Zostałam ostatnio obdarowana prześliczną, małą dynią. Kiedyś tu pisałam, że dynia konsumpcyjnie mnie niespecjalnie kręci, ale wizualnie nieodmiennie zachwyca. Napatrzyłam się zatem do woli, a potem postanowiłam jednak ją zjeść, bo co się ma zmarnować. I muszę powiedzieć, że poniższa zupa zdecydowanie przekonuje mnie do jedzenia dyni. Myślę, że sekret tkwi w upieczeniu bestii przed użyciem właściwym... Co prawda w mojej wersji jest jeszcze cukinia, ale w końcu cukinia to też dynia ;) Przepis podstawowy ściągnęłam z Minta Eats, poniżej podaję z moimi modyfikacjami.

Zupa dyniowo-cukiniowa na mleku kokosowym

Piekarnik nagrzać do 180 st. C. Dynię pokroić na kawałki (u mnie spora kotka), rozłożyć w jednej warstwie na, wyłożonej papierem do pieczenia, blasze. Piec aż dynia zmięknie (w oryginale 1 godzinę, u mnie znacznie krócej, zapewne zależy to od ilości i rodzaju dyni).

Cukinie pokroić na małe kawałki, wsypać do durszlaka i posolić. Po 15 minutach przepłukać bieżącą wodą i odsączyć. Szalotki i czosnek obrać, a następnie drobno posiekać. Chili przekroić, pozbyć się pestek i również posiekać. W garnku rozgrzać oliwę, zeszklić szalotkę oraz czosnek. Dodać cukinię, wymieszać i smażyć 2-3 minuty. Dodać dynię, chili i imbir, chwilę smażyć. Dodać 1 szklankę bulionu, przykryć i gotować ok 15 minut, aż warzywa będą miękkie. Dodać mleko kokosowe, wymieszać, zdjąć z ognia i zmiksować całość blenderem. Jeśli jest zbyt gęsta, rozcieńczyć pozostałym bulionem. Doprawić solą i pieprzem, podawać posypane prażonymi pestkami dyni. Smacznego!

Coraz częściej mam ogromną chęć na czekoladę, co jest niechybnym znakiem, że zimne i ciemne dni nadciągają. Ale jeśli jesteście takimi czekoholikami jak ja, to żadna depresja wam nie straszna. Wystarczy, że zrobicie sobie takie oto maksymalnie czekoladowe brownie. A wierzch posmarujecie solonym karmelem. Ma to pewnie milion kalorii, ale co to jest w obliczu depresji jesiennej? Na dodatek nie zawiera mąki, więc wszyscy którzy nie mogą albo nie chcą jeść glutenu są uratowani. Same plusy, żadnych minusów. Przepis oryginalny pożyczyłam z Kucharni, ale zamiast pistacji dodałam białą czekoladę (gdyż czekolady nigdy za wiele). Uwaga: przy serwowaniu w dużych grupach znika błyskawicznie (u mnie zniknęło ZANIM podałam je na stół ;)).

Brownie z białą czekoladą i solonym karmelem

(forma 22x28 cm)

Piekarnik nagrzać do 170 st. C.

Gorzką czekoladę połamać i wraz z masłem stopić w kąpieli wodnej (dno miski czy innego naczynia w którym topimy czekoladę nie może dotykać wody). Mieszać do uzyskania gładkiej masy. Zdjąć z ognia i wmieszać do masy cukier, ekstrakt waniliowy i sól. Odstawić do wystudzenia.

Jajka ubić aż mniej więcej podwoją swoją objętość. Następnie wmieszać mielone migdały. Połączyć z masą czekoladową. Dodać posiekaną białą czekoladę i wymieszać.

Formę wysmarować masłem lub wyłożyć papierem do pieczenia. Przelać ciasto do formy. Piec 25-35 minut (pamiętając, że brownie ma charakterystyczną mokrą strukturę). Wyjąć z piekarnika i wystudzić.

Solony karmel

W garnku z grubym dnem wymieszać cukier z wodą (powinien mieć konsystencję mokrego piasku). Wstawić na średni ogień i skarmelizować cukier - będzie to trwało ok 10-15 minut. Po 10 minutach warto obserwować bacznie karmel czy już się odpowiednio zezłocił, bo niestety łatwo go spalić. W czasie karmelizowania cukru nie mieszać w garnku łyżką, można jedynie poruszać rondlem, by cukier równomiernie się rozpuszczał.

Lekkie danie lunchowe lub kolacyjne, choć pewnie z jakąś sałatą zaspokoi nawet większy głód. A połączenie kruchego ciasta francuskiego, szpinaku, aromatycznego koziego sera i rozpływającego się jajka jest po prostu genialne. A do tego szybko się robi. Czego chcieć więcej? Kozią roladkę można zastąpić innym serem, na przykład fetą.

Tarta ze szpinakiem, kozim serem i jajkiem sadzonym

(na lunch dla 3-4 osób)

Piekarnik nagrzać do 200 st. C.

Wylepić prostokątną formę (22x28 cm) ciastem francuskim, uformować brzegi. Schładzać w lodówce w czasie, gdy piekarnik się nagrzewa. Szpinak opłukać i odcedzić. Cebulę i czosnek posiekać. Na patelni rozgrzać 2 łyżki oliwy i zeszklić cebulę oraz czosnek. Następnie dodać liście szpinaku i smażyć, aż się nieco skurczą i ściemnieją. Doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Odcisnąć na durszlaku z nadmiaru płynu.

Ciasto przykryć papierem do pieczenia, wysypać na wierzch fasolki i piec ok 10 minut z obciążeniem. Potem obciążenie zdjąć i piec jeszcze 5 minut. Na podpieczony spód rozłożyć równomiernie szpinak, na wierzchu ułożyć plastry sera. Następnie ostrożnie wbić jajka, żeby nie uszkodzić żółtka. Temperaturę zmniejszyć do 190 st. C. i piec do czasu aż białko się zetnie (żółtko powinno pozostać płynne). Podawać od razu. Smacznego!

Dzisiejsze danie jest idealne na poniedziałek - ma mało składników, szybko się robi (szczególnie jak mamy ugotowane ziemniaki, które zostały z niedzielnego obiadu), jest sycące i słonecznie piękne. Tym razem nie zawiera też mięsa, co się rzadko zdarza moim frittatom, ale oczywiście posmażony boczek też by tu świetnie pasował (gdzie nie pasuje?). A zatem do dzieła!

Frittata z kukurydzą

(na 2 osoby)

Kolbę kukurydzy postawić na sztorc w misce i dużym nożem okroić ziarna (z góry na dół). Ziemniaki pokroić w plastry, szalotkę, chili i dymkę posiekać. Jajka rozmieszać w misce z tartym serem i przyprawami.

Na patelni rozgrzać oliwę i smażyć ziemniaki aż się zezłocą. Dodać szalotkę, smażyć aż się zeszkli. Dodać kukurydzę, wymieszać, znów chwilę (2 minuty) smażyć. Dodać dymkę i chili, zalać masą serowo-jajeczną. Smażyć 5 minut na średnim ogniu, a następnie przykryć patelnię dużą pokrywką i smażyć kolejne 5 minut, aż wierzch się zetnie (można też przełożyć frittatę na talerz, a następnie z powrotem na patelnię odwracając frittatę do góry nogami). Podawać z sałatką pomidorową. Smacznego!

Przez wiele lat unikałam deserów bezowych, bo zawsze wydawały mi się zanadto skomplikowane. Ot takie cukiernicze błyskotki - efektowne, ale trzeba się przy nich namęczyć. Oczywiście wcale tak nie jest, ale była to niezła wymówka dla mojego wewnętrznego raptusa, bo jedyne czego porządna beza potrzebuje, to dużo czasu i cierpliwości. A nie ma prostszego sposobu żeby zaimponować znajomym lub rodzinie, jak zrobienie pavlovej. Korzystam z przepisu z Kwestii Smaku, zmieniłam tylko nadzienie, żeby przełamać słodycz bezy... Acha, spód można przygotować 1-2 dni wcześniej i przechowywać na blacie w kuchni.

Pavlova z kremem mascarpone i owocami

Nadzienie:

Piekarnik nagrzać do 120 st. C. Dużą blachę wyłożyć papierem do pieczenia i narysować na nim okrąg o średnicy 18 cm. Można też go posmarować masłem, żeby beza łatwiej odchodziła.

Do czystej, suchej miski wlać białka i ubić pianę (nie musi być bardzo sztywna). Następnie stopniowo dodawać cukier po 1 łyżce i długo miksować po każdej porcji. Na koniec piana musi być bardzo sztywna i błyszcząca. Ubijać jeszcze 3 minuty, aby piana się ustabilizowała. Na koniec dodać mąkę ziemniaczaną (lub kukurydzianą) oraz ocet i ubijać jeszcze przez minutę.

Pianę wyłożyć łyżką na wyrysowany okrąg. Szpatułką można zrobić wyższe brzegi. Nie formować bezy zbyt długo. Wstawić do piekarnika i piec 30 minut. Następnie zmniejszyć temperaturę do 100 st. C i suszyć bezę minimum 3 godziny. Najlepiej po wyłączeniu piekarnika zostawić bezę w piekarniku do całkowitego wystygnięcia.

Przygotowanie kremu: w misce zmiksować zimny ser mascarpone z cukrem pudrem, skórką limonki, sokiem z limonki i śmietanką do uzyskania jednolitej konsystencji. Krem wyłożyć na bezę przed samym podaniem, do tego czasu trzymać w lodówce. Na krem wyłożyć owoce. Wymieszać miód z melasą i polać sosem całość. Na koniec posypać listkami mięty. Smacznego!

Jedzcie pomidory, póki są, bo już zaraz, za chwileczkę sezon się skończy i znów będziemy za nimi tęsknić. Na szczęście teraz nie jest tak źle, jak kilkanaście lat temu, bo zawsze są pomidorki koktajlowe, które najczęsciej mają sporo smaku i jakąś cząstkę tej słonecznej słodyczy. Z reguły zjadałam je na surowo, w sałatkach, ale ostatnio wpadłam na bardzo smakowicie wyglądający przepis i musiałam go wypróbować. Do mojego dania użyłam filetu z kurczaka, a chcąc zabezpieczyć go przed wyschnięciem, obłożyłam go dość szczelnie pomidorkami. Dzięki temu kurczak pozostał soczysty, ale też nie zrumienił się za bardzo. Sos z pomidorów i czosnku wyszedł aromatyczny, choć bardzo delikatny. Miłośnicy ostrych, wyrazistych smaków mogą być nieco zawiedzeni, ale mi bardzo podpasował. Kurczaka podałam z tagliatelle (od Malmy, rzeczy jasna :)).

Filet z kurczaka pieczony w pomidorkach cherry

rozmarynie i czosnku

(na 2 osoby)

Nagrzać piekarnik do 190 st. C. Kurczaka umyć i osuszyć, następnie natrzeć solą, pieprzem, papryką i ziołami. Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Pomidorki umyć, osuszyć i pokroić na połówki.

Kurczaka przełożyć do naczynia, spryskać oliwą wymieszaną z octem balsamicznym, obłożyć pomidorami, czosnkiem i rozmarynem. Piec ok 30 minut, aż kurczak zacznie się lekko rumienić (można sprawdzić nożem czy jego gotowy w środku). Można zlać sos do rondla i chwilę gotować na dużym ogniu, żeby się nieco zagęścił, a można polewać ryż lub makaron sosem prosto z naczynia. Smacznego!

Wreszcie mam chwilę, żeby napisać parę słów o warsztatach, w których uczestniczyłam jakiś czas temu. A były to warsztaty dość nietypowe, bo tym razem zamiast własnoręcznego pichcenia, byliśmy po królewsku obsługiwani i raczeni ciekawymi, a często wręcz zaskakującymi informacjami na winne tematy. Przewodnikiem po świecie (głównie sycylijskich, ale nie tylko) win był Krzysztof Celmer - współwłaściciel Winiarni Superiore, w której to właśnie owe warsztaty się odbywały.

Tematem naszego spotkania było oczywiście łączenie makaronów i wina. I choć Malma to polska firma, jej produkty doskonale odnajdują się w klimatach włoskich, czyli pozostają al dente i świetnie komponują się z wszelkimi sosami. W czasie warsztatów degustowaliśmy trzy pasty - bolognese, z gorgonzolą, szpinakiem i orzechami oraz z krewetkami i pomidorkami na winnym sosie. Do każdego rzecz jasna piliśmy inne wino. 

I tak: krewetki (oraz inne owoce morza) doskonale komponują się z winami musującymi. Na spotkaniu raczyliśmy się przepysznym Murgo Brut, o fantastycznym wyrazistym smaku, za który odpowiada charakterystyczny dla Sycylii szczep Nerello Mascalese. Produkuje się to wino tradycyjną metodą szampańską, co wyróżnia je na tle innych win musujących. Swoją drogą, czy wiecie, że są pasjonaci-naukowcy, którzy policzyli ilość bąbelków w szampanie? Jest ich aż 15 milionów! A w takim proseco jest ich mniej, za to są większe...

Do spaghetti z gorgonzolą, szpinakiem i orzechami włoskimi Pan Celmer zaproponował białe wino, pochodzące z okolic Etny (dla ciekawych tu więcej informacji o winach z tego regionu). Jego mineralna nuta i lekkość przywodziła mi na myśl moje ukochane rieslingi. Przy okazji taka ciekawostka: część win białych powstaje ze szczepów czerwonych winogron (po zmiażdżeniu owoców szybko usuwa się skórki, bo to one właśnie nadają kolor czerwonemu winu). 

Jako ostatniego próbowaliśmy wina Fina Nero d'Avola, którego głęboki smak podkreślał aromat sosu bolognese (podanego zgodnie z włoską tradycją z tagliatelle, a nie spaghetti ;)). Może się to wydawać nieistotne, ale kształt makaronu należy dobierać do potrawy tak samo uważnie, jak wino. Na przykład do kokardek, czyli makaronu farfalle powinno się stosować jasne sosy na bazie śmietany, najlepiej z rybami i owocami morza, a spaghetti najbardziej lubi proste sosy, np aglio e olio. Choć oczywiście ostatecznie liczy się tylko nasz smak i preferencje (patrz: moje spaghetti bolognese ;)).

Podsumowując: było to fantastyczne spotkanie. Opowieści i anegdot Krzysztofa Celmera mogłabym słuchać jeszcze długo (czuję, że świat wina skrywa przede mną jeszcze niejedną niespodziankę). A makarony od Malmy już zaczęłam testować, z resztą nie tylko w wydaniu włoskim, bo jeden z nich grał pierwsze skrzypce w ostatnio przygotowywany Mac&Cheese.

Do Superiore też już zdążyłam wrócić i zajadałam się pyszną ośmiornicą, popijaną oczywiście Murgo Brut. Jeśli lubicie ciekawe wina i pyszne owoce morza, to miejsce jest dla Was... A dla makaroniarzy zawsze znajdzie się jakaś pyszna pasta :).

Winiarnia Superiore

Piękna 28/34, 

00-547 Warszawa

http://www.superiorewinebar.pl/