Dziś mam dla Was aż cztery przepisy. Co prawda niewielkie, ale za to ratujące każdą imprezę czy mniejsze towarzyskie spotkanie. A i na dodatek do lunchu pracowego świetnie się nadają (poza sosem czosnkowym, rzecz jasna), takie są wszechstronne. Pewnie je wszyscy znakomicie znacie, ale jeśli nie to zapraszam. Proporcje poniżej są w wydaniu na imprezę na 10-15 osób (przy 15 raczej nie ma szansy żeby coś z nich zostało na drugi dzień ;)) i wielokrotnie przetestowane.

Guacamole

Awokado - im bardziej dojrzałe tym lepsze - należy pozbawić skóry i pestki (pestki na razie nie wyrzucajcie). Miąższ włożyć do miski i rozgnieść widelcem, dodać sok z limonki (zapobiegnie ciemnieniu, plus doda smaku), oliwę, przeciśnięty przez praskę czosnek oraz kumin.Wszystko razem dokładnie ugnieść i wymieszać. Guacamole ma w zasadzie konsystencję papki, choć mogą być w nim wyczuwalne kawałki awokado. Dodać posiekaną cebulkę, kolendrę (jeśli używacie), posiekanego pomidora (jeśli używacie). Doprawić solą, pieprzem i ewentualnie tabasco. Guacamole należy zjeść w miarę szybko, nie nadaje się do długiego przechowywania, jednak jeśli chcecie je zrobić wieczór przed imprezą włóżcie do miseczki czy słoika z sosem pestkę awokado - uchroni sos przed niepożądaną zmianą koloru.

Tapenada

Wszystkie skłądniki wrzucić do blendera i zmiksować do uzyskania pasty, jeśli jest za gęsta - dolać oliwy. Po zmiksowaniu włożyć do słoika, wierzch pokryć cienką warstwą oliwy. Schować na kilka godzin do lodówki, żeby się przegryzła - można ją przechowywać nawet kilka tygodniu, ale nigdy tak długo nie stoi. Świetnie smakuje też jako dodatek do makaronu. Smacznego!

Hummus (wersja uproszczona)

Odsączoną ciecierzycę umieścić w pojemniku blendera, dodać ze dwie łyżki wody i zmiksować (jeszcze nie musi być bardzo gładka). Dodać resztę składników: sok z cytryny, kumin, pastę tahini, oliwę oraz sól, pieprz i paprykę. Zmiksować całość na gładką pastę. Jeśli jest za gęsta dodać trochę wody/ zalewy spod ciecierzycy. Przechowywać w słoiku z cienką warstwą oliwy rozprowadzoną po wierzchu. Smacznego!

Sos czosnkowy najprostszy

Jogurt przełożyć do miski, dodać przeciśnięty przez praskę czosnek. Dodać sól i pieprz do smaku, wymieszać. Zostawić na kilka godzin w lodówce żeby się przegryzły smaki. Przechowywać w szczelnym pojemniku. Smacznego!

Z drobiem mi ostatnio jakoś nie po drodze, ale jak zobaczyłam ten przepis na Kwestii Smaku, to stwierdziłam, że muszę zrobić. Tym bardziej, że w lodówce czekała mozzarella z kończącym się terminem, a w szafce został ostatni słoik domowego sosu pomidorowego. Musiałam go opróżnić, żeby zrobić miejsce na nowy. Oczywiście nie trzeba używać domowego sosu, wystarczą pomidory z puszki, jak w oryginalnym przepisie.

Filety z kurczaka w sosie pomidorowym z mozzarellą

Filety z kurczaka umyć, osuszyć, oczyścić z błonek i tłuszczu. Następnie podzielić na 3 części (grubszą część piersi podzielić w poprzek na dwie). Każdy kawałek kurczaka doprawić solą, pieprzem, ziołami i papryką a następnie owinąć plastrami szynki

Na dużej patelni (najlepiej z pokrywką) rozgrzać oliwę, a gdy będzie gorąca włożyć filety i smażyć 5-7 minut, przewracając kawałki parę razy, żeby usmażyły się z każdej strony. Włożyć sos pomidorowy, rozprowadzić i zagotować. Następnie dusić kurczaka w sosie ok 6 min, przewracając go z raz w międzyczasie. Na koniec dodać mozzarellę podzieloną na plastry i gotować pod przykryciem jeszcze chwilę, aż ser się roztopi. Posypać tymiankiem i podawać, najlepiej ze śwież bagietką (idealna do wyjadania sosu). Smacznego!

Na wstępie przyznaję, że nigdy wcześniej kiszonych cytryn nie jadłam. Ale skoro kiszonki to teraz taki modny temat, a niewoskowane cytryny z przydomowego kreteńskiego ogródka wpadły w moje ręce w większej ilości, postanowiłam zmierzyć się z tematem. No więc nie wiem, czy to co wyprodukowałam smakuje prawilnie, ale na moje kubki smakowe naprawdę daje radę. Jeśli macie ochotę na kulinarne eksperymenty, to serdecznie polecam, tym bardziej, że nie tylko do marokańskiego tagine pasują. Wzorowałam się na przepisie z bloga  Chili, czosnek i oliwa. Acha, mała uwaga: moje cytryny były małe i o dość grubej skórce, zatem do uzyskania odpowiedniej kwaśności potrzebowały nieco więcej dodatkowego soku, przepis podaję jednak na zwykłe, soczyste cytryny. 

Kiszone cytryny

(1l słój)

Słoik wyparzyć i osuszyć. Cytryny umyć dokładnie i osuszyć. 5-6 owoców naciąć tak by utworzyły tulipan. Do środka nasypać po 1 łyżeczce soli. Na dno słoja wsypać łyżeczkę soli, a następnie układać cytryny, by ściśle wypełniały słój. W przerwy powtykać laskę cynamonu, papryczki, pieprz i liść laurowy, dodać resztę soli. Z pozostałych cytryn wycisnąć sok i dolać do słoja. Jeżeli sok nie przykrył cytryn, dopełnić gorącą wodą. Szczelnie zakręcić i odstawić w chłodne, ciemne miejsce. Cytryny będą gotowe za 4 tygodnie, po otwarci trzymać w lodówce. Można je dodać do duszonych mięs lub użyć w pysznym sosie.

 

 

Sos z kiszonej cytryny i kaparów

idealny do grillowanej ryby

• 1 ćwiartka kiszonej cytryny
• 1 łyżka kaparów
• 1 ząbek czosnku
• 1 łyżka posiekanego szczypiorku
• 180-200 g jogurtu naturalnego
• 2-3 łyżki majonezu
•  ew sól (uwaga, cytryna jest dość słona, więc soli należy używać rozważnie :))

Cytrynę, czosnek i kapary dokładnie posiekać. W miseczce wymieszać jogurt z majonezem, dodać pozostałe składniki i ponownie wymieszać. Doprawić solą jeśli sos tego wymaga. Odstawić do lodówki żeby smaki się przegryzły (na ok 30 minut). Podawać z grillowaną rybą. Smacznego!

Karnawał w pełni i mam nadzieję, że spędzacie go na radosnych szaleństwach (przynajmniej weekendowych). Ja niestety ostatnio jestem bardzo zapracowana i na jakieś hulanki i swawole czasu za bardzo nie mam. A jeśli chodzi o szaleństwa, to pozwalam sobie głównie na te kulinarne. Do nich należy, między innymi, zwiększona konsumpcja chipsów (wyłącznie solone!) i nachosów, które najlepiej smakują z salsą. I o domowej salsie jest dzisiejszy wpis, bo łatwa w przygotowaniu, znacznie smaczniejsza od kupnych i pewnie też zdrowsza. Polecam serdecznie :)

Salsa picante

 Do garnka włożyć pomidory wraz z całą zawartością puszki, dodać odcedzone pokrojone jalapeño, pokrojony czosnek, cukier, sól, pieprz i ocet. Zagotować i gotować ok 10 minut, co jakiś czas mieszając.

Szalotki drobno posiekać i dodać do sosu, gotować jeszcze 2-3 minuty. Na koniec, jeśli sos jest zbyt rzadki, dodać przez sitko mąkę ziemniaczano i dokładnie wymieszać. Ostudzić i wymieszać z pokrojonymi liśćmi kolendry lub tylko nimi przyozdobić sos przed podaniem. Smacznego!

Rabarbarowy chutney chodził za mną dłuższy czas, nawet tu o tym pisałam. W końcu, w ostatni weekend udało mi się zrealizować plan. Przepis na to cudo wyszykałam u Bei, u której zawsze znajduję najlepsze przepisy na przetwory. Chutney wyszedł świetnie - uwielbiam takie słodko-ostro-kwaśne smaki. Choć na przyszłość planuję jeszcze bardziej zmniejszyć ilość cukru, ale to może być kwestia osobistych preferencji... Gotowy chutney od razu wykorzystałam do niedzielnego obiadu, czyli polędwiczki wieprzowej, a reszta poszła do słoika. Poniżej podaję przepis z moimi modyfikacjami.

Chutney rabarbarowy

Rabarbar umyć, osuszyć i drobno posiekać. Cebulę obrać i również drobno posiekać. Wszystkie składniki sosu wymieszać w szerokim rondlu lub na dużej patelni i gotować na wolnym ogniu, często mieszając, ok 50 minut. Gdy sos zgęstnieje, spróbować, ewentualnie doprawić i przełożyć do wyparzonych słoików. Ilość nie jest duża, ale jeśli chcemy chutney przechowywać to lepiej go pasteryzować. 

Polędwiczka wieprzowa

(najprostsza na świecie)

Rozgrzać piekarnik do 180 st. C. Polędwiczkę umyć, osuszyć, okroić z błon i zbędnego tłuszczu. Natrzeć solą, pieprzem i oliwą.  

Rozgrzać patelnię, najlepiej grillową, i obsmażać mięso ze wszystkich stron, aż się zrumieni. Wstawić patelnię do piekarnika (jeśli patelnia nie nadaje się do piekarnika, można przełożyć polędwicę do naczynia, które nagrzewało się wraz z piekarnikiem). Piec ok 18-20 minut. Upieczone mięso wyłożyć na talerz i odczekać z 5 minut z krojeniem. Pokrojoną w plastry polędwicę podawać z rabarbarowym chutneyem i ryżem. Smacznego!

Szukałam jakiś czas temu dobrego przepisu imprezowego na danie, które da się łatwo rozmnożyć i zaserwować, bez konieczności stania pół dnia przy kuchni. I wtedy właśnie na Kwestii Smaku pojawił się pomysł na takie właśnie pizzetki. Po wstępnym przygotowaniu ciasta praktycznie same się robią ;). No dobra po wyrastaniu trzeba je rozwałkować, posmarować sosem, dodać dodatki, zawinąć i pokroić, ale robi się to raz-dwa. Przepis podaję oryginalny, ja podwoiłam składniki i wszystko wyszło super (no, może mogłam dodać nieco więcej soli).

Pizzetki imprezowe

(ok 14 sztuk)

Drożdże rozpuścić w 60 ml ciepłej wody, dodać cukier i trzy łyżki mąki. Wymieszać i odstawić na 10 minut do wyrośnięcia. Mąkę przesiać do miski, wymieszać z solą. Stopniowo wlewać rozczyn, oliwę i resztę ciepłej wody, sukcesywnie zagarniając mąkę do środka i delikatnie mieszając składniki. Wyjąć ciasto na blat i przez ok 10 minut zagniatać, aż będzie elastyczne i gładkie (można użyć robota). Włożyć do miski, przykryć i dostawić na ok 1 godzinę do wyrośnięcia.

W międzyczasie przygotować sos. Na łyżce oliwy zeszklić posiekany czosnek i szalotkę. Dodać passatę, doprawić solą pieprzem, cukrem i suszonymi ziołami. Gotować ok 10 minut, aż sos się nieco zagęści. Można go zmiksować, ja nie miksowałam.

Po wyrośnięciu ciasta wyłożyć je na stolnicę i krótko zagnieść formując kulę. Następnie rozwałkować na duży prostokąt. Na cieście rozsmarować ciepły sos pomidorowy i rozłożyć dodatki - tarte sery, zioła, w wersji mięsnej - pokrojoną szynkę czy salami. Zwinąć ciasto w rulon, pokroić na 14 plasterków (nie przejmując się, że w trakcie krojenia trochę nadzienia ucieka) i ułożyć je na dużej blaszce wyścielonej papierem do pieczenia. Pizzetki na 30 min zostawić w spokoju, w międzyczasie nagrzać piekarnik do 240 st. C. Wstawić do piekarnika i piec przez ok. 12 - 13 minut. Podawać gorące. Smacznego!

Niby nic prostszego niż sos pomidorowy z mięsem mielonym, ale wspaniały smak dobrze przygotowanego sosu bolońskiego kryje się w szczegółach. To nie jest potrawa, którą robi się w piętnaście minut (ach, to szatkowanie warzyw na mikroskopijne kawałki, nie wspominając o czasie gotowania), ale mówię wam - w jakąś niedzielę warto poświęcić czas i przygotować sobie prawdziwe bolognese. Co zabawne, sos najlepiej smakuje z szerokimi makaronami, jak tagliatelle albo pappardelle, ale ja od dziecka konsumowałam go wraz ze spaghetti i tak mi już zostało. Tak czy siak sos jest wyborny, bardzo aromatyczny, po prostu cudowny...

Sos bolognese

(4 porcje)

Marchewkę obrać i zetrzeć na tarce lub drobno posiekać. Seler pokroić w drobną kosteczkę, tak samo drobno posiekać cebulę, czosnek. Również boczek pokroić w możliwe małą kostkę. Pomidory można zmiksować, choć moim zdaniem same rozpadną się w gotowaniu.

Na dużej patelni lub w szerokim rondlu rozgrzać 2-3 łyżki oliwy i podsmażyć boczek, aż się zacznie złocić. Dodać cebulę i czosnek. Chwilę smażyć aż się zeszklą. Następnie dodać marchew i seler, wymieszać i chwilę smażyć aż zmiękną. Dodać mielone mięso i mieszać wszystkie składniki, smażąc.

Gdy mięso będzie dokładnie obsmażone, dodać wino i gotować, aż nieco odparuje. Następnie dodać pomidory (albo passatę), doprawić solą,  pieprzem i oregano, wymieszać. Gdy całość się zagotuje, zmniejszyć ogień do minimum, przykryć patelnię lub rondel pokrywką i dusić sos ok 2 godziny, co jakiś czas mieszając, aby nie przywarł do dna. Sos doprawić do smaku i podawać posypany serem z ulubionym makaronem. Smacznego!

Jesień nieco złagodniała, prezentując ostatnio swoją milszą, złotą twarz. W ostatni weekend pogoda była idealna na grzybobranie, z czego skwapliwie skorzystaliśmy. Konkurencja w lesie była ostra, a ja - przyznaję - buszowałam w poszukiwaniu nie tylko grzybów jadalnych (trochę fotek z poszukiwań znajdziecie niżej). Na szczęście współzbieracze odpalili nieco grzybowej doli i dzięki temu mógł powstać wspaniały, klasyczny sos grzybowy. 

Tak sos pasuje doskonale do mięs, kasz, makaronów, a ja najbardziej lubię wersję najprostszą z gotowanymi ziemniakami...

Klasyczny sos grzybowy

(na 2 osoby)

Grzyby należy oczyścić z igieł i zabrudzeń, pokroić na kawałki. Cebulę posiekać. Na patelni rozpuścić masło, następnie zeszklić cebulę. Dodać grzyby i dusić je ok 10 minut, aż zmiękną. Zmniejszyć ogień, dodać zioła, sól, pieprz i śmietanę - wymieszać dokładnie i dusić jeszcze 2-3 minuty. Podawać z ulubionym dodatkiem. Smacznego!

Jakiś czas temu mignęło mi piękne zdjęcie z Kwestii Smaku kurczaka zapiekanego z serem i oliwkami w sosie pomidorowym. Wyglądał tak smakowicie, że jak tylko zrobiłam domowy sos pomidorowy, po prostu musiałam go przygotować. Ponieważ zamierzałam użyć mozzarelli, nie łączyłam już sosu z mascarpone. Przepis jest bardzo prosty i idealny na jesienny wieczór.

Kurczak zapiekany w sosie pomidorowym z mozzarellą

(na 2 osoby)

Kurczaka umyć, osuszyć, oczyścić z błonek i kostek, można pokroić na mniejsze kawałki. Następnie oprószyć solą, pieprzem i papryką. Rozgrzać oliwę na patelni i smażyć kurczaka po kilka minut z każdej strony, aż się zrumieni. Przełożyć do naczynia żaroodpornego i zalać sosem pomidorowym.

Jeżeli nie mamy sosu, to jednocześnie ze smażeniem kurczaka należy w rondlu rozgrzać łyżkę oliwy, zeszklić posiekaną cebulę i czosnek. Następnie dodać pomidory, przyprawić do smaku i dusić ok 10-15 minut, aż sos zgęstniej.

Na wierzch ułożyć pokrojoną/porwaną mozzarellę oraz oliwki. Piec ok 25-30 minut w piekarniku nagrzanym do 190 st. C. Podawać z razowym makaronem. Smacznego!

Podziwiam ludzi, którzy przerabiają na raz 10 kg pomidorów. Ja zmierzyłam się z dwoma kilogramami wczoraj i w połowie miałam serdecznie dość. Babranie się w soku, skórkach i pestkach to nie dla mnie. Ale gdy spróbowałam w końcu aromatycznego, słodko-pikantnego, własnoręcznie przygotowanego i doprawionego tak-jak-lubię sosu, byłam w siódmym niebie. Nie zarzekam się zatem, że nigdy więcej... a jeżeli ktoś ma dostęp do dobrych pomidorów, nieco cierpliwości i chęci, to gorąco polecam. Żaden sklepowy nie może się równać.

Domowy sos pomidorowy

(wyszło mi nieco ponad 1,5l)

Pomidory naciąć na krzyż na czubku i sparzyć w dużej misce. Następnie obrać ze skóry, przekroić na ćwiartki, wypestkować i pokroić w kostkę. Cebulę obrać i posiekać, czosnek obrać, rozgnieść i przepuścić przez praskę lub posiekać.

W dużym, płaskim garnku rozgrzać oliwę. Zeszklić cebulę i czosnek. Następnie dodać pomidory, zioła i przyprawy. Dusić, aż pomidory zmiękną, a część soku odparuje. Zdjąć garnek z ognia, zmiksować zawartość blenderem. Doprawić do smaku. Jeżeli sos jest za rzadki, jeszcze chwilę gotować, aż się odpowiednio zagęści. Przełożyć do wyparzonych słoików i zawekować (w garze z wrzątkiem lub w piekarniku). 

Ponieważ nieco sosu nie zmieściło mi się do słoików, zrobiłam sobie dzisiaj szybki obiad, czyli zieloną fasolkę z camembertem i właśnie sosem pomidorowym. Niby banalna rzecz, ale z dodatkiem tego sosu smakowała przepysznie. Gorąco polecam!

 

Tak, tak, dzisiaj wreszcie będzie o piekielnie ostrym i niebiańsko smacznym domowym sosie paprykowym. Niespodziewanie kupiłam niewielkie papryczki, które okazały się być bardzo, BARDZO ostre. W rezultacie okazało się, że trzeba je stosować jako przyprawę (a nie potrawę) a w postaci sosu genialnie się do tego nadają. Mam świadomość, że nie każdy takie ostrości lubi, ale myślę, że z łagodniejszą odmianą papryki efekt może być równie pyszny.

Papryczki umyć i upiec w wysokiej temperaturze, aż skórka zbrązowieje. Po upieczeniu włożyć na 10 min do plastikowego pojemnika lub papierowej torby. Następnie, przy pomocy widelca i noża (absolutnie nie dotykać gołymi rękoma!) zdjąć skórę, rozkroić i pozbyć się nasion. Pomidora naciąć na czubku na krzyż i zalać wrzątkiem. Następnie obrać ze skóry i pokroić w kostkę. Czosnek posiekać.

Do miksera włożyć paski papryki, pomidora, czosnek i dodać odrobinę oliwy. Zmiksować na gładką masę. Doprawić solą i ziołami do smaku, wymieszać dokładnie. Dodawać po 3-4 łyżki do dań wszelakich. Można przechowywać w lodówce ok tygodnia.