Na dobry początek babskiego wieczoru (a myślę, że nie tylko paniom ten pomysł przypadnie do gustu), gorąco polecam galaretki z alkoholem podawane w małych szklaneczkach. Testowane na wieczorze panieńskim sprawdziły się bardzo dobrze.

Trzeba się koło nich trochę nachodzić, ale są łatwe w przygotowania i dość widowiskowe. U mnie były w kolorach flagi irlandzkiej, jako że przyszła panna młoda tam w tej chwili mieszka, ale rzecz jasna można kombinować dowolnie z kolorami i smakami.

Galaretkę pomarańczową rozpuścić w 250ml gorącej wody (dokładnie wymieszać). Zostawić do lekkiego ostygnięcia i dodać 100ml wódki. Wymieszać. Rozlać do małych szklaneczek lub kieliszków do wódki (ja to robiłam za pomocą garnuszka z dzióbkiem i małego lejka). Wstawić do lodówki (najlepiej na tacy, bo wtedy wygodniej wkładać i wyjmować).

Gdy pomarańczowa warstwa się zestali (2-3 godziny) można przystąpić do robienia kolejnej. Żelatynę zalać 3 łyżkami zimnej wody i odstawić. Do rondelka wlać śmietanę i mleko, dodać cukier. Mieszać aż cukier się rozpuści. Zagotować, zdjąć z ognia i dodać żelatyny - mieszając intensywnie aż ta się całkowicie rozpuści. Gdy płyn przestygnie dodać 100ml malibu. Ostrożnie wylewać na pomarańczową warstwę. Całość ponownie wstawić do lodówki.

Gdy biała warstwa się zestali*, przygotować trzecią warstwę: przyrządzić galaretkę agrestową, tak samo jak pomarańczową, nie zapominając o dodatku alkoholu :). Ponownie wstawić do lodówki.

Oczywiście galaretki można również wlać do dużych płaskich naczyń, a gdy się zestalą - wyjąć (naczynie trzymamy chwilę w gorącej wodzie by galaretka łatwiej odeszła), pokroić w kostkę i kostkami galaretki napełnić pucharki.

* U mnie była biała za mało zżelowana, więc niestety przy nalewaniu zielonej warstwy nieco się naruszyła i stąd ostatnia warstwa jest mętnawa (co, moim zdaniem, bardzo nie przeszkadza ). W przepisie podanym wyżej już zwiększyłam ilość żelatyny, co mam nadzieję zapobiegnie takim wydarzeniom ;)

Z wyliczanki kulinarnej pod tytułem "co dziś na obiad", padło na książkę Marty Gessler Kuchnia Marty. Kolory smaków. Wybrałam sobie z niej bardzo prosty przepis na kurczaka w mleku kokosowym... Trochę się spóźniłam z tym daniem, które chyba najlepiej komponuje się z zimą, gdy śnieg za oknem i biało na talerzu. Ale co tam. Ożywiłam je sałatką z młodych warzyw.

Mleko i bulion wlać do rondla lub głębokiej patelni i zagotować na średnim ogniu. Dodać trawę cytrynową, kolendrę oraz umyte i oczyszczone, rozdzielone piersi kurczaka i gotować aż będą miękkie. Mięso wyjąć i trzymać w ciepłym miejscu.

Do wywaru dodać sok z limonki i cukier i gotować, aż zredukuje swoją objętość. Wyjąć trawę cytrynową i kolendrę. Kurczaka można pokroić (ja podałam w całości), polać sosem i podawać z ryżem i świeżą kolendrą.

dressing: 2-3 łyżki oleju sojowego, łyżka oleju sezamowego, 2-3 łyżeczki sosu Chin-Su (albo łyżeczka sosu rybnego, posiekany ząbek czosnku, pół łyżeczki płatków chili), 2-3 łyżeczki soku z limonki, szczypta brązowego cukru.

Warzywa pokroić: kalarepę w kostkę, rzodkiewki w plastry, marchewki w słupki; dymkę drobno posiekać. Przyprawić świeżo mielonym pieprzem.
W słoiczku zmieszać wszystkie składniki dressingu i polać nim warzywa.

Nie mieliśmy jakoś pomysłu ani zachciewajek na niedzielny obiad, więc los zadecydował. Padło na Jamiego Oliviera w domu. Przejrzałam książkę i spodobał mi się przepis na wiosenne jagnięce kebaby kofta (köfte kebab) z rusztu. Niestety w sklepie-prawie-osiedlowym jagnięciny nie było i (ponoć) nie będzie (był za to królik, ale to zupełnie inna bajka). Kupiłam więc mieloną wieprzowinę prima sort i to tyle jeśli chodzi o kebab. Zatem, inspiracja Oliverem, ale wykonanie zdecydowanie własne.

Mięso dokładnie wymieszać w misce z przyprawami i przeciśniętym przez praskę czosnkiem. Rękoma formować kuleczki wielkości piłki pingpongowej a następnie lekko rozpłaszczać i układać na talerzu. Umyć, osuszyć i podrzeć na mniejsze kawałki sałatę. Cebulę pokroić w cienkie piórka. Zmieszać jogurt z czosnkiem przeciśniętym przez praskę, solą i pieprzem.
Rozgrzać olej na patelni i smażyć kotleciki aż zbrązowieją. Usmażone odsączyć na papierowym ręczniku z nadmiaru tłuszczu. W tym samym czasie włożyć tortille do nagrzanego piekarnika na ok. 30 sekund. Na ciepłych tortillach rozłożyć sałatę i piórka cebuli, skropić odrobiną oliwy, na sałatę położyć 2-3 kotleciki, na wierzch dać 2-3 łyżki sosu. Zawinąć i zjeść. Smacznego!

Wczoraj wybraliśmy się z Lubym na spacer, by zażyć trochę ruchu, rozruszać rozleniwione zimą mięśnie i ku chwale ogólnej zdrowotności. Niestety na ostatniej prostej do domu zobaczyłam coś, co przywiodło mi na myśl ciasto czekoladowe. "Takie pachnące ciasto czekoladowe ze szklanką zimnego mleka...." - pomyślałam. "I wiśniami, koniecznie z wiśniami!" - pomyślałam. I jak pomyślałam, tak zrobiłam.

Na Kwestii Smaku znalazłam przepis na babkę czekoladową z wiśniami, więc zaadaptowałam ją na potrzeby tortownicy i oto jest. Podaję przepis po modyfikacjach, które były trochę na oko, ale sprawdziły się w praniu:

Czekoladę roztopić, najlepiej w kąpieli wodnej. Masło utrzeć z cukrem, aż zmieni się w puszystą białą masę (miksowałam ok 8min, zamiast zaleconych 15). Następnie dodawać po jednym jajku dalej miksując.
Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia, kakao, cynamonem i solą. Ubitą masę delikatnie połączyć z przestudzoną nieco czekoladą, a następnie połączyć z przesianymi suchymi składnikami, na przemian z mlekiem.
Ciasto nałożyć do formy (do 2/3 jej objętości), uprzednio posmarowanej tłuszczem. Powciskać wiśnie i piec przez 30-40 minut, lub do czasu aż środek będzie upieczony w piekarniku nagrzanym do 170 st. C. Można polać polewą czekoladową.

Jakiś czas temu wpadła mi w ręce książka o chińskiej kuchni w Stanach Zjednoczonych - cóż za fascynująca lektura! Długo nosiłam się z pomysłem zrecenzowania jej i oto, wreszcie nadszedł ten dzień. Dla fascynatów i antropologów jedzenia ;). Smacznego!

Napisana w lekkim stylu, książka The Fortune Cookie Chronicles autorstwa Jennifer 8 Lee, Amerykanki chińskiego pochodzenia w drugim pokoleniu, wprowadza w fascynujący świat migracji Chińczyków do Stanów Zjednoczonych. Przez pryzmat kuchni pokazuje motywy i trudy podróży (często nielegalnej) na inny kontynent, problemy asymilacji w zupełnie odmiennym środowisku, wreszcie jak jedzenie staje się platformą poznania i akceptacji (ale tylko w pewnych, ściśle ustalonych ramach).

Dla mnie ta książka była odkryciem zupełnie nieznanego świata, bowiem w Stanach jeszcze nie byłam. Jasne, w wielu filmach i serialach amerykańskich występuje chińszczyzna „na wynos” w charakterystycznych, trapezowatych pudełkach (o nich Lee też sporo pisze), ale dopiero teraz wiem jaką drogę przeszła, by znaleźć swoje poczesne miejsce w amerykańskiej kulturze. Słowo „chińszczyzna” z resztą doskonale oddaje ducha tej amerykańsko-chińskiej mieszanki kulinarnej, bowiem mimo tego, że pochodzenie ma chińskie, to z prawdziwą kuchnią (a właściwie kuchniami) Państwa Środka ma niewiele wspólnego. Poczynając od chińskich ciasteczek z wróżbą, które okazały się być japońskimi ciasteczkami*, kończąc na potrawach, o których w Chinach nikt nie słyszał**. Symbolem tego kompromisu może być sos sojowy, który na rynek amerykański produkują ogromne, rodzime koncerny i… nie ma w nim śladu soi. Prawdziwe chińskie potrawy Amerykanom en masse tak naprawdę nie są znane i gdyby przeciętnemu obywatelowi Stanów dać do spróbowania danie rodem z Kantonu czy Syczuanu, odsunął by talerz z obrzydzeniem***

Książka Jeniffer 8 Lee nie jest doskonała - ma sporo powtórzeń, dłużyzn i niepotrzebnych dygresji (czasem jest to cały rozdział od czapy ;)), ale niewątpliwie nie da się przejść obok niej obojętnie. Obowiązkowa lektura dla tych, którzy interesują się nie tylko tym, co mają na własnym talerzu****.


I jeszcze garść wiadomości z tej książki, które mnie zaskoczyły:
- w Stanach Zjednoczonych jest dwa razy więcej chińskich restauracji niż MacDonaldów;
- chińskie ciasteczka z wróżbą są tak naprawdę pochodzenia japońskiego; Chińczycy po prostu lepiej je rozreklamowali. Wróżby muszą być wyłącznie pozytywne (inaczej klienci się buntują, mogą nawet nie chcieć zapłacić za posiłek!);
- najchętniej odwiedzanymi restauracjami w szabas, są oczywiście chińskie restauracje. Chińskie ale koszerne.

*Chińczycy zaczęli je masowo produkować w czasie II wojny światowej i tuż po, kiedy większość Japończyków siedziała w Stanach w obozach, jako potencjalny „wewnętrzny wróg”.
** M.in. Kurczak generała Tso i in., bez których nie może się obejść menu żadnej chińskiej knajpy w Stanach.
*** Mam nieodparte wrażenie, że to samo dotyczy prawdziwej włoskiej pizzy.
**** Aż zamarzyła mi się analiza polskiej "chińszczyzny" (głównie z barów wietnamskich - to jest przecież kopalnia wiedzy na temat naszego stosunku do Azji, migracji, kuchni, a także na temat 20 lat wolnej Polski ;)).

Ciągle sobie obiecuję, że będę więcej gotować z moich azjatyckich książek, bo uwielbiam te smaki, ale wiadomo, chęci swoją drogą, a zaopatrzenie lodówki swoją. Ale przeglądając ostatnio kuchnię kambodżańską (wspomnianą już poprzednio) wpadłam na przepis, który z łatwością można zaadaptować do polskich warunków.

Z resztą to takie danie, które można by nazwać: standardowy przepis kuchni Azji południowo-wschodniej nr 1. Do jego przygotowania wystarczy zaledwie kilka egzotycznych składników (i są one relatywnie łatwe do zdobycia i przechowania), jak sos sojowy, sos rybny i ew. makaron z fasoli mung. Resztę składników bez problemu dostaniecie w każdym sklepie ;)

Marchewki pokroić w niezbyt duże słupki, cukinię w półksiężyce, cebulę w piórka, czosnek posiekać. Przygotować makaron zgodnie z opisem na opakowaniu. Rozgrzać olej w woku lub żeliwnej patelni na średnim ogniu i dodać czosnek. Gdy się lekko zbrązowi, dodać mięso i mieszając smażyć, aż też się lekko zrumieni. Doprawić sosem rybnym, sojowym, solą, pieprzem i cukrem.

Zachciało mi się fish amok (org. Amok trei) - narodowej potrawy rodem z Kambodży. Jest to ugotowana na parze ryba w paście kroeung i mleku kokosowym. Niestety nie miałam liścia bananowca, który robi za naczynie w tym przypadku, ani innej możliwości ugotowania na parze, więc zrobiłam rybę a la amok trei, duszoną w mleku kokosowym i przyprawach na patelni. Wyszła znakomicie! Udało mi się uzyskać aromat bardzo zbliżony do oryginalnego dania.

Wszystkie składniki drobno posiekane, dodawać w podanej kolejności (najpierw trawę cytrynową, galangal i skórkę kaffir lime, następnie kurkumę, a na końcu czosnek i szalotki) do moździerza i tłuc razem aż stworzy się pasta. Można też zmiksować je przy pomocy robota.

Rybę oczyścić i pokroić na małe kawałki (takie na jeden kęs, ale niezbyt małe, żeby się nie rozpadły). Na patelni rozgrzać olej, a gdy będzie już gorący dodać nań pastę kroeung, cukier, imbir i chili. Mieszać, aż całość zacznie intensywnie pachnieć. Zmniejszyć ogień, dodać rybę i dokładnie wymieszać, by ryba pokryła się pastą. Dodać mleko kokosowe oraz sos rybny i dusić 10-15 min na małym ogniu, aż ryba się ugotuje. Doprawić do smaku. Podawać z ryżem przybrane dymką i kolendrą.

Przepis inspirowany przepisem na Amok Trey z książki Authentic Cambodian Recipes. From mother to daughter autorstwa Sorey Long we współpracy z Kaniką Linden.