Grzybowych inspiracji ciąg dalszy. Burgery z portobello chodziły już za mną jakiś czas, bo ta większa i ciemniejsza kuzynka zwykłej pieczarki jest wprost idealnym zamiennikiem kotleta. Ma odpowiednią wielkość, kształt i wyrazisty smak. Z wielu przepisów, które można znaleźć w sieci, do gustu przypadł mi ten z Jadłonomii, w którym grzyby smaruje się sosem sojowym i piecze w piekarniku. Zdecydowanie tak przygotowane burgery wypadają doskonale. Pasta z ciecierzycy z nutą wasabi też była miłym dodatkiem... Jednym słowem: polecam!

Burgery z portobello i pastą z ciecierzycy

(4 burgery)

Pieczarki umyć, osuszyć, usunąć nóżki, a wierzch delikatnie naciąć w kratkę. Następnie, za pomocą pędzelka posmarować kapelusze sosem sojowym z obu stron, oprószyć pieprzem. Odstawić na godzinę do lodówki.

Przygotować pastę: wypłukać dokładnie ciecierzycę, następnie wymieszać w misce z pozostałymi składnikami i zmiksować blenderem na pastę. Doprawić solą, pieprzem, sokiem z cytryny.

Piekarnik rozgrzać do 200 st C. Pieczarki rozłożyć na blasze wyłożonej folią aluminiową i piec ok 10 minut na najwyższej półce piekarnika. Bułki przeciąć na pół, ułożyć obok pieczarek i piec kolejne 5 minut.

Gorąc spód bułki posmarować pastą, następnie położyć sałatę pomidora, cebulę, oprószyć niewielką ilością soli i pieprzu, położyć pieczarkę oraz wierzchem bułki, posmarowanym pastą. Jeść od razu, bo szybko stygnie. Smacznego!

Boczniaki zamiast śledzi, czyli pomysł na świąteczno-karnawałowe danie dla wegetarian, przeciwników ryb oraz miłośników grzybów (to ostatnio ja). Przepis pochodzi od Jadłonomii, a zwróciła moją uwagę na niego koleżanka M. Przyznam się, że nigdy nie jadłam śledzi po kaszubsku, więc nie mam porównania, ale boczniaki wypadają naprawdę znakomicie. Przepis podaję bez większych zmian - do swoich dodałam nieco cukru, ale nie jest to konieczne.

Boczniaki po kaszubsku

Boczniaki umyć, osuszyć, pokroić w grube paski. Rozgrzać na patelni sporą ilość oleju i smażyć grzyby na złoto, doprawiając je solą i pieprzem - przy takiej ilości boczniaków smażyłam porcję na dwie raty. Usmażone grzyby odsączyć na papierowym ręczniku.

W między czasie cebulę pokroić w półksiężyce, a śliwki w paseczki. Z patelni odlać nadmiar oleju i smażyć cebulę ze śliwkami ok 1 minutę. Następnie dodać goździki, ziele angielskie, liść laurowy oraz ostrą paprykę. Całość smażyć na małym ogniu 2-3 minuty, aż cebula się zeszkli.

Następnie dodać pozostałe składniki (poza ogórkami kiszonymi), wymieszać dokładnie, dodać boczniaki, znów wymieszać i dusić 2-3 minuty, aż odparuje nieco wody. Przy okazji doprawić do smaku.

Kiszone ogórki pokroić w kostkę i wymieszać z ostudzonymi boczniakami. Można jeść od razu, ale najlepsze są na drugi dzień (przechowywać w lodówce). Smacznego!

Drodzy Czytelnicy, witam Was w nowym roku! Oby spełnił Wasze marzenia i życzenia... Moim marzeniem, na przykład, jest więcej podróżować i trzymam mocno kciuki, żeby wszystkie wyjazdowe plany na ten rok się spełniły. Raczej nic tak szalonego, jak zeszłoroczny Tajwan (obiecuję, że nadrobię tę zaległą notkę), ale krótsze i bliższe wyprawy też cieszą. Taką właśnie była nasza listopadowa podróż do Mediolanu.

Plan był taki żeby uciec z zimnej i ponurej Polski w jakieś łaskawsze, nieznane rejony. W Mediolanie nas jeszcze nie było, więc skorzystaliśmy z atrakcyjnego czasowo i taniego połączenia lotniczego. No i powiem: warto było! Mediolan poza sezonem jest wspaniały, choć nadal dość tłoczny - nie wyobrażam sobie jak musi być tam w letnich miesiącach (wiki podpowiada, że obok Rzymu i Wenecji to najpopularniejsze turystycznie miasto we Włoszech; o pożytkach z wypraw poza sezonem pisałam tu).

Mediolan jest też miastem idealnym do zwiedzenia w przedłużony weekend - w kilka dni da się zobaczyć najciekawsze atrakcje, powłóczyć po mieście i w pełni odczuć jego atmosferę, ale nie ma czasu na nudę. Wiadomo, że nie zobaczy się wszystkiego, ale wraca się (a przynajmniej ja wróciłam) z poczuciem zaspokojenia.

Z rzeczy must see polecam gorąco Duomo, czyli Katedrę Narodzin św. Marii  - warto wdrapać się albo wjechać windą na dach, ponoć przy dobrej pogodzie widać nawet Alpy, my jednak nie mieliśmy tego szczęścia, ale oglądanie zdobień katedry z bliska to frajda sama w sobie (przynajmniej dla mnie). Najlepiej kupić bilet obejmujący zwiedzanie wnętrza katedry, razem z archeologicznym stanowiskiem w podziemiach, wjazdem na dach i opcją wejścia do katedralnego muzeum. 

Miłośnicy malarstwa powinni odwiedzić Pinakotekę Brera, gdzie można podziwiać dużą kolekcję malarstwa włoskiego. Warto też się powłóczyć po samej dzielnicy Brera. Jako ostatni z dużych zabytków godnych zobaczenia polecam Castello Sforzesco, czyli Zamek Sforzów (dużo rozmaitych galerii: malarstwa, ceramiki, instrumentów czy ubrań).

Z mniej historycznych atrakcji polecam Muzeum Nauki, którego nie udało nam się w całości zobaczyć i chętnie byśmy do niego wrócili. Można tam podziwiać zrekonstruowane maszyny wg projektów Leonarda da Vinci, ale jest też sporo innych fajnych wystaw, np o rozwoju komunikacji, o kosmosie itp. 

Kulinarnie bardzo nie szaleliśmy, ale też było fajnie. Rano dzień zaczynaliśmy od obowiązkowej kawy z ciastkiem - i tu zachwyt, bo w każdej (czy taniej, czy bardziej fancy) kawiarni można bez problemu zamówić kawę bezkofeinową. Jako osoba z nietolerancją na kofeinę, a kochająca smak kawy, byłam w siódmym niebie. Z góry założyłam, że odwiedzę jakieś fajne mediolańskie kawiarnie. Na pierwszy rzut poszła tradycyjna kawiarnie Marchesi - ma kilka lokali w mieście, my poszliśmy do tego na Via Monte Napoleone 9. Piękne wnętrze, doskonała kawa i słodycze i choć wydawałoby się, że to takie turystyczne miejsce, to tłoczyło się tam mnóstwo zwykłych Włochów, a chwilę po nas wpadli policjanci na szybkie espresso.

Drugi lokal to Bar Luce, zaprojektowany przez Wesa Andersona - tak, tego reżysera od bardzo malowniczych i plastycznych filmów. Jeśli widzieliście jakiś jego film, możecie sobie wyobrazić wnętrze... Ceny są tam nieco wyższe (a słodycze raczej miniaturowe), ale dla fanów reżysera to punkt obowiązkowy wycieczki.

 

Poza tym żywiliśmy się głównie kanapkami z fantastycznymi włoskimi wędlinami oraz pizzą ;) Wyjątek zrobiliśmy dla mediolańskiego przysmaku, czyli Ossobuco alla Milanese (gicz cielęca duszona w winie, pomidorach, ziołach itd) podawanego z niemniej słynnym mediolańskim risotto, którego najważniejszym składnikiem jest szafran. Luby wynalazł restaurację o wdzięcznej nazwie Czerwona Krewetka, gdzie mogłam skosztować tych przysmaków i było to doskonałe ukoronowanie naszego krótkiego wypadu do Mediolanu.

Nie chce wam się piec kolejnego makowca, piernika czy sernika na gwiazdkową imprezę dla znajomych czy pracowego śledzika? Choinki z ciasta francuskiego to banalnie prosty, a przy tym bardzo efektowny sposób na świąteczny deser. Pomysł na choinki przewijał się w moim polu widzenia od dłuższego czasu (i to w wersji zarówno wytrawnej, jak i słodkiej) i aż żałuję, że zwlekałam z jego wypróbowaniem aż do zeszłego roku. Jest naprawdę fenomenalny w swej prostocie.

Słodkie choinki z ciasta francuskiego

Piekarnik nagrzać do 190 st C.

Wyłożyć ciasto na papier do pieczenia. Połowę dużego arkusza ciasta francuskiego (lub jeden mniejszy) posmarować wybranym nadzieniem (u mnie pól na pół krem czekoladowy i powidła śliwkowe). Przyłożyć drugą połową arkusza (drugim arkuszem) i docisnąć. Ostrym nożem wyciąć kształt choinki (z resztek można złożyć drugą Franken-choinkę ;)). Następnie każdy bok choinki naciąć w ok 1.5-2 cm paski i zwinąć spiralnie by tworzyły gałęzie idealne do odrywania. Całość posmarować rozkłóconym jajkiem i posypać cukrem. Piec ok 15-20 minut, aż ciasto się ładnie zrumieni (brzegi mogą się przypiekać szybciej, wtedy należy przykryć je kawałkami folii aluminiowej). Podawać po ostudzeniu. Smacznego!

Mamy dwa ulubione sposoby na śledzia, które zawsze przygotowuję na święta, ale tym razem postanowiłam zrobić coś nowego. Poniższy przepis wpadł mi w oko na stronie Kukbuka. Zalewa okazała się fenomenalna, przy czym śledzia należy zalewać, gdy marynata całkowicie ostygnie i nie mieszać za bardzo, po dwóch dniach ryba nabierze właściwego smaku, a mniejsza szansa, że się po drodze rozpadnie (co przydarzyło się mojej pierwszej partii).

Marynowane śledzie ze śliwkami i suszonymi grzybami 

Śledzie zalać wodą i odstawić na całą noc do lodówki (ja zmieniam im wodę z raz w międzyczasie). Odcedzić. Następnego dnia zalać grzyby 100 ml wrzątku i odstawić na 30 minut (lub krótko obgotować).

Na patelni uprażyć goździki, anyż, ziele angielskie. Gdy zaczną intensywnie pachnieć przełożyć do młynka lub moździerza i dokładnie zetrzeć. W rondelku podgrzać ocet wraz z cukrem, liśćmi laurowymi i przecierem pomidorowym. Gdy składniki się połączą dodać zmielone przyprawy i pokrojone śliwki i grzyby (ja odcedziłam je z zalewy, w oryginale jest żeby dać z nią), zamieszać. Zalewę odstawić do wystygnięcia.

Śledzie pokroić na kawałki, włożyć do słoika i zalać marynatą. Odstawić na 2-3 dni do lodówki. Śledzie te mogą stanowić też podstawę super sałatki z pieczonym burakiem :) Smacznego!

Za dwa tygodnie święta, więc czas poćwiczyć świąteczne dania. W tym roku w moich rękach pozostaje departament słodyczy, więc poszukiwałam czegoś, co mogłabym podać obok  nieodzownego cynamonowego sernika. Poszukiwania nie trwały długo, bo w oko wpadł mi przepiękny makowiec z Kwestii Smaku. Nie jestem fanką makowców, ale chyba dlatego, że nie miałam okazji obcować z idealnie puchatym ciastem o wilgotnym makowo-bakaliowym wnętrzu, czyli dokładnie takim jakie wychodzi z tego przepisu. Na dodatek, mimo imponującego wyglądu. jest dość łatwe w przygotowaniu, także do dzieła!

Drożdżowa gwiazda z makiem

Do miski wsypać mąkę, pośrodku zrobić dołek i wkruszyć doń drożdże i wsypać cukier. Stopniowo wlewać mleko, mieszając z drożdżami i zagarniając nieco mąki. Odstawić na 10 minut do wyrośnięcia.

Dodać jajka i delikatnie wymieszać składniki, a gdy się jako tako połączyć dodać roztopione masło i szczyptę soli. Następnie wyrabiać ciasto przez ok 10-15 minut, aż będzie gładkie i elastyczne. Przykryć i dostawić do wyrośnięcia na ok 45 minut.

Ciasto wyłożyć na blat posypany niewielką ilością mąki, uformować kulę i pokroić na 4 równe części. Pierwszą część rozwałkować na placek o średnicy ok 25 cm i położyć na dużej blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Rozsmarować 1/3 masy makowej na wierzchu, zostawiając 1 cm odstęp od krawędzi. Postąpić tak kolejno z kawałkami nr 2 i 3, na koniec przykrywając 4 plackiem.

Następnie na środku ciasta ustawić szklankę lub filiżankę i pokroić ciasto ostrym nożem na 16 kawałków, docinając tylko do krawędzi naczynia. Każdy kawałek okręcić dwa razy, parami na zmianę (tj. jeden kawałek okręcić dwa razy w prawo, a sąsiadujący dwa razy w lewo). Schodzące się kawałki zlepić na końcu, by utworzyły ramiona gwiazdy. Odstawić na 20 minut do wyrośnięcia.

Piekarnik nagrzać do 180 st. C. Wierzch ciasta posmarować delikatnie rozkłóconym jajkiem i wstawić do piekarnika. Piec ok 25 minut na złoty kolor. Po ostygnięciu polać cytrynowym lukrem (sok z cytryny zmieszany z cukrem pudrem do właściwej konsystencji). Smacznego!