Wieczorny relaks: herbata, wiśnie i gazeta. Padło na dzisiejszy Newsweek. Na okładce krzyczy tytuł "Kto nas truje, kto nas krzepi. Pierwszy naukowy ranking kulinarnych programów TV". Otworzyłam, przeczytałam i krew mnie zalała.

Cóż to bowiem za ranking - "największe w kraju autorytety naukowe i lekarze zaangażowani w zwalczanie otyłości" oceniają programy kulinarne wg kilku ciekawych kategorii: dobór składników, sposób przygotowania, ilość warzyw, owoców i przypraw, kaloryczność dań, ilość soli i cukru, zasady zdrowego żywienia przekazywane przez kucharza.

Nie twierdzę, że ci Państwo nie są autorytetami naukowymi, ani nie będę się kłócić, że przepisy pokazywane w programach kulinarnych wszystkie bez wyjątku są zdrowe, ale czegoś mi brakuje w tym całym zestawieniu. Najwięcej punktów dostał Pascal Brodnicki, bo choć nagminnie używa polepszaczy smakowych (kostki sponsora), to "sięga po świeże warzywa i zioła, prezentuje dania rybne i z owocami morza, używa oliwy z oliwek". Za to cała reszta gotuje tłusto, słono lub - o mój boże - prezentuje słodkie desery (uwaga: w programie poświęconym deserom! skandal!). Ciekawa jestem ile odcinków każdego programu szanowni oceniający obejrzeli - takiej informacji autorka artykułu nie podała. Ja, kiedy miałam jeszcze okazję oglądać TV, np "Podróże kulinarne Roberta Makłowicza" ciągle natykałam się na programy, których tematem były ryby, owoce morza, dania robione na oliwie. Z drugiej strony, jeśli oglądam Nigelle gotującą coś z comfort food to nie rzucam się do gotowania tego na co dzień.

A założenie autorki artykułu, pani Jolanty Chyłkiewicz, jest właśnie takie: oglądasz jak Makłowicz robi golonkę w piwie, będziesz ją przyrządzał i jadł na co dzień i od święta. Najgorzej mają fani biednej Nigelli, która "robi sosy śmietanowe, pieczyste z bekonem, zapiekanki ze słodkich bułek z nutellą, nie żałuje karmelu i cukru". I taki wielbiciel - wg pani redaktor - od razu zawija rękawy i zabiera się do sosów i słodkich bułek - po roku takiej diety utyje o 10%, 0 30% skoczy mu szansa na zachorowanie na cukrzycę.... To mała próbka ale cały artykuł jest w ten deseń.

Chciałabym uspokoić Panią Chylewicz - nic z tego. Swego czasu robiłam badania wśród osób oglądających programy kulinarne - większość osób je tylko ogląda, znikomy procent czerpie inspiracje, czasem kupi książkę, z której wypróbuje parę przepisów. A jeśli nawet coś ugotują z tego czy owego programu, to nie zmieniają one nagle swoich kulinarnych przyzwyczajeń. Wniosek stąd płynie jeden, jeśli ktoś na co dzień je owoce i warzywa, używa oliwy i mało soli, to nagle od obejrzenia programu kulinarnego mu się to nie zmieni (tak samo jak większość z nas po obejrzeniu "Gwiazd na lodzie" nie pójdzie na łyżwy). I działa to w obie strony. Jasne, możecie próbować zmusić kucharzy, by gotowali zdrowo (wg norm naukowych) na ekranie, ale to nie oznacza, że Polacy cudownie od tego schudną.

"Zdaniem posłów z podkomisji zdrowia publicznego to właśnie m.in. programy kulinarne mogą sprzyjać szerzącej się w Polsce epidemii otyłości i nadwagi". Jasne, a ci wszyscy ludzie, którzy żywią się wyłącznie fast food'ami, mrożonkami, gotowcami, których programy kulinarne nie interesują, tak jak nie interesuje ich gotowanie, są okazami zdrowia.

Nie cierpię, gdy politycy do spółki z różnymi autorytetami chcą myśleć za obywateli. No i uwaga kulinarni blogerzy, być może będziemy drudzy w kolejce, jako ci, którzy propagują sosy, ciasta, czerwone mięso, zachęcamy do niezdrowych zachowań. Powinni nas wszystkich zamknąć normalnie, a przynajmniej odłączyć od internetu ;)).

PS. Naukowe podejście już było praktykowane w polskiej kuchni, a dokładniej w "Kuchni polskiej". Tak, tak tej PRL'owskiej - może posłowie i naukowcy powinni do niej wrócić.
PS2 Cytaty pochodzą z artykuły "Jak oni gotują" Newsweek 32/2009 , str. 58-63

Znowu tarta krucha z malinami. Natykałam się na ten przepis na forach i blogach i w końcu mu uległam. Warto było, bo to jest po prostu coś genialnego w smaku. Przepisów z modyfikacjami jest mnóstwo a i ja mocno zmodyfikowałam, więc podaję swoją wersję:

Składniki na ciasto posiekać i zagnieść. Chłodzić w lodówce pół godziny. 3/4 ciasta wyłożyć formę, ponakłuwać widelcem i piec do zarumienienia w 200st C.

Na podpieczony spód wyłożyć pokruszoną czekoladę, na nią umyte i osuszone maliny. Następnie pokruszyć na wierzch resztę ciasta. Zapiekać dalsze 25-30 min w 190 st C. Wystudzić i podawać :) Można też przechowywać w lodówce - czekolada wtedy stwardnieje, ale nie jest to taki problem.

Lato mi ucieka między palcami. Wiśnie niemal umknęły mojej uwadze. Maliny się kończą. Trzeba korzystać ile się da. Dziś więc będzie tarta z owocami sezonowymi w dwóch odsłonach. Tarta z malinami powstała z potrzeby chwili i też w chwilę zniknęła. Natomiast ciasto z jagodami chodziło za mną już dłuższy czas. Wzorowałam się na przepisie zaprezentowanym przez Liskę, ale musiałam je dostosować do tego, co miałam w domu (a miałam zdecydowanie za mało jagód).

Ciasto z podanych składników zagnieść, wstawić do lodówki na pół godziny. Wylepić formę do tart i piec w 200 st. C aż się ładnie zarumieni.

Maliny umyć i osuszyć. Serek waniliowy można wzbogacić likierem ale nie jest to konieczne. Na przestygnięty spód wyłożyć serek a na nim ułożyć maliny. I voila! Chłodzić w lodówce kilka godzin, a najlepiej przez noc. Rewelacyjne ciacho, które nie wymaga wysiłku.

Ciasto zagnieść, chłodzić w lodówce przez pół godziny. Ja wyłożyłam formę ciastem i podpiekłam wstępnie (200st. C), bo mój piekarnik niestety nie dopieka zbyt dobrze. W oryginale zapieka się całość od razu. 1/4 ciasta zostawić na później - można z niego zrobić kratkę, gwiazdki lub kruszonkę.

Umyte jagody, wymieszać z mąką, śmietaną, cukrem i żółtkiem. Wyłożyć na ciasto. Następnie wyciąć gwiazdki (lub dowolnie wykorzystać pozostałe ciasto), można je też posmarować białkiem i posypać brązowym cukrem. Zapiekać najpierw w temp. 200 st. C (ok 15min), potem zmniejszyć temp do 175st. C. i zapiekać kolejne 20min. Smacznego!

Dziś będzie nieco monotematycznie, ale bardzo smacznie. Koleżanka A. doniosła uprzejmie, że pojawiły się kurki i faktycznie udało mi się je wczoraj dopaść. A z 250g kurek można sporządzić doskonały dwudaniowy obiad, co niniejszym polecam.

Kurki oczyścić i delikatnie umyć, odcedzić jak się da najbardziej. Większe pokroić, mniejsze zostawić w całości. Czosnek posiekać, cebulę pokroić w kostkę. W garnku rozpuścić masło i podsmażyć kurki z czosnkiem i cebulą przez 3-4 min. Zalać wodą i dodać marchewkę (jedna może być pokrojona w drobną kostkę), pietruszkę i seler. Opcjonalnie można dodać kostkę grzybową. Gdy woda się zagotuje wyjąć całe warzywa i zmniejszyć ogień. Doprawić solą i pieprzem. W miseczce dokładnie rozmieszać śmietanę z mąką, dodać do niej zupę i jeszcze raz rozmieszać, po czym dodać całość do zupy i dokładnie wymieszać Podawać zupę z makaronem lub ziemniakami. My ją na talerzach wzbogaciliśmy tartym serem o pięknej nazwie dziugas*, a i natka pietruszki by tu pewnie znakomicie pasowała.

Kurki oczyścić, delikatnie umyć, osuszyć. Cebulę pokroić w kostkę. Na patelni rozgrzać oliwę, następnie zeszklić nieco cebulę i dorzucić kurki. Smażyć chwilę, aż kurki zmiękną, a płyn wyparuje. W tym momencie można podlać je trochę odrobiną naszej zupki grzybowej nie zabielonej, żeby wzmocnić smak. Gdy płyn wyparuje, zmniejszyć ogień i dodać pokrojony w kostkę ser, a następnie śmietanę. Poczekać aż się ser rozpuści, doprawić do smaku.

Najlepiej podawać z farfalle lub parpadelle. Na koniec można posypać parmezanem (lub dziugasem) i pietruszką (której nie miałam).

*Dziugas - to litewski twardy ser, smakowo przypomina parmezan. Gorąco go polecam, tym bardziej, że cenowo jest atrakcyjny.

Nie wiem jak Wy, ale ja czuję się bardzo rozczarowana tegorocznym czerwcem. Zero słońca, prawie cały czas zimno (teraz jest niby trochę lepiej z tym, ale jak długo...?) i leje, leje leje. Gdzie się podział najpiękniejszy miesiąc w całym roku??? I nawet truskawki (moje najukochańsze, przez cały rok wyczekiwane) smakują jak woda i pleśnieją niemal w oczach.

Stąd też zamiast raczyć się letnimi daniami zrobiłam ostatnio rozgrzewającą, słoneczną zupę z curry. Wyszła nadspodziewanie dobrze. Zupa w sam raz na dżdżyste lato, bo optymistycznie żółta, z młodą fasolką i kalafiorem.

Kalafior umyć i podzielić na różyczki. Fasolkę umyć, odciąć końce, pociąć na mniejsze kawałki. Marchewkę obrać, umyć i pokroić w kostkę. Pietruszkę i selera umyć i pokroić w większe kawałki. Warzywa wrzucić do garnka, zalać bulionem (lub wodą z 2 kostkami rosołowymi) i gotować aż warzywa zmiękną. Gdy to się stanie, wyciągnąć pietruszkę i selera, a zupę doprawić do smaku nie zapominając o szczypcie lub dwóch curry. Wymieszać śmietanę z mąką bardzo dokładnie i zabielić zupę.

Wreszcie pogoda przypomniała sobie, jak powinno wyglądać porządne lato! Już myślałam, że na zawsze będę skazana na zupy i inne dania rozgrzewające ;). A tak można się przerzucić w całości na lekkie i mniej tuczące dania, np sałatki. Z ostatnich kilku dni mam następujące propozycje (składniki dobierać wg ilości osób do konsumpcji):

Sałaty opłukać, odwirować z nadmiaru wody i porwać na mniejsze kawałki. Rzodkiewki i ogórka umyć i pokroić na plasterki. Ser pokroić w kostkę. Wymieszać składniki i polać przygotowanym wcześniej dressingiem. Odstawić, by się chwilę przegryzło.

Z melona specjalną łyżką wykroić kulki lub pokroić w kostkę. Szynkę pokroić w paski. Sałatę opłukać, odwirować z nadmiaru wody. Składniki wymieszać i zalać przygotowanym dressingiem. Odstawić na chwilkę by się przegryzło. Smacznego!

Chodzę po blogach i zbieram pomysły. Teraz jest mój najukochańszy sezon szparagowo-szpinakowo-truskawkowy i nie wiem, co najpierw przetestować, także nawet nie silę się na swoje kombinacje, bo tyle świetnych propozycji znajduję w sieci. Z ostatnio przetrenowanych gorąco polecam kilka łatwych przepisów:

Ciasto rozmrozić, podzielić na 4 prostokąty, wokół każdej krawędzi zrobić niewielkie nacięcie (uważając, by nie przeciąć ciasta na wylot), tak by utworzył się rant. Wymieszać dokładnie śmietanę z parmezanem, rozgniecionym czosnkiem, przyprawami i posmarować tą masą ciasto (starając się nie wychodzić poza nacięcia). Następnie ulożyć na wierzchu szparagi (przycinając w miarę potrzeby), a na nie pokrojone w plastry pomidory. Posypać lekko solą, świeżo mielonym pieprzem i tyminakiem, a następnie skropić oliwą.

Zapiekać ok 20 min w 180st. C, na koniec można włączyć na 1-2 min. termoobieg by ciasto się zarumieniło (choć mi się zrumieniło nawet trochę za bardzo, ale ja tam lubię takie). Podawać z sałatą.

A pozostałe dwa płaty można wykorzystać do rewelacyjnego i szybkiego deseru:

Truskawki umyć, odciąć ogonki i osuszyć na ręczniku papierowym. Ciasto cienko rozwałkować, pociąć w kwadraty. W co drugim kwadracie wycinać małym kieliszkiem otwór. Kwadraty z dziurką nakładać na te pełne, mocno dociskając krawędzie, by się złączyły. W otwór wsadzać po 1 truskawce. Piec 10 min w 200st. C i na koniec na 2-3 min. włączyć termoobieg.
Gotowe ciastka można posypać cukrem pudrem lub udekorować lukrem z cukru pudru i soku z cytryny. Ja jednak nie zdążyłam zrobić dekoracji, bo ciastka zniknęły ;)

Żelatynę zalać dwoma łyżkami zimnej wody. Truskawki umyć, obrać i zmiksować. Dodać sok z cytryny, jogurt i cukier i dokładnie wymieszać. Żelatynę zalać 1/4 kubka gorącej wody i dokładnie wymieszać. Dodać do masy truskawkowej i wymieszać. Wlać do formy lub pucharków. Tak sobie myślę, że można by nią zalać kawałki truskawek było pewnie jeszcze lepsze :)
Acha, ja zrobiłam tą piankę na spodzie z ciastek Digestive (200g ciastek zmielonych wymieszanych z 100g rozpuszczonego masła) - uwielbiam ten spód, ale jednak jest zbyt mocny do tej delikatnej pianki. Także polecam zrobić ją samą albo na jamikś innym spodzie.