Dzisiaj, na jesienną chandrę, zapodaję fantastyczny makaron z krewetkami. Sos do tych krewetek jest tak aromatyczny, tak kremowy, że nie sposób powstrzymać się od mruczenia z rozkoszy. Przynajmniej ja nie mogłam. To jedno z tych dań, po których ukradkiem wylizuje się patelnię ;). Może zdjęcia tego nie oddają (robione po ciemku i w pośpiechu), ale naprawdę warto się skusić...

Makaron ugotować wg przepisu na opakowaniu. Krewetki rozmrozić przelewając wrzątkiem i osuszyć. Cebulę i czosnek drobno posiekać. Pomidory i papryczkę pokroić w paseczki.

Na patelni roztopić masło, a następnie zeszklić cebulę i czosnek. Pod koniec dodać papryczkę i krewetki. Dolać wina i zwiększyć ogień. Chwilę gotować, aż sos się zredukuje. Następnie zmniejszyć ogień, dodać pomidory suszone oraz śmietanę - wymieszać i doprawić.

Na talerze rozłożyć makaron ugotowany al dente, na wierzch wyłożyć sos i posypać pietruszką. Podawać z kieliszkiem białego wina. Smacznego!

Spokojna sobota w domu zaowocowała porządnym obiadem z pieczonym mięsem. Inspirowałam się przepisem z Kwestii Smaku, ale go po swojemu doostrzyłam i podałam ze smażonymi ziemniakami i sałatą. Obiad w sam raz dla mięsożerców lubiących obgryzać kostki. Żeberka warto zamarynować na noc, ale 2-3 godziny też dają ładny efekt.

Żeberka opłukać, osuszyć i podzielić na kawałki zawierające po dwa żeberka. W miseczce wymieszać oliwę, rozgniecione ząbki czosnku, musztardę, ocet i zioła. Żeberka natrzeć niewielką ilością soli i pieprzu, a następnie dokładnie wysmarować marynatą, zawinąć w folię i włożyć do lodówki na co najmniej 2-3 godziny.

Piekarnik nagrzać do 200 st. C. Żeberka ułożyć w brytfance (tak by się nie stykały). Piec około 50-60 minut (w zależności od wielkości żeberek). Podawać z ziemniakami i sałatą.

Luby zażyczył sobie na obiad placków z jabłkami. Jesienią zatęskniło mu się do domowych, tradycyjnych smaków, a mnie z kolei korciło, żeby coś tu zmajstrować, wypróbować coś nowego. Na Kwestii Smaku zaś trafiłam na przepis, który mnie kompletnie oczarował - tym mocniej, że w lodówce pokutowała resztka jabłek duszonych na jakąś szarlotkę.

Ten przepis jest rewelacyjny: dość szybki (jeśli mamy jabłka duszone lub kupimy gotowy mus), niezbyt skomplikowany, a placki wychodzą nie za słodkie, w sumie bardzo tradycyjne w smaku. Takie babcine trochę. Idealny comfort food.

Poniżej podaję przepis z moimi modyfikacjami.

Placki twarogowo-jabłkowe

(na 2 osoby jeśli podajemy je jako obiad, na 4 - jeśli jako deser)

W dużej misce wymieszać twaróg, cukier i cukier cynamonowy, skórkę pomarańczową i żółtka. Dodać jabłka, rodzynki i mąkę, dokładnie wymieszać. Białka ubić w czystej miseczce na sztywno i delikatnie wymieszać z masą serową. Jeśli jest konieczne dosypać nieco więcej mąki - masa nie może być zbyt rzadka (jeśli się placki rozpadają przy przewracaniu, należy zagęścić mąką).

Placki smażyć na rozgrzanym oleju, aby się zrumieniły z obu stron. Podawać z cukrem pudrem lub syropem klonowym.

Zdjęć mało i słabej jakości, ale tylko tyle udało mi się strzelić, zanim Luby dopadł placki ;).

Jak się można domyśleć po tytule i ja dopadłam książkę Elizy Mórawskiej White Plate - słodkie. Bloga Liski śledzę odkąd zaczęłam szperać po stronach kulinarnych. Nieodmiennie ujmuje mnie pięknymi, nastrojowymi zdjęciami, opowieściami i przepisami, które zawsze wychodzą.

Zatem, jak tylko pojawiły się wieści o książce, zaczęłam sobie ostrzyć na nią zęby i nabyłam przy pierwszej nadarzającej się okazji.

A po pierwszym czytaniu muszę powiedzieć, że książka spełnia wszystkie moje oczekiwania. Jest pięknie wydana, ale nie traci nic ze swojej praktyczności. Bardzo doceniam czytelny układ, początkowe rozdziały (których nazwy, np. "Niezbędnik domowego cukiernika"  czy "Praktyczne porady dotyczące ciast", mówią same za siebie) i zdjęcia skupione na przedstawieniu danego wypieku. Mam wrażenie, że część czytelniczek (i czytelników?) jest zawiedziona nieco, że książka nie jest taka sama jak blog. Moi zdaniem to dobrze, książka papierowa nigdy nie będzie takim medium, jak strona internetowa, choćby przez brak interaktywnego kontaktu, stwarzającego poczucie bliskości między czytelnikami a autorem. A przecież nawet najpiękniejsze dzieło kulinarne musi spełniać funkcję służebną - sugerować, inspirować i doradzać, jak przyrządzić konkretną potrawę. I White Plate - słodkie radzi sobie z tym zadaniem bardzo dobrze.

Jeśli miałabym się przyczepić do czegoś, to jedynie mam malutki zarzut do składu - napisy na dole, a czasem i na górze stron (szczególnie te na zdjęciach), są zbyt małe i niewyraźne. Pal sześć, jeśli to nazwa ciasta, które mamy przedstawione z boku, gorzej jeśli to dłuższy opis... Ale za to piątkę z plusem daję za miejsce na własne notatki. Nie wiem czy będę bazgrolić po takiej fajnej książce, ale podoba mi się ten pomysł.

Oczywiście testowanie przepisów dopiero rozpoczęłam, ale mam silne przekonanie, że się nie zawiodę. Na początek zrobiłam korzenne muffinki z jabłkami i wyszły doskonałe. Dość zbite i niezbyt wysokie, ale bardzo wilgotne i aromatyczne. W sam raz na jesienne wieczory. Poniżej przepis w oryginale (u mnie bez winogron):

(na 18 muffinków lub 40 minimuffinków)

Rozgrzać piekarnik do 190 st. C.

Mąkę, proszek do pieczenia i cukier wymieszać w misce. W drugiej misce połączyć jabłka, przyprawy i miód. Jajka roztrzepać z jogurtem i przestudzonym masłem, dodać do jabłek, a następnie wmieszać suche składniki. Połączyć za pomocą łyżki - nie miksować.

Formy do muffinów wypełnić papilotkami. Każdą napełnić ciastem, na wierzchu ułożyć 2-3 winogrona (opcjonalnie). Wstawić do nagrzanego piekarnika, piec ok. 30-40 minut (minimuffiny krócej, ok 20 minut). Ostudzić na kratce.

Gorąco polecam zarówno muffiny jak i książkę.

White Plate - słodkie

Eliza Mórawska

Wydawnictwo Dwie Siostry, 2012

Uwielbiam cytryny i uwielbiam wszelkie cytrynowe alkohole. W nalewkach mistrzem nie jestem, jak już pisałam kiedyś, ale jak tylko nadarzyła się okazja, żeby popełnić cytrynówkę, nie wahałam się ani chwili. Przepisów na tę nalewkę jest mnóstwo, ja skorzystałam z poleconej, domowej receptury.

Cytrynówka wyszła znakomita i do picia "od razu".

Cytrynówka

(wychodzą ok 3 litrowe butelki)

Cytryny wyszorować, przelać wrzątkiem i osuszyć. Zetrzeć na drobnej tarce skórkę (tylko żółtą warstwę, jeżeli zetrzecie białą, cytrynówka może wyjść gorzka!). Następnie wycisnąć z cytryn sok. W dużym garnku zagotować wodę i zdjąć z ognia, do wrzątku wsypać cukier, dodać skórkę cytrynową, sok z cytryn i dodać alkohol. Wymieszać, przestudzić. Rozlać do butelek przez gazę.

Pić w temperaturze pokojowej.

Witam was po długiej przerwie, wynikającej z tego, że mój stary, dobry aparat odmówił współpracy. Na szczęście dość szybko udało mi się pozyskać nowy sprzęt, więc na inaugurację testowania nowej zabawki zrobiłam potrawkę z królika w czerwonym winie. Smakowite i wykwintne danie, a przy tym dość szybko się je robi.

Potrawka z królika w czerwonym winie

(na 2 osoby)

Królika umyć, osuszyć, a następnie wyciąć mięso i pokroić w kostkę. Mniejsze kawałki mięsa także zostawić - rozpadną się w duszeniu i zagęszczą sos (podroby oczyścić i także pokroić, jeśli tego wymagają). Posypać solą, pieprzem i ziołami oraz oprószyć mąką. Cebulę, czosnek i marchewkę drobno posiekać.

Na patelni rozgrzać olej i obsmażyć mięso aż się zrumieni. W dużym rondlu również rozgrzać olej - dodać cebulę, czosnek i marchewkę i smażyć aż się zeszklą. Do warzyw przełożyć mięso i dodać przecier pomidorowy. Na patelnię wlać szklankę wina i dokładnie zeskrobać z dna resztki po smażeniu mięsa. Całość przelać do rondla. Uzupełnić pozostałym winem, tak by zakrywało mięso (ewentualnie dolać nieco wody. Doprawić do smaku i dusić na niewielkim ogniu ok. 40 minut. Podawać, gdy mięso jest miękkie ale jędrne - najlepiej z ziemniakami z wody i marynatami.

Gdy znalazłam ten przepis u Bei, wiedziałam, że muszę go zrobić. Uwielbiam chutneye, ale do tej pory zadowalałam się kupnymi. Natomiast połączenie fig i śliwek na ostro okazało się pokusą nie do odparcia. I bardzo dobrze, gdyż efekt jest znakomity! Kto lubi pikantne przetwory, powinien wypróbować ten przepis (w nawiasie moje modyfikacje).

Chutney figowo-śliwkowy

(na ok. 3 średnie słoiczki)

Figi umyć, osuszyć i pokroić na ćwiartki (choć następnym razem pokroję je drobniej). Śliwki umyć, osuszyć, wypestkować i pokroić na mniejsze części. Cebulę i papryczkę drobno pokroić. Ocet wlać do garnka, dodać wszystkie pozostałe składniki (oprócz miodu) i zagotować; następnie zmniejszyć ogień i smażyć regularnie mieszając ok. 30-40 minut, aż masa dobrze zgęstnieje (ma mieć konsystencję marmolady - u mnie trwało to nieco dłużej). Pod koniec smażenia dodać miód, dobrze wymieszać, chwilę jeszcze smażyć, a następnie gorący chutney przełożyć do czystych, wyparzonych i osuszonych (lub wyprażonych w piekarniku) słoików i szczelnie zakręcić.

Polecam też metodę pasteryzacji Bei w piekarniku - do poczytania tutaj.

Chutney można podawać do mięs, ryb albo serów. Serwowałam go dzisiaj z zapiekanym camembertem:

Zapiekany camembert wg. Jamiego Olivera

(na 2 osoby)

Piekarnik nagrzać do 180 st. C. Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Ściąć górną część skórki (ze środka) serów i wcisnąć do środka pokrojony w paseczki czosnek oraz porwane gałązki rozmarynu i tymianku. Skropić oliwą i zapiekać ok. 15 min. 

Podawać z grzankami, zieloną sałatą i oczywiście chutneyem. Smacznego!