Zostało mi trochę ugotowanych ziemniaków z wczorajszego obiadu, a w lodówce pokutowało pół paczki szpinaku, więc postanowiłam wreszcie spróbować zrobić coś, co chodziło za mną już długi czas. Mianowicie włoskie kopytka na zielono, czyli szpinakowe gnocchi. Kiedyś widziałam coś takiego u Makłowicza, ale prawdę powiedziawszy nie znalazłam żadnego satysfakcjonującego mnie przepisu, po (bardzo krótkim, przyznaję!) śledztwie w sieci. W związku z tym zrobiłam swoje własne autorskie gnocchi trochę bazując na różnych przepisach, a głównie eksperymentując. Wyszło rewelacyjnie, więc podaję (uwaga: składniki podane są na oko).

Ziemniaki (odcedzone) rozdrobnić i przetrzeć przez sito, zmieszać ze szpinakiem, jajkiem, odrobiną soli i mąką. Zagniatać ciasto, aż będzie gładkie i jednolite (jeśli się zbytnio klei dosypywać mąki, aż przestanie). Nastawić duży gar z wodą. Z kuli ciasta odrywać kawałki, toczyć wałeczki i odcinać nożem kopytka (dowolnej wielkości i kształtu właściwie, byle nie za wielkie i w miarę jednakowe). Gdy woda zawrze, osolić ją lekko i wrzucać kopytka. Poczekać ze dwie minuty, jak wypłyną i wyławiać łyżką cedzakową. Podawać polane roztopionym masełkiem, posypanie pieprzem i świeżo startym parmezanem. Naprawdę coś pysznego :)

Lubemu stuknął kolejny roczek, więc postanowiłam uszczęśliwić go tortem. Cóż, to moja druga próba tortowa, więc nie było idealnie, ale najważniejsze, że wyszedł całkiem smakowity. Największy błąd jaki popełniłam, to fakt, że (przyzwyczajona do przygotowania ciast kruchych) machnęłam wszystkie składniki razem i dopiero zaczęłam je miksować. I niestety biszkopt mi opadł. Dopiero po fakcie zostałam poinformowana, że najpierw trzeba dobrze zmiksować jajka z cukrem, a potem szybko wymieszać z mąką.

Skutkiem mego niedopatrzenia biszkopt dał się przeciąć tylko na pół, zatem wysmarowałam go naraz dżemem z czarnej porzeczki i kremem czekoladowo-kawowym. I też było smacznie :)

Jajka z cukrem i wodą dokładnie zmiksować (tak z 5 min). Dosypać obie mąki (najlepiej przez sitko) oraz proszek do pieczenia. Dokładnie i szybko wymieszać i wlać do natłuszczonej tortownicy. Piec w temp. 180 st. C ok 30 min. Po wyłączeniu piekarnika można zostawić biszkopt jeszcze w stygnącym piekarniku.

Ugotować budyń wg wskazań na opakowaniu. Zdjąć z ognia kiedy zacznie gęstnieć. Zalać kawę niewielką ilością gorącej wody. Zmiksować masło i powoli do niego dodawać przestudzony budyń (cały czas miksując). Następnie dodać kawę i spirytus - wymieszać.

Biszkopt przekroić (za pomocą dużego noża, nitki lub specjalnej piłki - co kto ma) na 3 części (skroić też górne wybrzuszenie jeśli się zanadto spiekło). Pierwszy krążek posmarować cienką warstwą kremu i dość grubą warstwą dżemu porzeczkowego (lub innego kwaskowego), przykryć drugim krążkiem; tenże posmarować grubą warstwą kremu, przykryć trzecim krążkiem; resztą kremu posmarować wierzch i boki. Przyozdobić wg gustu i umiejętności ;).

Proszę wybaczyć, że nie piszę. Jakiś czas mogę nie mieć weny kulinarnej. Na razie bowiem zajmuje mnie gotowanie kurczaka, przyrządzanie serka z żółtkiem, rozdrabnianie tuńczyka czy nawet owoców morza z odrobiną ciepłej wody i podtykanie tego pod nosy dwóm panienkom, które kilka dni temu zamieszkały z nami. Są najsłodsze i najcudowniejsze na świecie, to oczywiste. I na razie nie ciągnie mnie by fotografować coś poza nimi :) Oto one, Mała Mi zwana Miśką oraz Migotka zwana Księżniczką:

I kolejna zimowa sycąco-rozgrzewająca zupa. Tym razem przepis pochodzi z Podróże kulinarne - kuchnia turecka. A właściwie nie tyle pochodzi, ile przepis z tej książki zainspirował mnie do stworzenia czegoś trochę podobnego ;)

W oryginale była to zupa z czerwonej soczewicy z chili i trybulką - w moim wykonaniu bardziej odpowiednia będzie nazwa (w nawiasach podam składniki oryginalne):

Soczewicę wypłukać pod bieżącą wodą. Cebulę i czosnek drobno posiekać, papryczki pokroić w plasterki (można usunąć pestki). W garnku rozgrzać oliwę, podsmażyć cebulę, czosnek i papryczkę. Dodać soczewicę oraz bulion, gotować na wolny ogniu ok 20min, od czasu do czasu mieszając, aż soczewica będzie miękka. Doprawić do smaku przyprawami i sokiem z cytryny. Zupa jest gęsta i ostra, dobrze się komponuje z kawałkiem ziarnistej grahamki.

Luby w weekend zaszalał i zrobił sushi ze... śledziem! Może się wydawać dziwna ta kombinacja, ale ja już miałam do czynienia z takim dziwem, więc byłam zdecydowanie na tak.

Przepis na robienie sushi podawać nie zamierzam - można go znaleźć na wielu stronach internetowych, skupię się natomiast na samym przygotowaniu śledzia. Do naszego sushi Luby użył zwykłych filetów ala Matjas lekko solonych, które moczył całą noc. Następnie sporządził maki sushi i nigiri sushi. Maki były w wersji również z ogórkiem i ogórkiem i śledziem. Moje uwagi: maki wyszły świetnie, szczególnie te łączone z ogórkiem. Do nigiri płaty śledzia były nieco za grube - niestety trzebaby mieć super nóż mistrza sushi, żeby taki filet dajmy na to jeszcze na pół przekroić. Poza tym jednak wszystko wyszło świetnie, smakowało ciekawie i obżarliśmy się niesamowicie (tylko w domu można objeść się sushi, szkoda że Luby robi je tak rzadko...).

Kontynuując serię zimowych przepisów dziś proponuję Wam rozgrzewającą węgierską zupę z łososiem. Kapusta zamiast ziemniaków nadaje zupie treściwości, a papryka odpowiedniego smaku. Wszak danie węgierskie bez papryki obejść się nie może. Przepis pochodzi z książki Podróże kulinarne - Kuchnia węgierska, ale niestety gdzieś mi się zapodziała, więc będę przepis podawać z pamięci.

Kapustę posiekać w paski, paprykę również uprzednio wyjąwszy gniazdo nasienne. Cebulę posiekać i podsmażyć na maśle w garnku. Gdy się zeszkli zalać wywarem i wrzucić do niego kapustę i paprykę. Gotować pod przykryciem aż zmięknie. Dodać koncentrat pomidorowy i przyprawić. Łososia pokroić w kostkę, skropić cytryną i dodać do gorącej zupy, wystarczy chwilka by łosoś był gotowy (nie należy go potem długo gotować bo się rozpadnie). Zupę zabielić śmietaną (jak ktoś lubi).
Nie jest to bardzo ostra zupa, mało też rybna w smaku, przez to, że łososia dodaje się na końcu, ale bardzo sycąca i smaczna. Polecam!