No cześć! 11 maja stuknęło Rozkoszom Stołu dziesięć latek (a tak naprawdę więcej, ale o tym później). Taka okoliczność aż prosi się o tort, ale jako że z tortami nigdy mi nie było po drodze (nie to co z tartami ;)) zamówiłam sobie okolicznościowe cudo w niezawodnej pracowni Przed szóstą rano i tenże tort (przepyszny! cytrynowo-porzeczkowy w smaku i z moimi ukochanymi konwaliami z wierzchu) będzie ilustrował dzisiejszy wpis wspominkowy.

Nie wiem gdzie to dziesięć lat się podziało. A prawdę powiedziawszy to trzynaście... Tak, czas powiedzieć to głośno: jestem blogowym dinozaurem! Pierwsze Rozkosze Stołu hulały sobie na platformie eblog.pl od 2005 roku (o czym wspominam w notce założycielskiej), ale ich serwery miały tendencję do awarii, więc w końcu przerzuciłam się na blogspota i do dziś jestem mu wierna. W tym czasie popełniłam 697 wpisów, czyli prawie 70 rocznie, choć oczywiście bywały lepsze i gorsze lata (najlepszy był 2013 z aż 108 notkami). 

Gdy zaczynałam prowadzić swój wirtualny notatnik była to modna nowinka i prawie każdy jakiegoś bloga krócej lub dłużej miał. Jako studentka pozostawiona sama na gospodarce, stawiałam pierwsze kroki w samodzielnym gotowaniu, a że to lubiłam i szło mi nieźle, blog kulinarny jakoś tak wyszedł naturalnie. Jeśli zerkniecie do archiwum Rozkoszy zobaczycie wiele prostych, studenckich przepisów okraszonych nieostrymi i/lub oświetlonymi lampą błyskową zdjęciami. Do niektórych wracam i dziś, np do makaronu ze szparagami i szynką, czasem nawet uda mi się uaktualnić fotkę ;)

Lata mijały, ja się wprawiałam w blogowaniu. Zrezygnowałam z recenzji knajp, a za to lubię pisać o podróżniczych przygodach (ostatnia notka o kreteńskich tawernach łączy oba tematy). Napisałam trochę recenzji różnych ciekawych książek, ale najważniejszą okazała się dla mnie książka o głodzie. Parę raz zdarzyło mi się być na jakichś warsztatach czy kulinarnych eventach, choć pewnie mniej niż mogłabym, gdybym się bardziej przyłożyła. Zdecydowanie poprawiłam swój warsztat fotograficzny, fotografia właściwie stała się moją drugą pasją (a czasem mam wrażenie, że staje się pierwszą, moje zupełnie nie kulinarne zdjęcia można oglądać np tu). Nie zarobiłam na blogu ani złotówki, ale parę razy dostałam gratisy i było to miłe (wśród gratisów rządziły makarony i czekolada). Raz zrobiłam konkurs z wydawnictwem Helion i był to chyba wpis z największą ilością komentarzy ;)

Żeby Was nie zamęczać opowieściami na koniec jeszcze trochę nikomu niepotrzebnych danych w krótkich punktach:

Co dalej? W 2018 roku blogi stają się powoli przeżytkiem - mam wrażenie, że wszyscy mówią: profesjonalizuj się albo giń. Jeśli nie prowadzisz kanału na youtubie, nie masz kont na wszystkich social mediach i nie podjęłaś współpracy z jedną z licznych platformą łączących blogerów i firmy, to w zasadzie nie istniejesz. Ale do tej pory blog daje mi dużo radości, inspiracji do gotowania, mobilizuje do robienia nowych rzeczy i rozwijania się, więc pewnie będzie sobie dalej działał, dla rodziny i znajomych królika oraz dla tych z Was, którzy czasem z przypadku a czasem z zaufaniem wpadają tu po nowe przepisy.

Urodziny Lubego przypadają w fatalnej porze roku - środek zimy, brak świeżych warzyw i owoców, wszyscy są już zmęczeni żywieniową monotonią, a do wiosny daleko... Postanowiłam więc w tym roku sprowadzić wiosnę na talerze i w czasie małego spotkania urodzinowego podałam same zielone potrawy. Kilka z nich przedstawię w najbliższych wpisach, a zacznę od imponującego ciasta leśny mech, które nie tylko jest pyszne, ale też się pięknie prezentuje. Przepis na to ciasto krąży w różnych postaciach od dawna w sieci, poniższa wersja to moja własna kompilacja.

Ciasto leśny mech

(na formę 24 cm)

Szpinak całkowicie rozmrozić i bardzo dokładnie odcisnąć z wody na sicie. Piekarnik rozgrzać do 180 s. C

W dużej misce ubić jajka razem z cukrem na najwyższych obrotach na puszystą masę. Następnie, nie przerywając ubijania, dodawać strumyczkiem olej oraz  esencję waniliową. Kolejno dodać partiami przesianą mąkę wraz z proszkiem do pieczenia, zmniejszyć prędkość miksera i dodać szpinak - dokładnie wymieszać. Jeśli chcemy uzyskać intensywnie zielony kolor, warto dodać kilka kropel barwnika spożywczego.

Ciasto przełożyć do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia i wstawić do piekarnika. Piec ok 50 minut do suchego patyczka. W międzyczasie przygotować krem: mascarpone, sok i skórkę z limonki, śmietanę i cukier zmiksować na gładką, dość gęstą masę.

Gotowe, ostudzone ciasto wyjąć z tortownicy. Ściąć wierzch i odłożyć na talerz. Ciasto posmarować powidłami/dżemem (można opuścić ten punkt, ale moim zdaniem z kwaskowym nadzieniem jest smaczniejsze), a następnie wyłożyć grubą warstwę kremu. Na wierzch pokruszyć ścięty kawałek ciasta i lekko docisnąć. Na koniec całość posypać pestkami granata lub świeżymi owocami. Malowniczo również prezentują się ulepione z masy cukrowej grzybki... Smacznego!