Dziś dwie wariacje na temat potraw, które pojawiły się już na tym blogu. Pierwsza to swojska kaszanka, która gościła na tych stronach zimą 2 lata temu. Wersja dzisiejsza nie zawiera w sobie boczku a jabłko i muszę powiedzieć, że taka - lżejsza, przełamana kwaskowym smakiem, wersja tej potrawy bardzo mi zasmakowała.

Cebulę posiekać drobno. Jabłko umyć, usunąć gniazdo nasienne i posiekać w niezbyt dużą kostkę. Podsmażyć na rozgrzanej oliwie, aż cebula się zeszkli a jabłko zmięknie. Dodać pokrojoną (bez skórki) w plasterki kaszankę i podsmażać na małym ogniu, aż się całkowicie rozpadnie. Na koniec doprawić do smaku. Podawać z bagietką lub ziemniakami.

Drugie danie, w sam raz na szybki obiad to tarta z figami i kozim serem. Pisałam o niej w lutym tego roku. Tym razem udało mi się dopaść figi (i to w rozsądnej cenie) w lokalnym supermarkecie. Muszę powiedzieć, że coraz lepiej jest w Polsce z tym zaopatrzeniem, coraz lepiej...

Dzisiejsza wersja tarty z figami, zawiera w sobie kozi twarożek, ale również szynkę szwarcwaldzką i rukolę.

Wyłożyć formę ciastem, ponakłuwać (lub obciążyć fasolą) i podpiec spód w 200st.C, aż się zrumieni. Ser pokroić w plastry, figi umyć, odciąć ogonek i przekroić w ćwiartki, szynkę pokroić na mniejsze kawałki. Na podpieczonym spodzie ułożyć ser, szynkę i figi. Skropić oliwą z miodem. Zapiekać ok 10min w 180 st. C. Przed podaniem posypać rukolą.

Obchodziłam dynię z daleka, albowiem przy tych kilku okazjach kiedy ją próbowałam, nieodmiennie dochodziłam do wniosku, że to warzywo (a właściwie owoc) nie dla mnie. Zawsze mdła, o dziwnej konsystencji i nijaka w smaku. Ale przyszła jesień, na blogach zaroiło się od dyniowych przepisów, pomyślałam, że może trzeba ją własnoręcznie przyrządzić.

W oko wpadł mi przepis, który zaprezentowała niedawno Bea. Zamieniłam bakłażana na cukinię, zamieszałam w przyprawach i ruszyłam do boju... (przepis podaję z moimi modyfikacjami):

Cebulę poszatkować, czosnek drobno posiekać, imbir obrać i również drobno posiekać. Dynię obrać i wydrążyć; cukinię umyć, osuszyć i pokroić warzywa w średniej wielkości kostkę.
Cebulę poddusić na rozgrzanym oleju, po kilku minutach dodać czosnek i przyprawy (za wyjątkiem kurkumy), chwilę jeszcze smażyć (ok. 1-2 minuty, aż przyprawy zaczną intensywnie pachnieć), dodać pokrojone warzywa oraz kurkumę, dobrze wymieszać z przyprawami, dodać pomidory (z całą zawartością puszki) oraz wodę, posolić, wymieszać i gotować do miękkości. Pod koniec gotowania dodać mleko kokosowe i już po zdjęciu z ognia – posiekaną natkę kolendry.

Ocena końcowa: curry samo w sobie jest bardzo dobre, jednak jest małe ale... z każdym innym warzywem niż dynia byłoby równie dobre jeśli nie smaczniejsze (np ziemniakami, kalafiorem itd). Dynia choć piękna, zdrowa i kusząca niestety nadal rozczarowuje mnie smakiem. Może nie jestem dyniowym smakoszem... albo - jak pisze Bea - jeszcze nie znalazłam "swojej" dyni ;)

Październik zaczął się złotą polską jesienią i mam nadzieję, że taki pozostanie jak najdłużej. Takie słoneczno-przyjemne jest też ciasto, na które przepis znalazłam tutaj - brzoskwinie, śliwki (w moim wykonaniu), cynamon... Poniżej przytaczam przepis w oryginalnej wersji (ja robiłam z podwójnej porcji).

W jednej misce wymieszać mąkę, sól i proszek do pieczenia, w drugiej zmiksować cukier z jajkiem, a następnie dodać olej i mleko - miksować, aż się połączą. Dodać suche składniki do płynu i mieszać do połączenia składników.
Brzoskwinie i śliwki pokroić w ósemki. Ciasto przełożyć do formy o wymiarach 20/25 cm. Na ciasto wyłożyć owoce. Wymieszać cukier z cynamonem, posypać wierzch ciasta. Piec około 35-40 minut w temperaturze 180^oC.

Dziś będzie o kolejnej rozgrzewającej i sycącej zupie na zimę. Dwa rodzaje soczewicy, wkładka mięsna w postaci aromatycznej kiełbasy wiejskiej, czosnek i papryka, jeszcze pachnące latem pomidory. Po prostu pyszność nad pyszności.

Cebulę i czosnek posiekać. Pomidory zalać wrzątkiem, obrać ze skórki i pokroić w kawałki. Kiełbasę pokroić w półplasterki. Soczewicę przepłukać na sicie pod bieżącą wodą. W garnku rozgrzać oliwę, a następnie wrzucić nań cebulę, czosnek i kiełbasę. Smażyć, aż cebula i czosnek się zeszklą. Dodać soczewicę i wodę (lub bulion) oraz pomidory. Zagotować. Posolić i popieprzyć. Gotować na małym ogniu pod przykryciem ok 30min (aż soczewica zmięknie). Doprawić ziołami do smaku. Podawać z ziarnistym pieczywem.

Znów udało mi się dopaść groszek u Pana Ziółko. W ekspresowym tempie wyłuskałam i zrobiłam z niego zupę-krem. Wyszła zielono optymistyczna i wybitnie smaczna. Można ją też zrobić z mrożonego groszku, wtedy robi się jeszcze szybciej.

Cebulę posiekać, groszek przepłukać. W garnku podgrzać oliwę i wrzucić nań cebulę oraz groszek. Smażyć chwilę aż cebula się zeszkli. Zalać bulionem i gotować chwilę (ok 10min), aż groszek będzie miękki. Zmiksować aż do konsystencji kremu (jeśli jest za gęsty dodać trochę wody) i doprawić do smaku. Podawać z śmietaną (wersja łagodna) lub serem gorgonzola (wersja zaostrzona). Smacznego!

Jak tylko ujrzałam go na straganie Pana Ziółko, od razu się zakochałam. Kalafior romanesco, istny cud natury. Musiałam go mieć. A ja już go miałam, to musiałam w końcu zjeść. Fakt, jest przepiękny, ale w końcu szkoda by było żeby się zmarnował od samego patrzenia.

Romanesco ma smak delikatniejszy od standardowego kalafiora i łatwiej się też rozgotowuje, więc wystarczy go tylko wrzucić do wrzącej wody na 3 minuty. A podajemy tak jak zwykłego kalafiora (można też na surowo z jakimś dobrym dipem, uczta dla oka i nie tylko) - u mnie w wersji makaronowej z sosem serowym.

Kalafior umyć, podzielić na różyczki i wrzucić na 3-5 min do gotującej się, osolonej wody. Następnie odcedzić i odłożyć do miseczki. Cebulę pokroić w niewielką kostkę, tak samo postąpić z serem. Na patelni rozgrzać oliwę i zeszklić cebulę. Zmniejszyć temperaturę i dodać ser. Mieszać by nie przywarł, gdy się rozpuści. Dodać śmietanę i dokładnie wymieszać. Przyprawić do smaku, podawać z makaronem ugotowanym al dente.

Tak, tak, dzisiaj wreszcie będzie o piekielnie ostrym i niebiańsko smacznym domowym sosie paprykowym. Niespodziewanie kupiłam niewielkie papryczki, które okazały się być bardzo, BARDZO ostre. W rezultacie okazało się, że trzeba je stosować jako przyprawę (a nie potrawę) a w postaci sosu genialnie się do tego nadają. Mam świadomość, że nie każdy takie ostrości lubi, ale myślę, że z łagodniejszą odmianą papryki efekt może być równie pyszny.

Papryczki umyć i upiec w wysokiej temperaturze, aż skórka zbrązowieje. Po upieczeniu włożyć na 10 min do plastikowego pojemnika lub papierowej torby. Następnie, przy pomocy widelca i noża (absolutnie nie dotykać gołymi rękoma!) zdjąć skórę, rozkroić i pozbyć się nasion. Pomidora naciąć na czubku na krzyż i zalać wrzątkiem. Następnie obrać ze skóry i pokroić w kostkę. Czosnek posiekać.

Do miksera włożyć paski papryki, pomidora, czosnek i dodać odrobinę oliwy. Zmiksować na gładką masę. Doprawić solą i ziołami do smaku, wymieszać dokładnie. Dodawać po 3-4 łyżki do dań wszelakich. Można przechowywać w lodówce ok tygodnia.