Kolejna solidna potrawa obiadowa z wieprzowiną, ale co zrobić, przyszła jesień i od razu mój organizm pożąda solidniejszych dań. Może mało wyszukanych, ale prostych i takich domowych, jak u mamy ;). Jeśli tęsknicie za takimi smakami, to poniższa wieprzowina powinna przypaść Wam do gustu.

Schab wieprzowy z pieczarkami

Wieprzowinę umyć, osuszyć, nieco rozbić i okroić z tłuszczu i błon. Pokroić na mniejsze kawałki. Doprawić solą, pieprzem i wędzoną papryką. Cebulę i czosnek posiekać. Pieczarki obrać i posiekać na plasterki lub ćwiartki jeżeli są małe.

Na patelni rozgrzać olej i dodać mięso. Smażyć wieprzowinę aż zrumieni się z każdej strony. Następnie przełożyć do płaskiego rondla. Na pozostałym tłuszczu zeszklić czosnek z cebulą. Usmażone warzywa przełożyć do mięsa. Rondel ustawić na średnim ogniu i dodać wino, a gdy wyparuje dodać gorący bulion. Dodać zioła, przykryć garnek i zmniejszyć ogień. Dusić mięso ok 20 minut.

W międzyczasie na patelni rozpuścić masło i dodać pokrojone pieczarki. Smażyć aż lekko zbrązowieją, doprawić solą i pieprzem. Dodać je do mięsa na 10 minut przed końcem gotowania.

Na koniec do pudełeczka/miski ze śmietaną dodać ciepły sos by ją zahartować, a następnie całość dolać do sosu i szybko zamieszać. Gotować z minutę i ew doprawić do smaku. Podawać z ziemniakami i ulubioną sałatą. Smacznego!

Miałam Wam zapodać jakieś fajne piknikowe przepisy, ale oba wymagają pieczenia, co przy tych temperaturach nawet mnie wydaje się być nieco ryzykownym pomysłem. Zatem na upalny piątek mam dla Was przepis na leniwe. Ale nie byle jakie leniwe - tylko super letnie - cytrynowe! Zainspirowały mnie kluchy właśnie tak podawane w klubokawiarni Jaś i Małgosia, a przygotowanie ich w domu to łatwizna, także do dzieła!

Cytrynowe leniwe

(3-4 porcje)

W dużej misce rozgnieść twaróg. Dodać jajka, cukier waniliowy, połowę skórki cytrynowej oraz szczyptę soli i dokładnie wymieszać. Dalej dodawać stopniowo mąkę i uformować miękkie, ale zwarte ciasto (jeśli się klei, rozpada, należy jeszcze dodać mąki). Następnie na oprószonej mąką stolnicy formować wałki i ciąć na odpowiednie kawałki. Gotowe leniwe wrzucić do wrzącej wody, zamieszać by nie przywarły. Gdy wypłyną na wierzch należy dać im jeszcze 2-3 minuty i odcedzić. 

W międzyczasie w rondelku roztopić masło i zrumienić bułkę tartą. Leniwe podawać polane masłem z bułką, posypane pozostała skórką cytrynową i drobnym cukrem. Smacznego!

Kolega K. znów dostarczył jelenia do spożycia. Tym razem postanowiliśmy skonsumować go w gulaszu. Na szczęście kolega wsparł mnie również przy porcjowaniu mięsa, bo było go całkiem sporo (poniższy przepis podaję w bardziej standardowych proporcjach) i trochę czasu to zajęło. Ale warto było, oj warto. Jeleń duszony w czerwonym winie i bulionie z dodatkiem boczku i porzeczkowej konfitury wyszedł naprawdę znakomicie. Jeżeli tylko macie dostęp do dziczyzny, gorąco polecam!

Gulasz z jelenia

(na 4 porcje)

Cebulę, czosnek i boczek pokroić w kostkę. Mięso pokroić w dużą kostkę, oprószyć solą, pieprzem i wędzoną papryką. W rondlu lub na patelni rozgrzać olej i podsmażyć boczek aż zbrązowieje, następnie wyjąć z rondla. Na miejsce boczku dodać cebulę i czosnek - zeszklić. Usunąć cebulę i czosnek z patelni, a na ich miejsce dodawać partiami mięso, obsmażając je ze wszystkich stron.

Mięso i cebulę umieścić w szerokim rondlu, dodać przecier pomidorowy, wino i bulion. Zagotować, a następnie zmniejszyć ogień. Dodać liście laurowe i owoce jałowca. Przykryć i dusić ok 1.5 godziny na niewielkim ogniu. Na 10 minut przed końcem gotowania dodać konfiturę i boczek. Doprawić do smaku. Jeśli sos jest zbyt rzadki, zagęścić mąką. Podawać z kaszą gryczaną i pieczonymi warzywami. Smacznego!

Rzadko kogoś dopuszczam do mojej kuchni, a jeżeli już, to nie do robienia kanapek. Kolega K. zaproponował ozór, czym wkupił się w moje łaski, bo owego nigdy nie próbowałam ani nie robiłam, więc ciekawość mnie zżerała. Przygotowanie ozora w poniższy sposób jest dość czasochłonne, ale niezbyt trudne, więc jak ktoś chce się zmierzyć z tym klasycznym daniem kuchni polskiej, to zachęcam. Naprawdę warto, bo dobrze przygotowany ozór jest delikatny i ma bardzo ciekawy smak.

Ozór w sosie śmietanowo-chrzanowym

(porcja dla 5-6 osób)

Ozór dokładnie umyć, oczyścić i włożyć do garnka. Dodać umytą i obraną włoszczyznę, cebulę, posiekany lub przeciśnięty przez praskę czosnek i przyprawy. Dodać tyle wody, żeby całość była przykryta. Zagotować, zebrać szumowiny, a następnie gotować na małym ogniu, pod przykryciem ok 2-2.5 godziny, aż ozór zmięknie.

Wyjąć ozór z wywaru i odstawić do całkowitego wystygnięcia (ponoć najlepiej dać mu odpocząć nawet przez noc w lodówce, ale myśmy kontynuowali tego samego dnia). Obrać ozór ze skóry (schodzi bardzo łatwo) dokładnie z każdej strony, a następnie pokroić w plastry o grubości 3-4 cm. 

Wywar przecedzić i, gdy nieco ostygnie, dodać doń śmietanę, dokładnie wymieszać. Podgrzewać na małym ogniu. Dodać musztardę i chrzan (przy czym ten ostatni najlepiej dodawać stopniowo, dostosowując intensywność sosu do swojego smaku). Do powstałego sosu dodać pokrojony ozór, doprawić solą i pieprzem, a następnie dusić ok 20 minut. Podawać z ziemniakami i mizerią. Smacznego!

I tak, nie wiadomo jak i kiedy, nastąpił listopad. Wszyscy wokół tylko o rogalach i gęsi (ok, może nie wszyscy, może nawet nie większość, ale nie jest to miejsce do pisania o corocznych rozróbach narodowych czy zbliżających się wyborach - na szczęście). Zatem i ja postanowiłam pójść w tym roku na całość i zrobić sobie gęś. Inspiracją do tego dania był przepis z Kwestii Smaku i, jak zawsze, udał się bez pudła, więc przekazuję dalej. Zmian dokonałam w nim sporo, więc poniżej znajdziecie moją wersję. Porcja wydaje się duża, ale weźcie pod uwagę, że kości jest tam sporo, a sama gęś wychodzi tak smakowita, że ciężko jest się z kimś (poza ulubionym współzjadaczem) jeszcze podzielić...

Dzień wcześniej: gęś umyć, osuszyć papierowym ręcznikiem, natrzeć estragonem i majerankiem, a następnie włożyć do żaroodpornego naczynia (skórką do góry - można ją naciąć w kratkę). Pierś zalać winem i sokiem (skórka powinna być nad powierzchnią), przykryć i wstawić do lodówki na kilkanaście godzin.

W dniu pieczenia: rozgrzać piekarnik do 240 st. C. Pierś wyjąć z zalewy, natrzeć solą i pieprzem, włożyć z powrotem do naczynia. Piec 45 minut pod przykryciem, następnie zdjąć pokrywkę, zmniejszyć grzanie do 180 st. C. i piec 60 minut. Mięso cały czas powinno być zanurzone w płynie (u mnie nie było z tym problemu, bo płyn cały czas wzbogacał się o wytopiony tłuszcz). 

W między czasie przygotować sos: do garnka wrzucić żurawinę i pozostałe skłądniki sosu. Zagotować, a następnie zmniejszyć ogień i gotować ok 35-40 minut, aż żurawina będzie się rozpadać.Doprawić do smaku.

Po upieczeniu odstawić gęś na 5 minut, żeby odpoczęła. Podawać z sosem żurawinowym i pieczonymi ziemniakami, kluseczkami lub - jak u nas (dla dopełnienia wielkopolskiego smaku) - z drożdżowymi pyzami. Smacznego!

To nieco bardziej czasochłonna wersja klasycznego przepisu na polędwiczki w sosie kurkowym. Miałam wolne przedpołudnie, więc polędwiczki poszły do marynaty - jeżeli chcecie je potem piec, zachowajcie polędwiczkę w całości; jeśli grillować lub dusić, pokrójcie w plastry. W całości polędwiczka powinna się marynować co najmniej sześć godzin, ale pokrojonej wystarczą i dwie, a mięso będzie miało niesamowitą głębię smaku i soczystość. Do tego sos ze świeżych kurek. Coś doskonałego...

Marynowane polędwiczki wieprzowe z sosem kurkowym

(na 2 osoby)

Polędwiczki umyć, osuszyć, oczyścić z błon i tłuszczu, pokroić na plastry ok 2-3cm i lekko rozbić pięścią. Ułożyć w naczyniu, następnie zalać oliwą, octem, posypać ziołami i pieprzem. Wymieszać, przykryć i wstawić do lodówki na co najmniej 1.5-2 godziny.

W międzyczasie oczyścić kurki (najbardziej pracochłonna część przepisu) i posiekać cebulę.

Po upływie 2 godzin, na patelni rozgrzać 2-3 łyżki oleju i smażyć partiami polędwiczki z obu stron, aż się zarumienią miejscami (przy okazji smażenia należy je posolić). Następnie zdjąć mięso z patelni, dodać odrobinę oleju i zeszklić cebulę. Dodać kurki i smażyć ok 5 minut, aż zmiękną. Zmniejszyć ogień, dodać śmietanę oraz zioła prowansalskie i dokładnie wymieszać. Dodać polędwiczki i wszystko dusić ok 10-15 minut, aż mięso będzie miękkie. Świetnie smakuje z młodymi ziemniakami oraz ogóreczkiem małosolnym. Smacznego!

Dzisiaj jesienna klasyka. Co prawda na kurki już trochę za późno, ale od czego są mrożone. Do przyprawienia polędwiczek użyłam ziół prowansalskich i suszonego czosnku niedźwiedziego - doskonale komponują się z śmietanowo-grzybowym sosem. Gorąco polecam to połączenie....

Polędwiczki wieprzowe w sosie kurkowym

(na 2-3 osoby)

Kurki rozmrozić lub świeże oczyścić. Polędwiczkę umyć, osuszyć, następnie poprzekrawać na plastry grubości 2 cm i lekko rozbić pięścią. Przyprawić pieprzem i ziołami wg upodobania.

Na dużej patelni lub w szerokim rondlu rozgrzać olej i smażyć polędwiczki aż się zrumienią z obu stron (solić w trakcie smażenia). Po usmażeniu polędwiczki przełożyć na talerz. Na oleju (lub łyżce oliwy) zeszklić posiekaną szalotkę, a następnie dodać kurki i chwilę smażyć aż zmiękną. Doprawić, dodać śmietanę i wszystko dokładnie wymieszać (zeskrobać polędwiczkowy "smak" z dna). Przełożyć na patelnię polędwiczki i zagotować. Podusić chwilę na małym ogniu i podawać. Doskonale do polędwiczek pasuje pęczak, ale można również podać ziemniaki lub makaron. Smacznego!

Naszła mnie ostatnio chętka na jedną z moich ukochanych zup dzieciństwa, czyli krupnik. Jest to potrawa zdecydowanie na jesienne lub zimowe dni, gdyż gęsta, z mięsem, ziemniakami i kaszą niesamowicie dobrze syci. Jeden talerz tej zupy i największy głód minie...

Przygotowałam ją z kaszą jaglaną, ale właściwie bardziej tradycyjne byłoby użycie kaszy perłowej lub pęczaku. Jako wkładki mięsnej użyłam żeberek i kawałka boczku - można zastąpić je np kurczakiem lub zrobić wersję bezmięsną.

Tradycyjny krupnik

(4 porcje)

Żeberka umyć, osuszyć, pokroić na mniejsze kawałki. Boczek oraz cebulę pokroić w kostkę. Włoszczyznę i ziemniaki umyć i obrać. Ziemniaki i 1 marchewkę pokroić w kostkę. 

W garnku rozgrzać oliwę, dodać boczek i cebulę, smażyć, aż cebula się zeszkli a boczek zacznie rumienić. Dodać żeberka, włoszczyznę i wodę oraz ziele angielskie, liście laurowe, sól i pieprz. Zagotować, następnie gotować na wolnym ogniu, pod przykryciem ok 45 minut. Wyjąć włoszczyznę, można też w tym momencie wyjąć żeberka, odseparować mięso od tłuszczu i kości - mięso wrzucamy z powrotem do garnka. Następnie dodać pokrojone ziemniaki i kaszę. Gotować ok 20 minut, mieszając co jakiś czas, żeby zupa nie przywarła. Podawać z posiekaną natką pietruszki. Smacznego!

Jesień nieco złagodniała, prezentując ostatnio swoją milszą, złotą twarz. W ostatni weekend pogoda była idealna na grzybobranie, z czego skwapliwie skorzystaliśmy. Konkurencja w lesie była ostra, a ja - przyznaję - buszowałam w poszukiwaniu nie tylko grzybów jadalnych (trochę fotek z poszukiwań znajdziecie niżej). Na szczęście współzbieracze odpalili nieco grzybowej doli i dzięki temu mógł powstać wspaniały, klasyczny sos grzybowy. 

Tak sos pasuje doskonale do mięs, kasz, makaronów, a ja najbardziej lubię wersję najprostszą z gotowanymi ziemniakami...

Klasyczny sos grzybowy

(na 2 osoby)

Grzyby należy oczyścić z igieł i zabrudzeń, pokroić na kawałki. Cebulę posiekać. Na patelni rozpuścić masło, następnie zeszklić cebulę. Dodać grzyby i dusić je ok 10 minut, aż zmiękną. Zmniejszyć ogień, dodać zioła, sól, pieprz i śmietanę - wymieszać dokładnie i dusić jeszcze 2-3 minuty. Podawać z ulubionym dodatkiem. Smacznego!

Królik w najbardziej klasycznej odsłonie, czyli w śmietanie. Wariantów tego dania (jak każdego klasyka) jest sporo, ja wybrałam z niezawodnej Kwestii Smaku i przystosowałam do naszych potrzeb. Królik wg tej receptury wychodzi miękki, delikatny, powinien smakować każdemu (ewentualnie można królika zastąpić kurczakiem, jeżeli ktoś woli, oczywiście dostosowując czas gotowania).

Królik w śmietanie

(na 2 osoby)

Królika umyć, pokroić jeśli to konieczne, włożyć do zimnej wody, osolonej 1 łyżką soli. Marchewki obrać i pokroić w plasterki. Cebulę posiekać drobno (w oryginale: zmielić), czosnek obrać i przepuścić przez praskę do miseczki. 

Królika wyjąć z wody i dokładnie osuszyć, a następnie obtoczyć w mące. Na dużej patelni rozgrzać olej i smażyć królika ok 5-7 min. z każdej strony, aż się ładnie zrumieni.

W płaskim garnku zagotować bulion z ziołami. Przełożyć do niego królika. Na patelni natomiast zeszklić cebulę z czosnkiem i dodać je również do garnka razem z marchewką. Przykryć i gotować całość na niezbyt dużym ogniu przez ok 1 godzinę. 

Odlać kilka łyżek bulionu z garnka do miski, wlewać śmietanę cały czas mieszając. Dodać jeszcze kilka łyżek bulionu, a następnie przelać wszystko do garnka z królikiem. Delikatnie zagotować. Jeśli sos jest rzadki można zagęścić go 1 - 2 łyżeczkami mąki (najpierw rozprowadzić je w niewielkiej ilości sosu, dopiero później dodać do całej potrawy). Podawać z ziemniakami z wody i sałatą. Smacznego!