Tyle dobrego z tej jesieni, że chociaż grzyby są. Co prawda nie w mojej okolicy, ale od czego są koleżanki. A. przyniosła mi piękne pudełko maślaków, z samotnym kozakiem, jako rodzynkiem. Pogrzebałam trochę w sieci i wpadł mi w oko taki oto przepis na risotto. Polecam wszystkim miłośnikom grzybów...

Risotto z grzybami

(na 2 osoby)

Grzyby delikatnie oczyścić, najlepiej szczoteczką, jeśli wymagają umycia, to natychmiast osuszyć. Pokroić w kostkę. Por posiekać na plasterki.W małym garnku roztopić 1-2 łyżki masła i dusić grzyby wraz z porem ok 10 min. Doprawić solą i pieprzem.

Na dużej patelni rozgrzać oliwę, wsypać ryż i chwilę smażyć, aż ziarenka się zeszklą. Dodać grzyby i wino - chwilę gotować na średnim ogniu, aż ryż wchłonie płyn. Następnie dolewać po chochli bulionu i czekać aż się wchłonie. Gdy ryż będzie al dente (z zewnątrz miękki, w środku stawiający opór), należy dodać kremówkę, dodać posiekaną pietruszkę i wymieszać. Podawać posypane startym serem typu parmezan, litewski dziugas w tej roli wypada znakomicie. Smacznego!

Podziwiam ludzi, którzy przerabiają na raz 10 kg pomidorów. Ja zmierzyłam się z dwoma kilogramami wczoraj i w połowie miałam serdecznie dość. Babranie się w soku, skórkach i pestkach to nie dla mnie. Ale gdy spróbowałam w końcu aromatycznego, słodko-pikantnego, własnoręcznie przygotowanego i doprawionego tak-jak-lubię sosu, byłam w siódmym niebie. Nie zarzekam się zatem, że nigdy więcej... a jeżeli ktoś ma dostęp do dobrych pomidorów, nieco cierpliwości i chęci, to gorąco polecam. Żaden sklepowy nie może się równać.

Domowy sos pomidorowy

(wyszło mi nieco ponad 1,5l)

Pomidory naciąć na krzyż na czubku i sparzyć w dużej misce. Następnie obrać ze skóry, przekroić na ćwiartki, wypestkować i pokroić w kostkę. Cebulę obrać i posiekać, czosnek obrać, rozgnieść i przepuścić przez praskę lub posiekać.

W dużym, płaskim garnku rozgrzać oliwę. Zeszklić cebulę i czosnek. Następnie dodać pomidory, zioła i przyprawy. Dusić, aż pomidory zmiękną, a część soku odparuje. Zdjąć garnek z ognia, zmiksować zawartość blenderem. Doprawić do smaku. Jeżeli sos jest za rzadki, jeszcze chwilę gotować, aż się odpowiednio zagęści. Przełożyć do wyparzonych słoików i zawekować (w garze z wrzątkiem lub w piekarniku). 

Ponieważ nieco sosu nie zmieściło mi się do słoików, zrobiłam sobie dzisiaj szybki obiad, czyli zieloną fasolkę z camembertem i właśnie sosem pomidorowym. Niby banalna rzecz, ale z dodatkiem tego sosu smakowała przepysznie. Gorąco polecam!

 

Przepis na dzisiejsze danie wyszperałam w czerwcowym numerze Kuchni. Szukałam pomysłu, na nakarmienie większej grupy ludzi i klopsiki wydały mi się idealne. Dodatek mozzarelli i orzechów włoskich sprawia, że nie są to jakieś banalne kotleciki, a jednocześnie małe jest ryzyko, że komuś nie zasmakują. I to był strzał w dziesiątkę. Klopsiki zniknęły co do jednego, a i sam sos - głęboki i aromatyczny, został skrupulatnie wybrany kawałkami bagietki. Przepis podaję według proporcji, z których sama przygotowywałam oraz z moimi modyfikacjami.

Klopsiki z mozzarellą

(na 8 osób)

Do miski przełożyć mielone mięso. Dodać drobno pokrojoną mozzarellę oraz bardzo drobno pokruszone orzechy (użyłam moździerza. Doprawić solą, pieprzem, ziołami,słodką papryką oraz połową posiekanej natki pietruszki. Bardzo dokładnie wymieszać. Wilgotnymi dłońmi lepić klopsiki o średnicy ok. 2.5 cm. 

Rozgrzać olej na patelni i smażyć klopsiki partiami ze wszystkich stron, aż lekko zbrązowieją. Usmażone klopsiki przekładać do dużego płaskiego garnka. W międzyczasie posiekać czosnek i pokroić cebulę w kostkę. Po usmażeniu klopsików, jeśli jest potrzeba, dodać odrobinę oleju na patelnię i zeszklić cebulę oraz czosnek. Dodać pomidory z puszki wraz z zalewą i dokładnie wymieszać, odskrobując z dna patelni smakowite resztki od smażenia klopsików. Przełożyć całość do garnka z kotlecikami i bardzo delikatnie zamieszać. Doprawić sosem Worcestershire i cukrem do smaku. Posypać pozostała pietruszką. Podawać z bagietką i sałatą. Smacznego!

Jest mi trochę smutno, że już wrzesień i jesień, ale przynajmniej są figi. W mojej okolicy nawet nie przesadnie drogie. Gorąco polecam je na tarcie z kozim serem lub w postaci chutneya. Albo w wersji najprostszej, śniadaniowej...

Przyznaję, że dzisiejszy wpis jest trochę naciągany, bo co to za przepis: zrób grzanki, posmaruj serkiem mascarpone, połóż plasterki dojrzałych fig, polej ulubionym miodem lub słodkim sosem balsamicznym (miałam figowy!)...? Ale zostawiam wam ten pomysł na miłe śniadanie, najchętniej konsumowane w łóżku (uwaga na okruszki i miód ;)).

Wiem, wiem, staję się strasznie monotematyczna. Tylko cukinia i cukinia. Następny przepis, obiecuję, będzie na coś zupełnie innego. Ale dziś mam dla was fenomenalny przepis na cukiniową zupę. Cukinia nie jest bardzo wyrazistym warzywem, więc lubię podkręcić jej smak - dodać ostrego sera lub prażonych orzechów. Tym razem do głowy przyszło mi połączenie z pieczonym czosnkiem i był to strzał w dziesiątkę. Jeżeli użyjemy go z umiarem, nie będzie narzucał swojego aromatu, ale doda fantastyczny posmak. Do tego tost z serem i mamy idealny posiłek na wszesnojesienny wieczór. Polecam!

Krem z cukinii z pieczonym czosnkiem

(na duży gar; 4-6 osób)

Piekarnik nagrzać do 180 st. C. W małym naczyniu żaroodpornym umieścić ząbki czosnku (nieobrane), posypać rozmarynem i skropić oliwą. Zapiekać ok 10 minut, aż czosnek będzie miękki.

Cebulę drobno posiekać. Ziemniaki obrać, umyć i pokroić w kostkę. Cukinię umyć, osuszyć, odciąć końce i pokroić w kostkę. 

W dużym garnku rozgrzać oliwę i zeszklić cebulę. Następnie oddać ziemniaki oraz cukinię i chwilę smażyć. Zalać całość bulionem, zagotować, po czym zmniejszyć ogień, doprawić solą, pieprzem i ziołami i gotować pod przykryciem ok 10-15 minut, aż warzywa zmiękną. Dodać część upieczonego czosnku (wyciśniętego ze skórek). Zdjąć garnek z ognia, zmiksować blenderem na gładki krem, doprawić do smaku. Podawać z tostami i pozostałym czosnkiem (obranym) oraz upieczonymi listkami rozmarynu. Smacznego!

Gwoli ścisłości powinnam napisać placki cukiniowo-kabaczkowe, gdyż i kawałek tego drugiego warzywa do nich trafił, ale ponoć to pokrewne rośliny (część internetów twierdzi wręcz, że jedno i to samo), niech już będzie i tak. Przy okazji kabaczkowego riserczu dowiedziałam się, że cukinia to odmiana dyni. Ha, więc jednak lubię dynię i to nawet bardzo! Cukinia to jedno z moich ulubionych warzyw, co chyba na tym blogu widać. Ale do rzeczy!

Placki cukiniowe z tzatzikami

(na 2 osoby)

Cukinię umyć, osuszyć zetrzeć na tarce (jeśli używamy kabaczka należy go wcześniej obrać; ja miałam dość wyrośnięte warzywa, więc pozbyłam się również miąższu z pestkami), a następnie posolić i odstawić na jakieś 10 minut. Cebulę również zetrzeć na tarce.

W międzyczasie przygotować tzatziki: ogórka obrać i zetrzeć na tarce o dużych oczkach. Wymieszać w misce z jogurtem, przeciśniętym przez praskę czosnkiem oraz solą i pieprzem. Wstawić do lodówki.

Odcedzić cukinię przez sito (mocno wycisnąć, tak by pozbyć się większości soku) i umieścić w misce. Dodać startą cebulę, listki ziół, jajka i przyprawy - wszystko wymieszać. Następnie dodać mąkę - na początek ok 1/2 szklanki - i wymieszać dokładnie. Jeżeli masa jest zbyt luźna, dodać kolejną porcję mąki.

Na dużej patelni rozgrzać olej i smażyć placki z obu stron, aż będą złotobrązowe. Podawać od razu z tzatzikami. Smacznego!

Dlaczego rustykalna? Nie chciało mi się dusić wcześniej jabłek, jak to mam w zwyczaju, przygotowując tradycyjną szarlotkę. Jabłka pokrojone w kostkę wymieszałam z brązowym cukrem, cynamonem i kardamonem i tak powstało nadzienie do kruchej tarty. Na spód dałam też nieco domowego dżemu z czarnej porzeczki, a na wierzch - kratkę z kruchego ciasta. Całość skojarzyła mi się z bogatym, wiejskim, babcinym ciastem. Kawałek tej szarlotki doskonale poprawia humor, gdy za oknem zapada coraz wcześniejszy i zimniejszy zmierzch...

Rustykalna szarlotka z papierówek

(blaszka 25x30)

 Nadzienie:

Mąkę, cukier, sól przesiać do miski i wymieszać.  Dodać żółtka i masło pokrojone w drobną kostkę. Wymieszać widelcem, aż powstaną grudki. Następnie zagniatać do uzyskania gładkiego, elastycznego ciasta. Zawinąć w folię i schładzać w lodówce ok 30 minut.

Piekarnik rozgrzać do 200 st. C.

W międzyczasie obrać jabłka, wykroić gniazda nasienne i pokroić owoce w kostkę. Zasypać cukrem, przyprawami i zalać sokiem z cytryny i dokładnie wymieszać.

Ciasto podzielić na 2/3 i 1/3. Większą część rozwałkować, przełożyć do formy i ponakłuwać spód. Podpiekać ok 10-15 minut (najlepiej z obciążeniem przez połowę czasu, a następnie bez - uważając, żeby się nam zanadto nie przyrumieniła, bo na końcu boczki się spieką, tak jak u mnie).

Na podpieczonym spodzie rozprowadzić dżem z czarnej porzeczki (można pominąć), a następnie wyłożyć jabłka. Z pozostałego ciasta powycinać paski i ułożyć kratkę. Piec ok 20-25 minut aż jabłka i ciasto się przyrumienią. Smacznego!