Wielkanoc przyszło nam spędzić nad Morzem Wschodnim (wg Wietnamczyków; bo tacy Chińczycy nazywają je Południowym), niedaleko miejscowości Sầm Sơn. Pogoda, co prawda nie do końca nam dopisała, bo brakowało słońca, ale temperatura oscylowała między 24-28 stopniami, więc - szczególnie oglądając zdjęcia z Polski - nie narzekamy. 

Jeśli chodzi o tradycję świąteczną, to konsumowaliśmy przez cały pobyt domowy, przywieziony jeszcze z Hanoi, mazurek, a w świąteczną niedzielę z bufetu porwaliśmy marynowane w solance jaja na twardo (niestety innych nie było). Ponad to, muszę przyznać, posiłki nasze mało miały wspólnego z polską tradycją, gdyż głównie żywiliśmy się świeżymi owocami morza. 

A wśród nich mnogość ryb, krewetek, krabów, małży. Nie wiemy tylko co robili z wielgachnymi meduzami (doczytałam jednak, że robi się z nich jakąś specjalną sałatkę, czyli są konsumpcyjne). 

A tu bonus - jedno z najstarszych stworzeń na ziemi (czyli żyjąca skamielina). Angielska nazwa to
Horseshoe crab (choć więcej mają wspólnego z kleszczem czy skorpionem niż krabem). Poczytać możecie sobie o tym stworze na wiki. Niestety wiki nie wspomina o ich jedzeniu, ale Wietnamczycy zdecydowanie mają w stosunku do nich zamiary konsumpcyjne (matka google wyrzuca przepis na Gỏi Trứng Sam, czyli sałatkę z podkowiastych krabów).

Wietnam to kraj ulicznego jedzenia, a Hanoi to miasto stołeczkowej kultury gastronomicznej. Przesiadywanie na małych, plastikowych taborecikach i raczenie się prostą zupą czy makaronem, to najpopularniejsza forma żywienia się na mieście ogromnej masy Wietnamczyków. Ale siedzenie nad sokiem kokosowym lub szklanką lokalnego, niepasteryzowanego piwa, to też sposób na spędzenie miłych chwil w towarzystwie przyjaciół (praktykowany, jak się nam wydaje, i przez młodzież, i starszych).

Z tego, co udało nam się zaobserwować, to owe bary szybkiej obsługi są różnego rodzaju. Część, bez żadnego z reguły zaplecza, serwuje głownie napoje i drobne przekąski - można się na nie natknąć w ciągu dnia na ulicach i w parkach. Bary jedzeniowe dzielą się na prostsze, z reguły zaopatrzone tylko w niewielką maszynkę gazową, na której gotowana jest jedna potrawa (np. zupa pho lub makaron z warzywami i mięsem) i / lub "ladę" z wyborem gotowych przekąsek, zimnych mięs itp. Są też stołeczkownie znacznie bardziej rozbudowane, mające porzadne plastikowe stoliczki (a nie tylko nieco większe stołki), zaplecze i serwujące bardziej rozbudowane menu.

Po trzech latach bywania w Wietnamie wreszcie odważyliśmy się skorzystać z oferty pobliskiej stołeczkowni (takiej bardziej rozwiniętej), serwującej "chiński grill", czyli wszelkiego rodzaju szaszłyki z mięsem, rybami, owocami morza + warzywa (np okra lub kukurydza). Wybrane do koszyka szaszłyki najpierw wylądowały na normalnym grillu i zostały potraktowane żywym ogniem, po czym zostały przyniesione do naszego "stolika" (nieco większy taboret, na którym ustawiono maszynkę parafinową (?), na której była "patelenka" z olejem), gdzie dosmażaliśmy je sobie wg własnego uznania. Eksperyment był nader udany i mamy zamiar tam wrócić, żeby przetestować pozostałe dania.

Na koniec uwaga: w stołeczkowniach z reguły jedzenie jest świeże, jednak warunki jego przechowywania, czy też mycia naczyń po kolejnych klientach (częsty brak bieżącej wody) niekoniecznie muszą odpowiadać wydelikaconym europejskim żołądkom. Zatem należy zachować zdrowy rozsądek i, podobnie jak w przypadku każdego lokalu gastronomicznego, wybierać raczej te gdzie klientów jest sporo, a wygląd potraw wzbudza zaufanie ;).

Kolejna notka wspomnieniowa - tym razem krótko o owocach. Jak pisałam dwa lata temu, Wietnam (jak również Kambodża, Laos i, jak myślę, cała południowa Azja) to istny owocowy raj. Ciepły i wilgotny klimat sprawia, że są one tu wyjątkowo dorodne, soczyste, piękne i pełne słodyczy.

Z tą słodyczą to ja mam jednak problem, gdyż uwielbiam wszystko, co słodkie... byle było choć trochę kwaśne. Oczywiście, chętnie jadłam małe banany (zwane kobiecymi paluszkami), ananaski (często podawane z solą i płatkami chili) czy właśnie ociekające słodyczą żółte mango, ale to nadal był smaki albo zbyt znajome, albo zbyt mdłe (np. piękny dragon fruit, czyli po polsku pitaja nie ma dla mnie smaku w ogóle). Na szczęście gdy byliśmy w Hanoi dwa lata temu akurat był sezon na passion fruit, czyli marakuję (oficjalna polska nazwa to męczennica jadalna) i po prostu zakochałam się w jej orzeźwiającym smaku.

 włochaty rambutan, kuzyn liczi

W kwietniu natomiast odkryłam zupełnie nieznany mi wcześniej owoc: mangostan (angielska nazwa to garcinia) - z zewnątrz bardzo przypomina marakuję, w środku natomiast jest podzielona na cząstki niczym biała mandarynka (w jednej, z reguły największej cząstce znajduje się pestka), a smak jest bardzo delikatny, słodko-kwaskowy, taki jak lubię.

rambutan, mangostan i mango 

Przyznam, że choć zdarza mi się tęsknić do świeżej marakui, to polskie owoce (szczególnie teraz, kiedy zaczyna się na nie sezon) w zupełności mi wystarczają. A dzięki temu, że jednak trochę egzotycznych owoców można w Polsce znaleźć, zawsze mogę spróbować przywołać tamtejsze smaki w swojej kuchni.

Wczoraj udało mi się kupić dojrzałe mango i od razu przerobiłam je na sałatkę.

Sałatę, mango i pomidora umyć i osuszyć. Sałatę podrzeć i wrzucić do miski. Mango obrać, okroić wokół pestki, a następnie miąższ pokroić w dużą kostkę. Pomidora i ser również pokroić w dużą kostkę. Składniki wymieszać w misce. W słoiczku przygotować sos i dokładnie wymieszać z sałatą. Posypać świeżą bazylią i zajadać ze smakiem.

W sumie to już z tydzień temu, ale wir codzienności mnie wciągnął niczym ruchome piaski. Było świetnie, kto śledził sinonotes, ten wie. Jeszcze jakieś notki ogólno-wrażeniowe mamy w planach, ale jak to wyjdzie - zobaczymy.

O jedzeniu też postaram się napisać - choćby jakieś niewielkie podsumowanie. A na razie na zachętę obrazki dwa: