Szukałam jakiś czas temu dobrego przepisu imprezowego na danie, które da się łatwo rozmnożyć i zaserwować, bez konieczności stania pół dnia przy kuchni. I wtedy właśnie na Kwestii Smaku pojawił się pomysł na takie właśnie pizzetki. Po wstępnym przygotowaniu ciasta praktycznie same się robią ;). No dobra po wyrastaniu trzeba je rozwałkować, posmarować sosem, dodać dodatki, zawinąć i pokroić, ale robi się to raz-dwa. Przepis podaję oryginalny, ja podwoiłam składniki i wszystko wyszło super (no, może mogłam dodać nieco więcej soli).

Pizzetki imprezowe

(ok 14 sztuk)

Drożdże rozpuścić w 60 ml ciepłej wody, dodać cukier i trzy łyżki mąki. Wymieszać i odstawić na 10 minut do wyrośnięcia. Mąkę przesiać do miski, wymieszać z solą. Stopniowo wlewać rozczyn, oliwę i resztę ciepłej wody, sukcesywnie zagarniając mąkę do środka i delikatnie mieszając składniki. Wyjąć ciasto na blat i przez ok 10 minut zagniatać, aż będzie elastyczne i gładkie (można użyć robota). Włożyć do miski, przykryć i dostawić na ok 1 godzinę do wyrośnięcia.

W międzyczasie przygotować sos. Na łyżce oliwy zeszklić posiekany czosnek i szalotkę. Dodać passatę, doprawić solą pieprzem, cukrem i suszonymi ziołami. Gotować ok 10 minut, aż sos się nieco zagęści. Można go zmiksować, ja nie miksowałam.

Po wyrośnięciu ciasta wyłożyć je na stolnicę i krótko zagnieść formując kulę. Następnie rozwałkować na duży prostokąt. Na cieście rozsmarować ciepły sos pomidorowy i rozłożyć dodatki - tarte sery, zioła, w wersji mięsnej - pokrojoną szynkę czy salami. Zwinąć ciasto w rulon, pokroić na 14 plasterków (nie przejmując się, że w trakcie krojenia trochę nadzienia ucieka) i ułożyć je na dużej blaszce wyścielonej papierem do pieczenia. Pizzetki na 30 min zostawić w spokoju, w międzyczasie nagrzać piekarnik do 240 st. C. Wstawić do piekarnika i piec przez ok. 12 - 13 minut. Podawać gorące. Smacznego!

Jakiś czas temu udało mi się kupić pyszne kozie sery z rodzinnej firmy Groser Grodziskie Sery Kozie. Ich gouda to czysta poezja i bardzo mnie smuci, że nie wiem kiedy znów będzie okazja jej posmakować. Drugi hit jakiego miałam okazję próbować, to wędzony ser z orzechami włoskimi. Sam w sobie jest doskonały, ale zapiekany jest objawieniem. Postanowiłam zrobić z obydwoma pizzę biancę - czyli taką "na czysto" żeby sos pomidorowy nie konkurował z kozimi wspaniałościami.  Dodałam jeszcze nieco wędzonego boczku (też z domowej wędzarni), pomidorki koktajlowe i nieco rukoli. Wyszła genialnie! Przepis na spód ściągnęłam ze strony White Plate - ciasto szybko się przygotowuje i jest raczej z tych co dość wyrastają (ale brzegi ładnie chrupią). Polecam!

Pizza bianca z kozim serem

(na 2 dość duże pizze lub kilka mniejszych)

Do miski wsypać mąkę, sól i cukier, dodać rozkruszone drożdże i oliwę. Następnie dodawać stopniowo wodę i mieszać ciasto (ręcznie lub robotem) do uzyskania porządanej konsystencji. Ciasto powinno być jednolite, gładkie i lśniące, nie powinno się kleić i nie może być zbyt twarde. Uformować kulę, posmarować oliwą, przełożyć do miski, przykryć i odstawić na godzinę w ciepłe miejsce, by wyrosło

Piekarnik rozgrzać do 250-280 st. C (u mnie wyżej niż 250 się nie da, ale nie stanowiło to problemu), podgrzać blachę lub kamień, na którym będzie się piekła pizza. Wyrośnięte ciasto podzielić na dwie (lub więcej) części i rozwałkować na grubość ok 1 cm. Placki posmarować oliwą, posypać solą i ziołami (jeśli ich używamy). Rozłożyć na wierzchu plastry koziego sera, boczku, posiekanej szalotki i pomidorków. Można całość zostawić na 30 minut do wyrośnięcia albo piec od razu - w obu przypadkach pizza wychodzi znakomicie.

Ułożyć pizze na podgrzanej blasze (gorącym kamieniu) i piec ok 10-12 minut (trzymałam chwilę dłużej, bo piekłam w niższej temperaturze niż autorka przepisu). Po wyjęciu posypać rukolą i natychmiast podawać. Idealnie smakuje z kieliszkiem białego wina. Smacznego!

To trochę zaległy post, bo mini pizze były gwiazdą letniego pikniku, ale co zrobić... Przyszły upały i nie miałam serca publikować przepisu, który wymaga piekarnika rozgrzanego do 250 st. C ;) Teraz aura bardziej sprzyja, a przepis się nie zdezaktualizował. Recepturę na mini pizze znalazłam na Kwestii Smaku i właściwie cytuję bez większych zmian:

Mini pizze

(6 sztuk)

Do miski przesiać mąkę, dodać drożdże, sól i wymieszać. Wlać ciepłą wodę oraz 2 łyżki oliwy - wymieszać łyżką. Następnie zagnieść ciasto, wyrabiając je starannie przez około 15 minut aż będzie elastyczne i nie będzie się kleiło (przyznam, że wykorzystałam do tego Lubego). Zostawić w ciepłym miejscu w misce pod przykryciem do wyrośnięcia na około 45-60 minut. W międzyczasie przygotować dodatki oraz mocno nagrzać blachę lub kamień do pizzy w piekarniku, w maksymalnej temperaturze (250 st. C).

Wyrośnięte ciasto wyłożyć na stolnicę, zagnieść w kulę i podzielić na 6 kawałków. Każdy kawałek rozpłaszczyć w dłoniach rozciągając ciasto (a nie wałkując), na okrąg o średnicy około 12-15 cm. Placki układać na desce lub łopatce podsypanej mąką, z której łatwo będzie zsunąć pizze na blachę/kamień. Na wierzchy placków rozsmarować sos pomidorowy i rozłożyć dodatki wg uznania (poza listkami rukoli). Zsunąć pizze na blachę/kamień i piec ok 8 minut do lekkiego zrumienienia brzegów. Po upieczeniu posypać listkami rukoli. Smacznego!

Tak, tak tytuł was nie myli, dziś będzie o pizzy z botwinką. Najlepsza będzie świeża botwina, ale taka starsza, z wyrośniętymi buraczkami też może być. Zaopatrzcie się w dużą wiązkę, bo liście botwinki - podobnie jak szpinak - na patelni bardzo się kurczą.

Przepis na ciasto zaczerpnęłam z niezawodnej Kwestii Smaku i jest to najlepsza pizza, jaką do tej pory robiłam. A ponieważ pizze wychodzą z tego przepisu dwie, więc postanowiłam poeksperymentować. Pierwszą wstępnie podpiekłam w piekarniku, a dopiero później nałożyłam na nią składniki i zapiekałam krócej. Ta wyszła lekko wyrośnięta o dość puchatym (choć nie grubym!) cieście. Na drugą nałożyłam składniki od razu i piekłam ok 20 minut - ciasto wyszło cieniutkie i chrupiące, zgodnie z obietnicami Autorki przepisu. Pierwsza pizza dodatkowo zawierała mniejszą ilość botwinki i sera, ale za to dołożyłam do niej szynkę i jajko sadzone. Druga była w wersji podstawowej, czyli dużo nadzienia botwinkowego i mozzarelli. Oba warianty gorąco polecam!

Pizza z botwinką

(2 duże pizze)

Ciasto

Do miski przesiać mąkę, wymieszać z drożdżami, solą i cukrem. Wlać wodę i mieszać drewnianą łyżką lub ręką przez około 30 sekund, tylko do czasu połączenia się składników. Miskę przykryć folią spożywczą lub czystą ścierką i odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na około 2 godziny, do czasu aż ciasto urośnie dwukrotnie.

Ciasto wyłożyć na podsypaną mąką stolnicę lub blat. Uformować z grubsza kulę (ciasto będzie dość rzadkie) i podzielić ją na 2 części. Dwie części ciasta oddzielić od siebie na odległość około 10 cm, przykryć wilgotną ściereczką i zostawić na 30 minut.

Piekarnik nagrzać do temperatury 250 stopni C. Obie blachy posmarować oliwą. Wyłożyć pierwszą część ciasta na jednej z blaszek i rozciągnąć je palcami po całej powierzchni, otrzymując równy placek. Jeśli ciasto się klei, można oprószyć je mąką lub natłuścić oliwą. Powtórzyć z drugą połową ciasta na drugiej blaszce.

Teraz w zależności od tego czy chcemy osiągnąć ciasto chrupiące i cienkie, czy nieco grubsze, albo nakładamy składniki od razu i pieczemy albo najpierw podpiekamy pizzę ok 5 minut w piekarniku żeby nieco urosła i leciutko się zarumieniła.

Nadzienie

W czasie gdy ciasto wyrasta, umyć dokładnie i osuszyć, a następnie posiekać liście i łodygi botwinki. Czosnek obrać i posiekać. Na patelni rozgrzać oliwę, zeszklić czosnek, następnie dodać liście i łodygi i smażyć je chwilę na niezbyt dużym ogniu, aż zmiękną, a płyn odparuje. Doprawić do smaku solą i pieprzem. 

Na ciasto (podpieczone lub nie) wyłożyć łyżką sos pomidorowy, następnie podsmażoną botwinkę i plastry mozzarelli. Jeżeli chcemy użyć szynki i jajek, to najlepiej dołożyć je jakieś 4-5 minut przed końcem pieczenia (jajka najlepiej wbijać wprost na wysuniętą pizzę - prowadnice teleskopowe w piekarniku to genialny wynalazek). Całość piecze się ok 20 minut (wliczamy w to czas podpiekania w wariancie pierwszym) aż brzegi i spody są zrumienione, a ciasto łatwo odchodzi od blaszki. Po wyjęciu posypać świeżymi ziołami i podawać. Smacznego!

Trochę się trzeba naugniatać, nachodzić wokół, więc potem można z czystym sumieniem pochłaniać te kalorie - przynajmniej ja tak uważam. Do pizzy podejść robiłam kilka, ale dopiero teraz jestem zadowolona z rezultatu, więc polecam:

W małej misce połączyć drożdże z cukrem, dodać ok 60ml wody i 3 łyżki wody - delikatnie wymieszać, przykryć ściereczką i zostawić na 15 min do wyrośnięcia. Do większej miski przesiać mąkę, dodać sól, w kopczyku zrobić zagłębienie - następnie wlać tam resztę wody, oliwę i wyrośnięty rozczyn. Wymieszać drewnianą łyżką, aż się składniki w miarę połączą, a następnie wyrabiać na desce ciasto przez o 10 min. aż będzie elastyczne i gładkie. Włożyć ciasto do miski, przykryć ściereczką i odstawić do wyrastania na 1,5-2 godz.

Sos: w misce wymieszać pomidory (wraz z sokiem, jeśli nie jest zbyt rzadki) z solą, pieprzem, oregano i bazylią.

Cebulę pokroić w piórka, pokroić oscypek na plastry. Rozgrzać piekarnik do 250st C.

Gdy ciasto już wyrośnie, wyrabiać je jeszcze przez chwilę, po czym rozwałkować na cienki placek (można podzielić i zrobić dwie pizze). Wyłożyć ciasto na wysmarowaną oliwą blachę i uformować brzeg (w tym momencie można lekko podpiec spód). Rozsmarować na cieście sos pomidorowy, posypać cebulą i częścią mozzarelli, następnie rozłożyć plastry kiełbasy krakowskiej i oscypka i znów posypać mozzarellą. Zapiekać ok 10-12 min, aż ser się lekko zbrązowi. Pyszności!