Rzeczywistość polska zasysa mnie coraz głębiej, ale gdzieś tam jeszcze azjatyckie wspomnienia wracają, więc w najbliższym czasie spodziewajcie się dalekowschodnich akcentów w moich przepisach. Na poniższy (łączący produkty polskie, greckie i azjatyckie- czyli to co tygryski lubią najbardziej) wpadłam na stronie Kwestia Smaku i się absolutnie zakochałam w pomyśle i wykonaniu. Swojska botwinka połączona z serem feta, zamknięta w delikatnym cieście ryżowym, na myśl mi przywodziły wyśmienite sakiewki z kozim serem i burakiem, ale w lżejszym, wiosennym wykonaniu. Pierożki wymagają nieco pracy, ale naprawdę warto spróbować.

Pierożki z botwinką i fetą 

w cieście ryżowym 

(dla 2 osób)

Odciśnięte liście botwinki posiekać i wymieszać w misce z serem feta, parmezanem i ziołami. Zmiksować blenderem by dostać drobno posiekaną masę. Dodać mąkę i jajko i dokładnie wymieszać. Nadzienie powinno być dość zwarte, więc w razie czego dosypać nieco więcej mąki i/lub parmezanu.

Do kieliszka lub małej szklanki wsypać nieco kaszy manny, nabierać nadzienie łyżeczką, wrzucać do kieliszka i energicznie nim kręcić, aż do otrzymania kulki. Nie do końca wierzyłam tej metodzie, ale działa doskonale. Gotowe kulki układać na stolnicy lub talerzu oprószonym mąką.

Zagotować osoloną wodę w dużym garnku i wkładać doń kulki - gdy tylko wypłyną, wyjmować łyżką cedzakową. Tak przygotowane nadzienie można jeść samo lub przygotować zeń tortellini.

Żeby jednak przygotować nasze pierożki należy namoczyć płaty papieru ryżowego w bardzo ciepłej wodzie (tak by na całej powierzchni stało się elastyczne) i zawijać w nie nadzienie - w zależności od wielkości płatów i kulek nadzienia, zużywając na jeden pierożek cały lub pół arkusza. Tak przygotowane pierożki można ugotować na parze w parowniku, trzymając je nad wrzącą wodą ok 2 minuty. Można je też podawać na zimno. Do podania bardzo polecam oliwę ziołową: w moździerzu utrzeć rozdrobnione listki ziół, dolewając stopniowo oliwę i na koniec dodając sól i świeżo zmielony pieprz. Smacznego!

Dzisiejsza propozycja jest z tych, co to łatwo wpadają w oko. Zdecydowanie lubię walczyć z jesienną szarością takimi kolorowymi daniami na talerzu. Gdy tylko zobaczyłam przepis na marchewkowe kluseczki na stronie Kukbuka, stwierdziłam, że muszę je zrobić. Delikatność marchewki przełamałam szynką szwarcwaldzką i tajską bazylią. Zdecydowanie polecam takie zestawienie.

Kluseczki marchewkowe z szynką szwarcwaldzką i tajską bazylią

(4 porcje)

Marchewkę obrać, pokroić w kostkę i ugotować do miękkości. Odcedzić i zmiksować na pulpę razem z listkami bazylii. Gdy nieco przestygnie dodać jajko, przyprawy, mąkę - całość zmiksować dokładnie. Jeśli masa jest zbyt rzadka, dodać mąki. W garnku zagotować dużą ilość wody i dwoma łyżkami kłaść kluski na wrzątek (kluski mają być kładzione, nie lane). Gotować partiami po ok 3 minuty. Ugotowane kluski przekładać do miski - można skropić oliwą lub olejem, żeby się nie sklejały. Moje kluski kładzione wychodziły dość spore, a zależało mi na małych kluseczkach, więc po lekkim ostygnięciu kroiłam je na plastry. 

Na patelni rozgrzać oliwę. Pociętą na niewielkie kawałki szynkę smażyć na średnim ogniu - ja wysmażyłam ją dość dobrze, bo zależało mi na chrupiącej teksturze. Zdjąć szybkę z patelni i na powstałym tłuszczu smażyć kluseczki, aż się zrumienią. Podawać posypane szynką i świeżymi listkami bazylii. Smacznego!

Pan Ziółko zdążył już podczas mojej nieobecności na powrót zadomowić się w środowe popołudnia pod Fortecą, co mnie szalenie cieszy. Na początek zaskoczył świeżymi ziołami w doniczkach (mój balkon znów się zazielenił - posadziłam na razie 3 rodzaje bazylii (!!!), tymianek, majeranek, rozmaryn i szałwię) i... kapustą bok choy. Jak mogłabym się oprzeć?

Pogmerałam w internecie i znalazłam bardzo ciekawy przepis Agnieszki Kręglickiej, będący mariażem europejskich i azjatyckich smaków. Uznałam, że to znakomity pomysł na powrót do pisania po azjatyckiej wyprawie. Przepis podaję z moimi modyfikacjami.

Kapustę umyć i pociąć w paski. Czosnek i imbir obrać i drobno posiekać. Boczek pociąć w paski.

Na patelni rozgrzać oliwę i obsmażyć boczek aż się zrumieni. Zdjąć boczek z patelni, a na tłuszcz wrzucić czosnek, imbir i kapustę. Dodać sól, pieprz i zioła. Następnie dodać odcedzoną fasolę i wino. Zagotować i odparować płyn. Wymieszać z boczkiem i podawać.

Nie mieliśmy jakoś pomysłu ani zachciewajek na niedzielny obiad, więc los zadecydował. Padło na Jamiego Oliviera w domu. Przejrzałam książkę i spodobał mi się przepis na wiosenne jagnięce kebaby kofta (köfte kebab) z rusztu. Niestety w sklepie-prawie-osiedlowym jagnięciny nie było i (ponoć) nie będzie (był za to królik, ale to zupełnie inna bajka). Kupiłam więc mieloną wieprzowinę prima sort i to tyle jeśli chodzi o kebab. Zatem, inspiracja Oliverem, ale wykonanie zdecydowanie własne.

Mięso dokładnie wymieszać w misce z przyprawami i przeciśniętym przez praskę czosnkiem. Rękoma formować kuleczki wielkości piłki pingpongowej a następnie lekko rozpłaszczać i układać na talerzu. Umyć, osuszyć i podrzeć na mniejsze kawałki sałatę. Cebulę pokroić w cienkie piórka. Zmieszać jogurt z czosnkiem przeciśniętym przez praskę, solą i pieprzem.
Rozgrzać olej na patelni i smażyć kotleciki aż zbrązowieją. Usmażone odsączyć na papierowym ręczniku z nadmiaru tłuszczu. W tym samym czasie włożyć tortille do nagrzanego piekarnika na ok. 30 sekund. Na ciepłych tortillach rozłożyć sałatę i piórka cebuli, skropić odrobiną oliwy, na sałatę położyć 2-3 kotleciki, na wierzch dać 2-3 łyżki sosu. Zawinąć i zjeść. Smacznego!

Trochę się trzeba naugniatać, nachodzić wokół, więc potem można z czystym sumieniem pochłaniać te kalorie - przynajmniej ja tak uważam. Do pizzy podejść robiłam kilka, ale dopiero teraz jestem zadowolona z rezultatu, więc polecam:

W małej misce połączyć drożdże z cukrem, dodać ok 60ml wody i 3 łyżki wody - delikatnie wymieszać, przykryć ściereczką i zostawić na 15 min do wyrośnięcia. Do większej miski przesiać mąkę, dodać sól, w kopczyku zrobić zagłębienie - następnie wlać tam resztę wody, oliwę i wyrośnięty rozczyn. Wymieszać drewnianą łyżką, aż się składniki w miarę połączą, a następnie wyrabiać na desce ciasto przez o 10 min. aż będzie elastyczne i gładkie. Włożyć ciasto do miski, przykryć ściereczką i odstawić do wyrastania na 1,5-2 godz.

Sos: w misce wymieszać pomidory (wraz z sokiem, jeśli nie jest zbyt rzadki) z solą, pieprzem, oregano i bazylią.

Cebulę pokroić w piórka, pokroić oscypek na plastry. Rozgrzać piekarnik do 250st C.

Gdy ciasto już wyrośnie, wyrabiać je jeszcze przez chwilę, po czym rozwałkować na cienki placek (można podzielić i zrobić dwie pizze). Wyłożyć ciasto na wysmarowaną oliwą blachę i uformować brzeg (w tym momencie można lekko podpiec spód). Rozsmarować na cieście sos pomidorowy, posypać cebulą i częścią mozzarelli, następnie rozłożyć plastry kiełbasy krakowskiej i oscypka i znów posypać mozzarellą. Zapiekać ok 10-12 min, aż ser się lekko zbrązowi. Pyszności!

Będąc młodą lekarką... Wróć! Będąc ostatnio na zakupach w okolicznym supermarkecie, ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu, odkryłam - między swojskimi pieczarkami a boczniakami - świeże grzyby shitake. Niewiele się zastanawiając władowałam je do koszyka i dopiero w domu naszła mnie myśl "ale co ja z nimi pocznę?". Na szczęście sieć, jak zawsze, przyszła z pomocą.

Będą więc shitake w dwóch odsłonach - oba przepisy inspirowane stronami Kuchni TV (jako że TV dawno nie posiadam jeno strona do pooglądania mi została). Na pierwszy rzut poszła wersja azjatycka (przerobiłam ją na pełnoobiadowe danie):

Pomidory sparzyć, a następnie zdjąć z nich skórkę, odpestkować i pozbyć się nadmiaru soku i pokroić w dużą kostkę. Grzyby pokroić w paski. Dymkę (cebulę) i czosnek posiekać niezbyt drobno. Imbir obrać i pokroić w drobne plastry. Papryczkę piripiri pokroić w paseczki. Wstawić wodę na makaron (z reguły wschodnie makarony gotują się b. szybko, więc trzeba dobrze wymierzyć, by nie ugotować go zbyt wcześnie). Ważne żeby przygotować wszystkie składniki wcześniej, bowiem w trakcie gotowania nie ma czasu na szperanie po szafkach czy obieranie!

Potrawę najlepiej przygotowywać w woku albo na żeliwnej patelni. Do rozgrzanego woka wlać olej sojowy i rozgrzać, aż zacznie dymić. Dodać grzyby, czosnek, imbir i sól i smażyć przez 2 minuty. Dodać pomidory i dymkę, smażyć przez 1 minutę. Dodać ocet ryżowy (lub wino) i cukier, smażyć przez 30 sekund. Dodać pirpiri i sos sojowy, smażyć przez kolejne 30 sekund. Dodać olej sezamowy, wymieszać z gotowym makaronem i podawać od razu.

Tym, którzy wolą bardziej tradycyjne, mniej pikantne smaki, polecam wariant drugi :

Boczek pokroić w kostkę, a grzyby w paski. Cebulę i czosnek posiekać. Wstawić wodę na makaron. Na rozgrzaną oliwę wrzucić boczek i chwilę smażyć na dość dużym ogniu często mieszając. Dodać grzyby, cebulę i czosnek smażyć na średnim ogniu przez kolejne 5-6 minut. Dodać cukier i ocet i szybko zamieszać. Zmniejszyć ogień i dodać pomidory i przyprawy wg smaku. Dusić chwilę aż smaki się przegryzą. Na talerze wyłożyć ugotowany makaron, nań nałożyć sos, opcjonalnie można dać starty parmezan i świeżą bazylię. Smacznego!