane grillowaną białą czekoladą. Istna magia!

Zresztą takich marketów łączących street food z pchlim tagiem jest dużo więcej. Wpadliśmy na taki - w sumie przypadkiem - w Greenwich. W porównaniu do CM Greenwich Market był kameralny i bardzo spokojny, ale i tu serwują polską kiełbasę i pierogi.... ;)

Ale to nie wszystko, bo jest jeszcze Dinerama, czyli jeden z czterech weekendowych targów street foodu w centrum i dalszej okolicy! Zakładam, że nasz Nocny Market wzorował się właśnie na czymś takim. Dinerama jest otwarta najdłużej ze wspomnianych czterech przybytków, bo od czwartku do niedzieli (Noon to Late). Pośrodku wspólna ława, a po obu  jej stronach stoiska z kulinarnymi rozkoszami. Porcje raczej niewielkie, więc można śmiało kosztować kilka rzeczy. Wszystko było obłędnie pyszne (buły z pulled duck śnią mi się po nocach, ale ostre żeberka na dwa sposoby i bao z chrupiącą wieprzowiną też były znakomite). Uwaga: po 19.00 za wstęp trzeba zapłacić 3 funty.

Na koniec bonus! Zupełnie przez przypadek (warto czytać darmową prasę rozdawaną w metrze ;)) dowiedziałam się, że w ostatnim dniu naszego pobytu rozpoczyna się The Notting Hill Carnival. Nie mogłam takiej okazji przepuścić, musiałam zobaczyć na własne oczy największy europejski festiwal uliczny. Główne wydarzenia, parada i tak dalej odbywają się w poniedziałek, ale dla nas Childrens Day (bo tak zwie się rozbiegowa niedziela) był i tak wystarczającym doświadczeniem. Na NHC bowiem króluje muzyka, taniec i karaibskie jedzenie. Oraz tłumy ludzi. Naprawdę ogromne tłumy. Ale warto tam zajrzeć choćby na chwilę, żeby zobaczyć na własne oczy i posmakować tego radosnego święta.