Rodzina, na codzień mieszkająca po drugiej stronie globu, zażądała wizyty w lokalu serwującym dania zdecydowanie polskie. A mnie akurat przypomniał się Cwaniak warszawski, nie tak dawno otwarta restauracja, której nazwa tak mnie zaintrygowała, że nawet weszłam na ich stronę. Teraz przyszła pora, by przetestować warszawskie przysmaki.

Pierwsze wrażenie nieco mylące - wnętrze restauracji bowiem urządzone jest elegancko, "picuś glancuś" (jak to opisują na własnej stronie), a nawet jeszcze bardziej. Aż za bardzo, jak na mój gust. Warszawski klimacik robią zdjęcia na ścianach, akcesoria i muzyczka. Obsługa bardzo miła i sprawna, mam nadzieję, że nie dlatego, że w lokalu było dość pustawo.

Szybko więc przystąpiliśmy do zamawiania. Część towarzystwa skusiła się na promocyjną opcję, czyli Ucztę warszawską: za jedyne 39,90zł można skosztować jednej potrawy z każdej, barwnie nazwanej kategorii: drobne cwaniaczki (czyli przystawki), polewki cwaniaka (zupy), klawe ochłapy (główne) i słodki cwaniak (desery). Luby też skorzystał z tej opcji, więc raczył się najpierw wybornym pasztetem, następnie niekremem na farfoclach (flaki, a jakże), następnie wciągnął kotlet karkowy z piklami i sernik z bakaliami. Gdzie to wszystko pomieścił, sama nie wiem.

Ja w każdym razie nie byłam taka odważna. Skonsumowałam więc jedynie bardzo dobrego tatara oraz polędwiczkę na lufce (polędwica wołowa z sosem koniakowym, zapiekanymi ziemniakami i duszoną fasolką szparagową). Poprosiłam, żeby była średnio wysmażona i taką właśnie, delikatną i rozpływającą się w ustach, dostałam. Miejsce, szczególnie jeśli chodzi o jedzenie, jak najbardziej godne polecania i na pewno jeszcze kiedyś tam zawitamy.

Cwaniak warszawski
Ul. Waliców 9
tel. 022 654 67 67
recepcja@walicow9.pl
http://www.walicow9.pl/restauracja/index.php

Mała przerwa wakacyjna się zrobiła, ale ponieważ rodzina mi zjechała do kraju jest to usprawiedliwione. Z tego też powodu mniej gotuję a więcej chodzę po różnego rodzaju restauracjach i knajpkach. Zresztą leniwa atmosfera lata sprzyja delektowaniu się tym, co zrobili inni.

Ostatnio naszym ulubionym miejscem na spotkania ze znajomymi jest Babooshka, a dokładnie jej nowo otwarta filia na ul. Kruczej w Warszawie. Miałam okazję zaprzyjaźnić się z Babooshką już rok temu, kiedy otworzyli pierwszy, malutki lokal przy Oboźnej. Ujęły mnie wtedy smaczne i niedrogie dania, także z radością przyjęłam wiadomość o otwarciu nowej, większej filii.

W Babooshce można spróbować sztandarowych potraw rosyjskich. W karcie znajdziemy soliankę i uchę, pielmieni, wareniki i bliny. Porcje są co prawda niezbyt wielkie, ale dzięki temu można spróbować więcej. Ja szczególnie lubię draniki mińskie czyli placki ziemniaczane z mięsem i gęstą śmietaną oraz oczywiście pielmieni, które przywołują wspomnienia z naszej ukraińskiej wyprawy. Zresztą nie tylko one, bowiem w Babooshce można zamówić kilka rodzajów ukraińskiego piwa Obolon, w tym mojego ulubionego ciemnego Obolonia aksamitnego. Poza tym jest też piwo polskie oraz wina mołdawskie, a dla niepijących alkoholu szczególnie godne polecenia napoje to kwas chlebowy w wersji jasnej i ciemnej oraz napój żurawinowy mors.

Kuchnia rosyjska jest przebogata, a Babooshka prezentuje tylko niewielki jej wycinek. Ale dla osoby, która szuka po prostu miłego miejsca z dobrym jedzeniem i napitkiem jest idealna.

Babooshka
ul. Krucza 41/43
tel. 022 625 10 40.
krucza@babooshka.pl
http://www.babooshka.pl/index.htm

Jakiś czas temu z mojej szafeczki na książki kucharskie wygrzebałam książkę Roberta Sowy "Esencja smaku". Pewnie, gdyby nie atrakcyjne warunki, na których nabyłam tę pozycję (o nich więcej pisałam tu), nigdy bym jej nie kupiła. "Esencja smaku" bowiem jest książką dużą, pięknie wydaną i drogą. Robert Sowa zaś jest znanym kucharzem, a nawet ja nie jestem wolna do końca od przekonania (może nawet takiego małego stereotypu), że przepisy uznanych kucharzy muszą być udziwniane i często skomplikowane.

Niemniej jednak, po ponownym zajrzeniu do tej książki, znalazłam kilka przepisów, które wydały mi się ciekawe i niezbyt trudne w wykonaniu. I właśnie dziś postanowiłam wypróbować jeden z nich, czyli kurczaka w szpinaku z tymiankiem. No cóż, to był strzał w dziesiątkę - kurczak wyszedł tak znakomicie, że wpisałam go już do mojego zeszyciku z zamysłem zaprezentowania go przed jakimiś gośćmi.

Kurczak duszony z tymiankiem i szpinakiem w śmietanie
dla 4 osób

Umyte i osuszone udka kurczaka natrzeć solą i pieprzem, obsmażyć ze wszystkich stron na gorącym oleju. Dodać cebulę, czosnek, tymianek oraz białe wino, i dusić 20 minut. Następni wlać śmietanę, dodać pokrojony ser pleśniowy, świeże liście szpinaku i dusić do miękkości cały czas mieszając. Przed podaniem doprawić do smaku gałką muszkatołową, solą i pieprzem.
(Robert Sowa "Esencja smaku" Warszawa 2006, str. 120-121)



Rzecz, jak widać, prosta a niebywale smaczna. Kolejną pozycją z repertuaru Pana Sowy będzie chyba bób z anchois i suszonymi pomidorami. Tylko muszę poczekać aż bób stanieje...

Dziś na obiad spreparowałam szybkie penne z cukinią i pomidorami. Można użyć świeżych pomidorów, ale ja z lenistwa sięgnęłam po pomidory z puszki. I wszystko byłoby świetnie, gdyby nie to, że pomidory, które miały być bez skórki, ku mojemu zdumieniu ową skórkę (mocno sfatygowaną) miały. Chyba powinnam złożyć reklamację...

Cukinię umyć, pokroić na dość cienkie półplasterki, wrzucić na sito, posolić i zostawić na jakieś 10min. W tym czasie można wstawić wodę na makaron, posiekać czosnek i przygotować pomidory. Na rozgrzanej oliwie zeszklić czosnek. Następnie cukinie w miarę możliwości osuszyć papierowym ręcznikiem i wrzucić na oliwę (można też dodać papryczki jeśli ktoś lubi takie ostrości, jak my). Smażyć aż zmięknie, posolić i popieprzyć, dodać pomidory i dusić jeszcze chwilkę. Doprawić przyprawami do smaku. Podawać z jakim bądź makaronem, posypane tartym parmezanem, a i świeża bazylia byłaby na miejscu...

Od kilku dni szaleję w kuchni z młodymi warzywkami. A to sadzone jajko z ziemniaczkiem i żółtą fasolką (dla mnie synonim letnich obiadów), a to podobny zestaw, co prawda bez jaj, za to z kalafiorem z patelni... popijane koniecznie maślanką. Takie obiady przywodzą mi na myśl wakacje u babci. Z tą różnicą, że wtedy piło się prawdziwe kwaśne mleko robione w domu. Kto jeszcze takie pamięta?


Przez to wszystko zatęskniłam za domową kuchnią i dlatego postanowiłam dziś zrobić obiad, jaki silnie kojarzy mi się z moją Mamą. Polędwiczki wieprzowe w gęstym sosie... Moja Mama hołduje wielkopolskim zwyczajom, więc na talerzu, obok mięsa, muszą się znaleźć co najmniej dwa warzywa gotowane (przy czym, jak to w Polsce ziemniaki nie są traktowane jak warzywo, tylko hm... skrobiowy wypełniacz?), plus sałatka. Ja poprzestałam na ziemniaczkach i żółtej fasolce. Plus najprostsza sałatka z pomidorów i ogórków. Jeśli komuś narobiłam apetytu na aromatyczne polędwiczki, to daję przepis:

Aromatyczne polędwiczki wieprzowe

na 2-3 osoby bierzemy:

Polędwiczki umyć, okroić z tłuszczu (chyba, że ktoś lubi tłuszczyk), pokroić na niezbyt grube plastry. W szerokim rondlu rozgrzać tłuszcz i włożyć doń mięso. Obsmażyć na śrdednim ogniu, gdy zaczną się rumienić posolić i popieprzyć. Posiekać czosnek i cebulę i wrzuć do mięsa. Po chwili podsmażania zalać wodą, tak by mięso było w miarę przykryte. Jeśli dobrze przysmażyliśmy mięso, sos (teraz dość płynny) powinien mieć ciemną barwę. Dodać przypraw jakich kto lubi i zmniejszyć ogień. Najlepiej przykryć rondel, niech się mięsko w spokoju dusi. W tym czasie czyścimy młode ziemniaczki, obieramy fasolkę - wrzucamy do osobnych garnków z wodą, niech się gotują, robimy sałatkę. Jeśli dobrze wszystko przperowadziliśmy, w momencie kiedy warzywa będą ugotowane, mięso będzie miękkie i gotowe do podania. Żeby zrobić wszystko zgodnie z polską tradycją, należy wyłożyć mięso na talerz, w kubeczku zawczasu wymieszać dokładnie śmietanę z mąką, po czym dodać do sosu i dokładnie zamieszać. I oto one:


W kuchni, niestety najważniejsza jest synchronizacja. Przy nauce tego typu potraw zawsze jest problem, jak zrobić, żeby na koniec wszystko mieć w idealnym stanie, a nie mięso twarde, ziemniaki rozgotowane, a fasolkę w sam raz. Cóż pozostaje ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Mnie tym razem wszystko wyszło świetnie. Mięciutkie mięsko, pełne smaku, nie za słone i wszystko dokładnie tak, jak u Mamy.

Zaczynam odnosić wrażenie, że piłka nożna jest wszędzie (a co za tym idzie, polscy kibice są wszędzie) i nie powiem, żeby mnie to cieszyło. Co prawda nie mam bardzo złego stosunku do tego akurat sportu... ba, nawet kiedyś oglądałam z żywym zainteresowaniem jedne czy drugie mistrzostwa, ale nie umiem się jakoś wczuć w emocje kibica polskiej drużyny. W ty przypadku wyłazi ze mnie defetyzm.

Żeby jednak nie być zupełnie odsądzoną od czci i wiary, kibicom proponuję przed meczem wzmocnić się patriotycznym daniem czyli leniwymi (dobre bo polskie ;)) z musem truskawkowym i śmietaną. Pyszne i w polskich barwach :)

Rozetrzeć odciśnięty ser z solą, jajkiem i żółtkiem. Dodać mąki, wymieszać widelcem. Powinno się odstawić na 30min, ale można i bez odstawiania. Uformować dość gładkie ciasto, jeśli się klei, to można jeszcze podsypać mąką. Formować wałeczki, zrobić kratkę na wierzchu tępą stroną noża. Kroić w ok. 5cm kawałki. Gotowe leniwe wrzucić do wrzącej, osolonej wody. Zamieszać, by nie przywarły do dna, a gdy wypłyną można je wyjmować. Podawać z masełkiem i zrumienioną bułeczką lub śmietaną i cukrem.

Wreszcie nie mam powodów do narzekań jeśli chodzi o pogodę. Jest pięknie upalnie. Co prawda, mała to atrakcja w mieście, ale ja po prostu jestem ciepłolubna. Dziś po raz pierwszy w sezonie jadłam czereśnie. Były doskonałe: soczyste, słodkie z kwaskowym akcentem. Starałam się wybierać je wg wskazówek Stommy z książki "Dzieje smaku", to znaczy: z zielonymi ogonkami, bo takie są najświeższe.

Niemniej jednak samymi owocami człowiek się nie wyżywi. Zatem na wieczór, kiedy jest już chłodniej polecam hiszpańską przekąskę (taki przekąski to po hiszpańsku tzw. tapas):

Pieczarki z chili i czosnkiem
(przepis pochodzi z książeczki "Podróże kulinarne - kuchnia hiszpańska", gdzie były proponowane faktycznie jako jedno z tapas dla wielu osób, ja zrobiłam z tego danie główne na dwie osoby i takie tż proporcje podaję).

Przepis oryginalny zaczyna się od rozgrzania tłuszczu na patelni, ja wcześniej obrałam pieczarki. Następnie już wszystko robiłam jak autor przykazał: wrzuciłam na rozgrzaną oliwę z masłem pieczarki, czosnek i paprykę i obsmażałam, mieszając co jakiś czas. Gdy pieczarki zmiękły i trochę się zazłociły, dodałam sok z cytryny i przyprawy. Podałam na liściach sałaty z przypieczoną bagietką. Wyszło pyszne.