Trochę się trzeba naugniatać, nachodzić wokół, więc potem można z czystym sumieniem pochłaniać te kalorie - przynajmniej ja tak uważam. Do pizzy podejść robiłam kilka, ale dopiero teraz jestem zadowolona z rezultatu, więc polecam:

W małej misce połączyć drożdże z cukrem, dodać ok 60ml wody i 3 łyżki wody - delikatnie wymieszać, przykryć ściereczką i zostawić na 15 min do wyrośnięcia. Do większej miski przesiać mąkę, dodać sól, w kopczyku zrobić zagłębienie - następnie wlać tam resztę wody, oliwę i wyrośnięty rozczyn. Wymieszać drewnianą łyżką, aż się składniki w miarę połączą, a następnie wyrabiać na desce ciasto przez o 10 min. aż będzie elastyczne i gładkie. Włożyć ciasto do miski, przykryć ściereczką i odstawić do wyrastania na 1,5-2 godz.

Sos: w misce wymieszać pomidory (wraz z sokiem, jeśli nie jest zbyt rzadki) z solą, pieprzem, oregano i bazylią.

Cebulę pokroić w piórka, pokroić oscypek na plastry. Rozgrzać piekarnik do 250st C.

Gdy ciasto już wyrośnie, wyrabiać je jeszcze przez chwilę, po czym rozwałkować na cienki placek (można podzielić i zrobić dwie pizze). Wyłożyć ciasto na wysmarowaną oliwą blachę i uformować brzeg (w tym momencie można lekko podpiec spód). Rozsmarować na cieście sos pomidorowy, posypać cebulą i częścią mozzarelli, następnie rozłożyć plastry kiełbasy krakowskiej i oscypka i znów posypać mozzarellą. Zapiekać ok 10-12 min, aż ser się lekko zbrązowi. Pyszności!

Nie wiem, czy to kwestia pogody, ale chodzi za mną ostatnio kuchnia rosyjska. Bliny na przykład... ale niestety nie udało mi się kupić mąki gryczanej. Postawiłam więc na sycącą, rozgrzewającą zupę - soliankę (ponoć prawidłowy zapis to "solanka", ale dla mnie to solianka i już).

Najlepszą soliankę jadłam w Odessie i naprawdę trudno mi orzec, czy to rosyjska zupa czy ukraińska. Ale - jak mawia Makłowicz - kuchnia nacjonalizmu i granic nie lubi, więc zaglądać jej w paszport nie będę. Grunt, że ze wschodu przyszła, a że kwaśna, tłusta i solidna, to i dobrze pod wódeczkę wchodzi i na kaca też świetnie robi.

Przepisów i sposobów na nią jest milion (łącznie z dodawaniem doń białego wina, co moim zdaniem, jest lekką przesadą). Poniższy przepis bazuje na wskazówkach powszechnych w internecie, ale jeśli chodzi o szczegóły, to już moja inwencja ;)

Mięso wołowe oczyścić i pokroić w średniej wielkości kostkę. Boczek i cebulę pokroić w kostkę. W garnku z grubym dnem rozgrzać olej. Obsmażyć mięso i boczek do zrumienienia, na koniec dodać cebulę i smażyć, aż się zeszkli. Zalać bulionem i dodać pomidory . Zagotować, a następnie gotować pod przykryciem ok 20-30 min, aż zmięknie mięso. Posiekać oliwki na plastry, ogórki pokroić w kostkę. Dodać oliwki i ogórki do mięsa (plus pół szklanki soku z ogórków, by była kwaśniejsza), oraz doprawić do smaku. Pogotować chwilę. Podawać z plasterkiem cytryny i łyżką kwaśnej śmietany (jak ktoś lubi).

Idealny na walentynki. A jeżeli ktoś nie obchodzi, tym lepiej! Może delektować się smakiem cudownego, rozpływającego się w ustach crème'u brûlée, kiedy tylko chce. Najlepiej smakuje oczywiście zrobiony przez albo dla ukochanej osoby. Ja mam to szczęście, że Luby specjalizuje się w przypalonym kremiku i właśnie dziś postanowił osłodzić mi życie.

Podgrzać śmietankę - gdy zacznie się gotować, zdjąć z ognia. Utrzeć żółtka z cukrem, nie za długo, by nie zrobiły się puszyste. Dolewać powoli przestudzoną śmietankę do żółtek i mieszać, starając się nie napowietrzać masy.Na koniec dodać kawę i likier. Jeżeli pojawią się bąbelki powietrza w masie, należy ją odpowietrzyć (stukając lekko dnem naczynia w blat).

Przełożyć krem do kokilek lub innych niewielkich, żaroodpornych naczynek (powinny wyjść ok 4 porcje). Włożyć kokilki do dużego żaroodpornego naczynia i zalać wodą do 3/4 wysokości.

Piec ok 50min w 120 st. C, aż krem zetnie się na brzegach (środek może pozostać lekko galaretowaty).

Następnie krem chłodzić przez min. 5 godzin (najlepiej przez noc). Tuż przed podaniem posypać wierzch cukrem i skarmelizować przy pomocy palnika.

Odchudzasz się? Liczysz kalorie? Przeraża Cię połączenie karmelu, czekolady i bitej śmietany w jednym? To ciasto NIE jest dla Ciebie! Zainspirowana pomysłem na razową tartę z bananami, stworzyłam ciasto, które każdą anorektyczkę przyprawiłoby o zawał. Zawiera bowiem w sobie kajmak, czekoladę, ciasteczka digestive , banany i bitą śmietanę i jest po prostu bosko smaczne.

Roztopić masło, ciasteczka rozgnieść na drobne okruchy - połączyć aż stworzą jednolitą masę, którą należy szczelnie wypełnić formę (u mnie tortownica o śred. 25cm). Włożyć do lodówki.
Zrobić masę kajmakową (gotować puszkę skondensowanego mleka przez 3 godziny). Roztopić czekoladę w kąpieli wodnej. Połączyć masę kajmakową i roztopioną czekoladę dokładnie.
Na schłodzonym spodzie rozsmarować dżem, następnie masę kajmakowo-czekoladową. Włożyć do lodówki, by masa stężała (u mnie na noc, ale na pewno można na krócej)

Banany pokroić w plastry i skropić sokiem z cytryny. Rozłożyć na wierzchu ciasta. Ubić śmietanę kremówkę, a gdy będzie już sztywna dodać cukier puder i ubijać jeszcze chwilę. Ozdobić ciasto bitą śmietaną wg uznania ;)

Zrób sobie raj - to tytuł najnowszej (świetnej!) książki Mariusza Szczygła, o Czechach. Ciasto nie ma nic wspólnego z Czechami, ale tytuł znakomicie do niego pasuje ;)

Najprostsze ciasteczka na poprawę humoru. Zjedz jedno albo dwa, a świat od razu będzie wyglądał milej ;) Słodkie, kruche i bardzo maślane....

Chłodne masło posiekać. W misce połączyć mąkę, cukier, sól, ew aromat i masło. Zagniatać aż do uzyskania jednolitego ciasta. Na blaszce rozłożyć papier, od ciasta odrywać kawałki wielkości małego orzecha włoskiego, ugniatać w dłoni w kulkę i kłaść na papierze. Kulki rozgnieść widelcem robiąc na nich wzorek. Piec w 180 st 10-15 min aż się zrumienią. U mnie wyszły bladziutkie, na specjalne życzenie Lubego, ja tam wolę bardziej spieczone ;)

Pomysł na tartę z kozim serem i figami zachwycał mnie od zawsze, ale niestety nie mogłam go wykonać z braku świeżych fig. I oto, kilka dni temu pojawiły się w sklepie niedaleko mnie. Może niezbyt dorodne i piękne, drogie za to jak diabli, no ale czego się nie robi dla tarty ;)

Ciasto francuskie (świeże lub rozmrożone) wyłożyć do formy, ponakłuwać widelcem, a następnie podpiec w 200 st. C aż urośnie i się zrumieni. Pokroić ser w plastry. Umyć i osuszyć figi, a następnie pokroić je w ósemki. Wyjąć ciasto z piekarnika, widelcem rozgnieść wierzch (zostawiając wyrośnięty rant). Na wierzchu rozsmarować chutney. Następnie ułożyć ser i figi, doprawić pieprzem i skropić oliwą. Zapiekać jeszcze ok 10 min aż ser się rozpuści. Podawać z rukolą lub inną sałatą. W spokoju rozkoszować się smakiem :)

Inspirację dla tej zupy znalazłam w pewnym kulinarnym dodatku. Moją uwagę przykuło nietypowe połączenie krewetek i... fasoli. Wyszukany skorupiak i plebejska fasola. Fascynujące. Postanowiłam więc przetestować to połączenie i muszę powiedzieć, że wyszło całkiem ciekawie. Po zimowemu - sycąco, ale ze szczyptą wakacyjnej tęsknoty.

Szalotki i czosnek posiekać. Rozgrzać oliwę w garnku. Zeszklić cebulę i czosnek. Dodać krewetki i chwilę je podsmażyć. Dodać fasolę wraz z zalewą i bulion. Zagotować. Doprawić do smaku i podawać :) .