Kwiecień jakoś nie sprzyjał kulinarnym szaleństwom. Najpierw wszystko kręciło się wokół świąt, przećwiczonych mazurków i innych ciast, sałatek, pasztetów pieczonych nie przeze mnie itd. Potem Lubego dopadł jaki wirus i poszedł na chorobowe, co dało efekt uboczny w postaci paru naprawdę rewelacyjnych obiadów. Dużo też żywiliśmy się na mieście, stąd też brak notek kwietniowych.

Kwiecień był też miesiącem czekoladowych odkryć. Na początku przerobiłam pyszne czekoladowe ciasto angielskie (to od świnek), a na koniec miesiąca - znów przez lekturę bloga Liski - pokusiłam się na bardzo czekoladowe brownies. Przepisu tradycyjnie nie podaję, tylko odsyłam do źródeł.

Co do mojego wykonania, to zrobiłam je dokładnie wg przepisu* i wyszły doskonale. Nie miałam zalecanej formy, więc piekłam w dwóch żaroodpornych. Brownies wyszły grubsze, przez co może bardziej wilgotne i baaaardzo czekoladowe. Zapach był po prostu upajający. Mniejszą foremkę już zjedliśmy a większa pewnie dziś pójdzie ;). Każdemu czekoladomaniakowi gorąco polecam!

Nie wiem czy w maju będzie jakaś poprawa, bo maj jest ciężkim miesiącem dla mnie. Ale od czerwca, obiecuję, wracam do w miarę regularnego pisania.

* Poza drobnym faktem, że moja waga kuchenna z powodu słabych baterii odmówiła współpracy, więc wszystko mierzę na oko.

Wraz z wiosną poczułam przypływ kreatywności, a że przez przypadek natknęłam się na forum gazety na radosną twórczość świnkową, to i postanowiłam spróbować swych sił.

W sklepie tortownia.pl (co za genialny pomysł na interes! oczywiście już się zakochałam, i wrzucam do linków obok) zakupiłam sobie zestaw odpowiednich lukrów plastycznych i wreszcie w ostatni weekend popełniłam świńskie ciasto czekoladowe, kierując się z podanym przez Peeky_weeky przepisem.

Ciasto, co tu dużo mówić, smakuje genialne! Jest spełnieniem moich marzeń o bardzo, bardzo czekoladowym cieście. A lepienie świnek jest super. Co prawda Lubemu jakby szło lepiej, ale nie zdradzę, która świnka czyja (zresztą zdjęcie nie najlepsze, bo ze zbuntowanym aparatem w nocy nie chciało mi się walczyć).

Wczoraj twórczego szaleństwa był ciąg dalszy. Upiekłam mój ukochany mazurek porzeczkowo-kajmakowy i ulepiłam kurczaczki do niego.

Niektóre złe języki twierdzą, że bardziej przypominają skrzyżowanie foki z pingwinem, ale trudno... Bozia nie obdarowała mnie talentem manualnym, a jedynie wielką chęcią do manualnego wyżywania się ;).

Na koniec trochę o technice: lukry są bardzo fajne, mają żywe kolory, łatwo się łączą, więc można sobie z podstawowych kolorów tęczę wyprodukować (albo pomarańczowe jajko). Ale żeby nie było tak kolorowo (ha!), mają też wadę: jak na mój gust są zbyt miękkie, nawet wyciągnięte prosto z lodówki łatwo się odkształcają, co powoduje, że wykańczając zwierzątka, bardzo łatwo je zniekształcić. Ale pewnie dzięki temu łatwiej nimi powlekać torty, do czego chyba przede wszystkim służą...

Tym razem weekend był z akcentem węgierskim. Z książeczki "Podróże kulinarne - kuchnia węgierska" wyciągnęłam przepis na pörkölt. Rzecz jasna, znów namieszałam w przepisie, żeby dostosować go do naszych zasobów i smaków, szczególnie że miałam mięso wołowe a nie wieprzowe, z jakiego głównie przygotowuje się to danie (choć różne źródła podają różnie). W każdym razie wyszło aromatycznie, sycąco i bardzo smacznie.

Wrzucić pokrojone mięso na rozgrzany olej i podsmażyć dokładnie (do zrumienienie). Cebulę i czosnek posiekać, z papryki wyciąć gniazdo nasienne i pokroić w kostkę. Warzywa wrzucić do mięsa, chwilę razem smażyć. Następnie zalać bulionem i dusić pod przykryciem ok 40min na średnim ogniu. Po tym czasie odkryć pokrywkę i - jeśli sos nadal jest zbyt wodnisty - pogotować chwilę, aż płyn odparuje. Pokroić pomidory i razem z sosem z puszki dodać do mięsa. Znów gotować, by odparował nadmiar wody. Doprawić do smaku, podawać z ziemniakami.


Na deser zaś była tarta kukułkowa (oszukana). Przeczytałam o niej na blogu Liski. Niewiele zmieniłam w stosunku do przepisu przez nią podanego, więc chętnych odsyłam do oryginału. Niestety nie miałam kawy świeżo mielonej, więc użyłam rozpuszczalnej., cukru brązowego miałam niewystarczające (dodałam biały) i do tego jasny. Nie miałam też likieru Kahlua i... właśnie popadłam w konfuzję.
Byłam święcie przekonana, że na blogu Liski rada była taka, żeby zastąpić go małą dawką bardzo mocnej kawy zmieszanej z likierem Baileys, a teraz widzę, że była mowa u rumie lub brandy. Zatem najwyraźniej popełniłam własną kombinację ;) Cóż, muszę powiedzieć, że i tak była bardzo smaczna. Na oko też zmieniałam proporcje, bo okazało się, że nie mam tak małej formy do tarty (w końcu i tak użyłam tortownicy). Ciacho wyszło więc mniej ciągnące, jaśniejsze, ale też kawowo-likierowe. To, co mi się w niej bardzo podobało to fakt, że nie była zbyt słodka. Myślę, że świetnie by do niej pasowała bita śmietana.

Zima nie chce nas opuścić. Na takie marcowe dni, z śniego-deszczem za oknem proponuję sycącą i gorącą zapiekankę makaronową. Prosta, a jednocześnie bardzo smaczna.

Ugotować makaron al dente i odcedzić. Na rozgrzanej patelni smażyć posiekaną cebulę, czosnek i pokrojony w kostkę boczek. Gdy cebula się zeszkli, dodać pokrojone pomidory razem z całą zawartością puszki. Podusić chwilę, doprawić do smaku.

Małe naczynie żaroodporne natrzeć odrobiną oliwy, następnie ułożyć warstwę makaronu, następnie sos, a wierzch posypać startą mozzarellą. Zapiekać ok 15-20min. w temp 180 st. C.

Po ciężkim tygodniu pracy, człowiek musi sobie zrobić dobrze. My dzisiaj z przyjemnością zjedliśmy pyszny makaron z kurczakiem, gorgonzolą i suszonymi pomidorami. A co, należy nam się taka odświętna przyjemność, nawet w kryzysie ;)

Pierś umyć i pokroić w kostkę, obsypać solą, pieprzem i przyprawami, a następnie wrzucić na rozgrzaną oliwę. Posiekać cebulę i dorzucić do kurczaka, smażyć dalej na średnim ogniu. Pokroić drobno ser i wrzucić do zeszklonej cebuli i kurczaka. Gdy ser się już trochę rozpuści, zmniejszyć ogień i dodać śmietanę. Doprawić do smaku. Podawać z farfallami albo pappardelle (szerokie wstążki). Koniecznie posypać świeżo startym parmezanem. Pyszności!

O książce „Przepiórki w płatkach róży” słyszałam od dawna. Gdzieś, kiedyś nawet widziałam film i zrobił na mnie dobre wrażenie. Jednak wiadomo, książka to książka. Tutaj wyobraźnia ma znacznie więcej pola do popisu. Zatem szukałam „Przepiórek..” i szukałam, ale okazało się, że nakład został wyczerpany (w latach 90tych wydał tą książkę Zysk) .

Aż w zeszłym roku gdzieś wykopałam informację, że jest wznowienie. I wreszcie (znów nie obyło się bez szukania) dopadłam tą książkę w swoje ręce. Trochę odleżała swoje, wreszcie z rozkoszą zabrałam się do czytania… I niestety: rozczarowanie!
Okazało się, że jest to najzwyklejsze romansidło podlane nieco kulinarnym sosem. Kuchnia i dania przyrządzane przez główną bohaterkę, Titę stanowią tło, ale na zasadzie rekwizytów, a nie ważnej części fabuły, choć autorka cały czas stara się, żeby tak nie było.

Życie Tity od początku, czyli od narodziny na kuchennym stole, związane jest właśnie z tym miejscem w domu. Ma gotować i zajmować się starą matką, a tym samym nie może wyjść za mąż za ukochanego Pedra. Ów ukochany wiąże się więc z jej starszą córką, by być blisko wybranki. Ticie nie wypada okazywać żadnych uczuć, ale one magicznie objawiają się w przygotowanych przez nią daniach. Tyle, że te emocje wywołują bardzo fizjologiczne objawy, wymioty albo pocenie się… hm, może do kogoś to przemawia, ale do mnie nie.

Zresztą, o ile wątek komunikacji przez gotowanie i sposób jego opisania jeszcze by może do mnie przemówił, to niestety relacje między bohaterami i ich czyny zupełnie są dla mnie niezrozumiałe. Stąd chyba rozczarowanie, bo pomysł fajny, ale słaba książka – tak zwyczajnie, literacko. I niestety parę przepisów tego nijak nie ratuje.

Laura Esquivel
„Przepiórki w płatkach róży”
wyd. G+J

Ostatnio miewam napady wilczego głodu i wtedy byle delikatne danko mnie nie zadowoli. Na taki głód najlepsze jest mięsko, a z braku kawałka kurczaka czy innej świnki, musiał mi wystarczyć boczek. Do tego kawałek sera-pleśniaka, żeby było sycące i szpinaku świeżego, żeby robił zdrową atmosferę ;) I tak wyszedł bardzo smaczny sos do makaronu.

Cebulę, czosnek posiekać i podsmażyć na oliwie razem z boczkiem. Szpinak przepłukać, odcedzić i porwać co większe listki. Do boczku dodać pokruszony ser, zmniejszyć ogień i mieszać, aż ser się jako tako roztopi. Dodać śmietanę i przyprawić do smaku. Na koniec wrzucić szpinak i jeszcze chwilę pogotować, aż liście zmniejszą się i nieco ściemnieją. Na talerzu posypać suto tartym parmezanem i świeżo mielonym pieprzem.