Jedzcie pomidory, póki są, bo już zaraz, za chwileczkę sezon się skończy i znów będziemy za nimi tęsknić. Na szczęście teraz nie jest tak źle, jak kilkanaście lat temu, bo zawsze są pomidorki koktajlowe, które najczęsciej mają sporo smaku i jakąś cząstkę tej słonecznej słodyczy. Z reguły zjadałam je na surowo, w sałatkach, ale ostatnio wpadłam na bardzo smakowicie wyglądający przepis i musiałam go wypróbować. Do mojego dania użyłam filetu z kurczaka, a chcąc zabezpieczyć go przed wyschnięciem, obłożyłam go dość szczelnie pomidorkami. Dzięki temu kurczak pozostał soczysty, ale też nie zrumienił się za bardzo. Sos z pomidorów i czosnku wyszedł aromatyczny, choć bardzo delikatny. Miłośnicy ostrych, wyrazistych smaków mogą być nieco zawiedzeni, ale mi bardzo podpasował. Kurczaka podałam z tagliatelle (od Malmy, rzeczy jasna :)).

Filet z kurczaka pieczony w pomidorkach cherry

rozmarynie i czosnku

(na 2 osoby)

Nagrzać piekarnik do 190 st. C. Kurczaka umyć i osuszyć, następnie natrzeć solą, pieprzem, papryką i ziołami. Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Pomidorki umyć, osuszyć i pokroić na połówki.

Kurczaka przełożyć do naczynia, spryskać oliwą wymieszaną z octem balsamicznym, obłożyć pomidorami, czosnkiem i rozmarynem. Piec ok 30 minut, aż kurczak zacznie się lekko rumienić (można sprawdzić nożem czy jego gotowy w środku). Można zlać sos do rondla i chwilę gotować na dużym ogniu, żeby się nieco zagęścił, a można polewać ryż lub makaron sosem prosto z naczynia. Smacznego!

Wreszcie mam chwilę, żeby napisać parę słów o warsztatach, w których uczestniczyłam jakiś czas temu. A były to warsztaty dość nietypowe, bo tym razem zamiast własnoręcznego pichcenia, byliśmy po królewsku obsługiwani i raczeni ciekawymi, a często wręcz zaskakującymi informacjami na winne tematy. Przewodnikiem po świecie (głównie sycylijskich, ale nie tylko) win był Krzysztof Celmer - współwłaściciel Winiarni Superiore, w której to właśnie owe warsztaty się odbywały.

Tematem naszego spotkania było oczywiście łączenie makaronów i wina. I choć Malma to polska firma, jej produkty doskonale odnajdują się w klimatach włoskich, czyli pozostają al dente i świetnie komponują się z wszelkimi sosami. W czasie warsztatów degustowaliśmy trzy pasty - bolognese, z gorgonzolą, szpinakiem i orzechami oraz z krewetkami i pomidorkami na winnym sosie. Do każdego rzecz jasna piliśmy inne wino. 

I tak: krewetki (oraz inne owoce morza) doskonale komponują się z winami musującymi. Na spotkaniu raczyliśmy się przepysznym Murgo Brut, o fantastycznym wyrazistym smaku, za który odpowiada charakterystyczny dla Sycylii szczep Nerello Mascalese. Produkuje się to wino tradycyjną metodą szampańską, co wyróżnia je na tle innych win musujących. Swoją drogą, czy wiecie, że są pasjonaci-naukowcy, którzy policzyli ilość bąbelków w szampanie? Jest ich aż 15 milionów! A w takim proseco jest ich mniej, za to są większe...

Do spaghetti z gorgonzolą, szpinakiem i orzechami włoskimi Pan Celmer zaproponował białe wino, pochodzące z okolic Etny (dla ciekawych tu więcej informacji o winach z tego regionu). Jego mineralna nuta i lekkość przywodziła mi na myśl moje ukochane rieslingi. Przy okazji taka ciekawostka: część win białych powstaje ze szczepów czerwonych winogron (po zmiażdżeniu owoców szybko usuwa się skórki, bo to one właśnie nadają kolor czerwonemu winu). 

Jako ostatniego próbowaliśmy wina Fina Nero d'Avola, którego głęboki smak podkreślał aromat sosu bolognese (podanego zgodnie z włoską tradycją z tagliatelle, a nie spaghetti ;)). Może się to wydawać nieistotne, ale kształt makaronu należy dobierać do potrawy tak samo uważnie, jak wino. Na przykład do kokardek, czyli makaronu farfalle powinno się stosować jasne sosy na bazie śmietany, najlepiej z rybami i owocami morza, a spaghetti najbardziej lubi proste sosy, np aglio e olio. Choć oczywiście ostatecznie liczy się tylko nasz smak i preferencje (patrz: moje spaghetti bolognese ;)).

Podsumowując: było to fantastyczne spotkanie. Opowieści i anegdot Krzysztofa Celmera mogłabym słuchać jeszcze długo (czuję, że świat wina skrywa przede mną jeszcze niejedną niespodziankę). A makarony od Malmy już zaczęłam testować, z resztą nie tylko w wydaniu włoskim, bo jeden z nich grał pierwsze skrzypce w ostatnio przygotowywany Mac&Cheese.

Do Superiore też już zdążyłam wrócić i zajadałam się pyszną ośmiornicą, popijaną oczywiście Murgo Brut. Jeśli lubicie ciekawe wina i pyszne owoce morza, to miejsce jest dla Was... A dla makaroniarzy zawsze znajdzie się jakaś pyszna pasta :).

Winiarnia Superiore

Piękna 28/34, 

00-547 Warszawa

http://www.superiorewinebar.pl/ 

Propozycja na weekendowe i raczej późne śniadanie. Te tosty są zjawiskowo pyszne, choć wizualnie może nie robią takiego wrażenia. Powiem szczerze, że w przepisie, z którego czerpałam inspirację ser pięknie prezentował się na rozkrojonej pajdzie. Ale cudów nie ma, przy wysokiej temperaturze i czasie potrzebnym do stostowania chleba większość nadzienia wtopi się w kromki. Natomiast efekt smakowy i tak jest boski - chrupiący wierzch i miękki, słodko-kwaśny środek. Jeśli zależy Wam na efektach wizualnych, zawsze możecie osobno stosować kromki, a później posmarować mascarpone :)

A nadzienie ma jeszcze jeden sekret - odrobinę domowego Crème de cassis... można się uzależnić ;)

Francuskie tosty z mascarpone i dżemem z czarnej porzeczki

podkręcone odrobiną domowego Crème de cassis

(na 2 osoby)

W dużej misce wymieszać jajko, mleko, cukier, cynamon i esencję waniliową. W drugiej misce zmiksować mascarpone z dżemem i Crème de cassis. Na patelni rozpuścić masło. Rozsmarować nadzienie na 4 kromkach i przykryć je pozostałymi kawałkami chleba. Zanurzyć kanapki w miksturze mleczno-jajecznej i smażyć na dobrze rozgrzanej patelni z obu stron ok 4 minuty (aż się zezłocą i będą chrupiące). Podawać od razu z świeżymi owocami, opcjonalnie z syropem klonowym. Smacznego!

Kolejna propozycja na poprawę humoru, bo wiadomo, że co jak co, ale ciasto zawsze sprawia, że wszystko wygląda lepiej. A to na dodatek jest ciasto, przy którym nie trzeba się specjalnie starać żeby było najpiękniejsze na świecie. No i najlepiej smakuje jeszcze ciepłe z kulką lodów. Część mąki zastąpiłam mąką razową, dzięki czemu tarta nabrała ciekawego, głębokiego smaku. Owoców można oczywiście użyć różnych, jakie będą pod ręką...

Tarta rustykalna z owocami leśnymi

Nadzienie

Do miski przesiać mąkę pszenną, mąkę żytnią, dodać cukier, sól i jajko. Masło szybko posiekać i wymieszać z pozostałymi składnikami. Zagnieść gładkie ciasto i uformować dysk. Zawinąć w folię i wstawić na 30 minut do lodówki.

Owoce umyć, osuszyć papierowym ręcznikiem. W misce wymieszać owoce z pozostałymi składnikami.

Piekarnik rozgrzać do 200 st. C. Rozwałkować ciasto między dwoma arkuszami pergaminu, starając się osiągnąć mniej więcej okrąg o średnicy 40 cm. Przenieść całość na blachę i odkleić górny arkusz. Na środku ułożyć owoce, zostawiając ok 4 cm margines. Zawinąć brzegi zakładając je na owoce, lekko dociskając. Posmarować wystające brzegi żółtkiem i posypać grubym cukrem. Piec ok 35 minut, aż ciasto nabierze złotego koloru. Lekko przestudzić i podawać z gałką ulubionych lodów, np śmietankowych (u nas lody o smaku owoców leśnych). Smacznego!

No i jesień przyszła na całego. Przed nami kilka miesięcy zimna, ciemności i wszystkiego co najgorsze w klimacie umiarkowanym. Może trochę dramatyzuję, ale tylko trochę ;). Jest to dobra wymówka by nie liczyć kalorii i jeść straszliwie niezdrowe, ale też genialnie rozgrzewające, sycące i poprawiające nastrój potrawy z kategorii comfort food. Idealnym przykładem takiego dania jest mac&cheese, bardzo amerykańska potrawa (choć popularna też w innych anglosaskich krajach), istna bomba kaloryczna, składająca się w wersji podstawowej z makaronu, tony sera i sosu beszamelowego. Czyli wszystko co najlepsze dla takiego sero- i makaronożercy jak ja:)

Mac'n'cheese

(3-4 porcje) 

Makaron ugotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu. 

Mleko podgrzać w garnku.

Masło rozpuścić w dużym rondlu. Do rozpuszczonego masła dodać mąkę i mieszać energicznie. Gotować ok 2-3 minuty, mieszając. Dodawać powoli ciepłe mleko, cały czas mieszając i następnie gotować aż całość zgęstnieje. Zmniejszyć ogień, dodać tarty ser i wymieszać. Gotować do rozpuszczenia sera, doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Dodać makaron i wymieszać. Podawać od razu. Smacznego!

PS. Taka potrawa jest dość delikatna w smaku, żeby ją nieco urozmaicić, można dodać boczek, pomidory, czy jalapeno.

To trochę zaległy post, bo mini pizze były gwiazdą letniego pikniku, ale co zrobić... Przyszły upały i nie miałam serca publikować przepisu, który wymaga piekarnika rozgrzanego do 250 st. C ;) Teraz aura bardziej sprzyja, a przepis się nie zdezaktualizował. Recepturę na mini pizze znalazłam na Kwestii Smaku i właściwie cytuję bez większych zmian:

Mini pizze

(6 sztuk)

Do miski przesiać mąkę, dodać drożdże, sól i wymieszać. Wlać ciepłą wodę oraz 2 łyżki oliwy - wymieszać łyżką. Następnie zagnieść ciasto, wyrabiając je starannie przez około 15 minut aż będzie elastyczne i nie będzie się kleiło (przyznam, że wykorzystałam do tego Lubego). Zostawić w ciepłym miejscu w misce pod przykryciem do wyrośnięcia na około 45-60 minut. W międzyczasie przygotować dodatki oraz mocno nagrzać blachę lub kamień do pizzy w piekarniku, w maksymalnej temperaturze (250 st. C).

Wyrośnięte ciasto wyłożyć na stolnicę, zagnieść w kulę i podzielić na 6 kawałków. Każdy kawałek rozpłaszczyć w dłoniach rozciągając ciasto (a nie wałkując), na okrąg o średnicy około 12-15 cm. Placki układać na desce lub łopatce podsypanej mąką, z której łatwo będzie zsunąć pizze na blachę/kamień. Na wierzchy placków rozsmarować sos pomidorowy i rozłożyć dodatki wg uznania (poza listkami rukoli). Zsunąć pizze na blachę/kamień i piec ok 8 minut do lekkiego zrumienienia brzegów. Po upieczeniu posypać listkami rukoli. Smacznego!

I kolejny pomysł na wegetariańskie kotleciki - tu już jednak zrobiłam kompletny miszmasz. Jest bardzo ciekawy przepis na burgery z czerwonej fasoli na Jadłonomii, ale ja postanowiłam jednak je odweganić i dodać jajko, żeby się lepiej trzymały. Pożyczyłam tylko z tego przepisu dodatek pestek słonecznika i to był bardzo dobry ruch, bo pestki nadają fajną teksturę. Do kotlecików znów podałam sos pomidorowo-cukiniowy - tym razem na bazie właśnie zrobionego domowego sosu pomidorowego. Jest sezon, trzeba korzystać!

Kotleciki z czerwonej fasoli

(ok 3-4 porcje; kotleciki są bardzo sycące)

Cebulę i czosnek zeszklić na oliwie. Fasolę przepłukać na sicie i dokładnie odcedzić, a następnie wrzucić do miski. Dodać jajko, cebulę i czosnek a następnie zmiksować blenderem. Dodać słonecznika, czarnuszkę i przyprawy do smaku. Na koniec dodać bułkę tartą w takiej ilości, by z masy dało się lepić kotleciki. Z masy uformować kotleciki (wychodzi ok 6 większych lub 12-14 mniejszych) i smażyć na oleju aż się zrumienią z obu stron. Podawać z sosem pomidorowym z cukinią. Smacznego!