Dziś będzie o kolejnej rozgrzewającej i sycącej zupie na zimę. Dwa rodzaje soczewicy, wkładka mięsna w postaci aromatycznej kiełbasy wiejskiej, czosnek i papryka, jeszcze pachnące latem pomidory. Po prostu pyszność nad pyszności.

Cebulę i czosnek posiekać. Pomidory zalać wrzątkiem, obrać ze skórki i pokroić w kawałki. Kiełbasę pokroić w półplasterki. Soczewicę przepłukać na sicie pod bieżącą wodą. W garnku rozgrzać oliwę, a następnie wrzucić nań cebulę, czosnek i kiełbasę. Smażyć, aż cebula i czosnek się zeszklą. Dodać soczewicę i wodę (lub bulion) oraz pomidory. Zagotować. Posolić i popieprzyć. Gotować na małym ogniu pod przykryciem ok 30min (aż soczewica zmięknie). Doprawić ziołami do smaku. Podawać z ziarnistym pieczywem.

Znów udało mi się dopaść groszek u Pana Ziółko. W ekspresowym tempie wyłuskałam i zrobiłam z niego zupę-krem. Wyszła zielono optymistyczna i wybitnie smaczna. Można ją też zrobić z mrożonego groszku, wtedy robi się jeszcze szybciej.

Cebulę posiekać, groszek przepłukać. W garnku podgrzać oliwę i wrzucić nań cebulę oraz groszek. Smażyć chwilę aż cebula się zeszkli. Zalać bulionem i gotować chwilę (ok 10min), aż groszek będzie miękki. Zmiksować aż do konsystencji kremu (jeśli jest za gęsty dodać trochę wody) i doprawić do smaku. Podawać z śmietaną (wersja łagodna) lub serem gorgonzola (wersja zaostrzona). Smacznego!

Jak tylko ujrzałam go na straganie Pana Ziółko, od razu się zakochałam. Kalafior romanesco, istny cud natury. Musiałam go mieć. A ja już go miałam, to musiałam w końcu zjeść. Fakt, jest przepiękny, ale w końcu szkoda by było żeby się zmarnował od samego patrzenia.

Romanesco ma smak delikatniejszy od standardowego kalafiora i łatwiej się też rozgotowuje, więc wystarczy go tylko wrzucić do wrzącej wody na 3 minuty. A podajemy tak jak zwykłego kalafiora (można też na surowo z jakimś dobrym dipem, uczta dla oka i nie tylko) - u mnie w wersji makaronowej z sosem serowym.

Kalafior umyć, podzielić na różyczki i wrzucić na 3-5 min do gotującej się, osolonej wody. Następnie odcedzić i odłożyć do miseczki. Cebulę pokroić w niewielką kostkę, tak samo postąpić z serem. Na patelni rozgrzać oliwę i zeszklić cebulę. Zmniejszyć temperaturę i dodać ser. Mieszać by nie przywarł, gdy się rozpuści. Dodać śmietanę i dokładnie wymieszać. Przyprawić do smaku, podawać z makaronem ugotowanym al dente.

Tak, tak, dzisiaj wreszcie będzie o piekielnie ostrym i niebiańsko smacznym domowym sosie paprykowym. Niespodziewanie kupiłam niewielkie papryczki, które okazały się być bardzo, BARDZO ostre. W rezultacie okazało się, że trzeba je stosować jako przyprawę (a nie potrawę) a w postaci sosu genialnie się do tego nadają. Mam świadomość, że nie każdy takie ostrości lubi, ale myślę, że z łagodniejszą odmianą papryki efekt może być równie pyszny.

Papryczki umyć i upiec w wysokiej temperaturze, aż skórka zbrązowieje. Po upieczeniu włożyć na 10 min do plastikowego pojemnika lub papierowej torby. Następnie, przy pomocy widelca i noża (absolutnie nie dotykać gołymi rękoma!) zdjąć skórę, rozkroić i pozbyć się nasion. Pomidora naciąć na czubku na krzyż i zalać wrzątkiem. Następnie obrać ze skóry i pokroić w kostkę. Czosnek posiekać.

Do miksera włożyć paski papryki, pomidora, czosnek i dodać odrobinę oliwy. Zmiksować na gładką masę. Doprawić solą i ziołami do smaku, wymieszać dokładnie. Dodawać po 3-4 łyżki do dań wszelakich. Można przechowywać w lodówce ok tygodnia.

Nie wiem jak wy, ale ja już czuję powiew jesieni. A po tym niezbyt upalnym i pochmurnym lecie, myślę sobie, ciężko będzie przeżyć polską jesienną szarugę. Tylko aromatyczne i rozgrzewające jedzenie może tu pomóc. Także zaczęłam trenować od dziś, gotując pikantną, sycącą zupę rybną.

Włoszczyznę oczyścić i pokroić: selera, pietruszkę, marchew jedną - w słupki, marchewkę jedną i pora - w plasterki. Ziemniaki obraż, umyć i pokroić w kostkę. Czosnek posiekać. Rybę - jeśli świeża, oczyścić i pokroić na kawałki - zamrożoną: lekko rozmrozić i pokroić na kawałki.

W garnku rozgrzać oliwę i wrzucić nań czosnek. Gdy będzie lekko brązowy, dodać rybę i obsmażać 2-3 minuty. Zalać wodą (lub bulionem) i dodać przyprawy oraz warzywa. Gdy się zagotuje, zebrać szumowiny i zmniejszyć ogień. Gotować pod przykryciem ok 10min, aż ryba i warzywa będą miękkie. Wyjąć seler, pietruszkę i marchew w słupkach. Dodać pastę paprykową lub sos do smaku i pogotować jeszcze 5 min.

Przyznaję, że w robieniu nalewek jestem lajkonikiem, znaczy laikiem. Ale dostałam 1.5 kg aronii to co było robić (wiem, wiem można sok czy galaretki, ale przyznacie, że nalewka z aronii brzmi nieźle). Przy pomocy internetu oraz Wielkiej Księgi Nalewek przyrządziłam aroniowe cudo, łamiąc zapewne kilka świętych praw nalewkarzy ;)

Przepis podaję oryginalny (z Wielkiej Księgi Nalewek) w nawiasie podaję moje barbarzyńskie modyfikacje:

Owoce aronii całkowicie dojrzałe i zdrowe umyć, wsypać do szklanego naczynia, dodać przyprawy i cukier, a na końcu zalać alkoholem. Naczynie szczelnie zamknąć i odstawić w ciepłe i słoneczne miejsce na dwa tygodnie (można co jakiś czas potrząsnąć, by cukier się całkowicie rozpuścił). Po tym czasie płyn zlać przefiltrowując przez bibułę filtracyjną (u mnie wielokrotnie złożona gaza). Rozlać do butelek i wynieść do chłodnej piwnicy, gdzie powinna dojrzewać pół roku.

Aroniówka musi jeszcze swoje odstać, więc dopiero za jakieś pół roku napiszę wam jak wyszła (choć łyczek takiej nieodstanej był, moim zdaniem, rewelacyjny), ale zamieszczam przepis jakby ktoś poszukiwał, bo jest prosty i nie wymaga wielu zabiegów.

*ogólnie rzecz biorąc, mimo że do nalewek z reguły używa się rozcieńczonego spirytusu, to wódka rzadko jest wykorzystywana (nie wgryzłam się jeszcze w temat, na szybko znalazłam taką opinię: sporządzanie nalewów na wódce może w przypadku owoców zawierających dużo wody spowodować niemożność uzyskania właściwej mocy nalewu - wszystko będzie rozwodnione, mało alkoholu, mało ekstraktu, smak wodnisty - pozostanie ratować to dodatkiem cukru ale to jednak nie to co porządny nalew.)
Przydatne wiadomości ogólne o przyrządzaniu nalewek można znaleźć np tutaj.

Dziś na obiad przyrządziłam prostą i piekielnie smaczną (ale też piekielnie ostrą) zapiekankę z ziemniaków i fasolki typu mamut. Oczywiście można jej moc znacznie osłabić dodając mniej (lub wcale) sosu paprykowego i idę o zakład, że taka też będzie pyszna.

Ziemniaki obrać, umyć i ugotować (tak, by się nie rozpadały). Fasolkę umyć, oczyścić, pokroić na mniejsze kawałki i ugotować al dente. Przecier pomidorowy zmieszać z ajwarem lub sosem paprykowym, doprawić solą i ew ziołami.
Naczynie żaroodporne nasmarować oliwą. Na dnie ułożyć ziemniaki, na nie fasolkę, a wierzch polać sosem pomidorowo-paprykowym. Następnie pokroić mozzarellę w plastry i ułożyć na wierzchu (lub posypać tartą). Zapiekać w 200 st C ok 20 min. aż ser lekko się zbrązowi.