A wracając do swojskich smaków na chwilę, to świetne pierogi ostatnio zrobiłam. Październik się kończy, trzeba zacząć ćwiczyć przed Wigilią, a co ;) Co prawda nadzienie nie było zbyt świąteczne po kasza gryczana z twarogiem, ale smak był genialny.

Mąkę przesiać na stolnicę, zrobić wgłębienie, w które wbić należy jajko, dać olej i sól. Mieszać i stopniowo dodawać ciepłą wodę, zagniatając elastyczne gładkie ciasto. Włożyć do miski i przykryć ściereczką żeby nie obsychało.

Cebulę drobno poszatkować i usmażyć na oliwie na złoty kolor. W misce wymieszać dokładnie kaszę, pokruszony twaróg, zioła. Doprawić do smaku, a następnie dodać rozkłócone jajko i znów dokładnie wymieszać.

Ciasto rozwałkować dość cienko (ja to robię partiami), szklanką wykrawać okrągłe placki i łyżeczką nakładać farsz. Zlepiać pierogi i odkładać na tacę czy talerz lekko podsypany mąką - przykryć ściereczką, by nie wysychały.

W dużym garze zagotować wodę i wrzucać pierogi pojedynczo do wody (w mniejszym garnku - partiami). Po 3-4 min. od wypłynięcia pierogów na powierzchnię można wyłowić jednego i spróbować czy jest dość miękki. Wyjmować łyżką cedzakową i podawać z kwaśną śmietaną oraz świeżo zmielonym pieprzem. Prawdziwe pyszności...

Najbardziej rozpoznawalną na świecie wietnamską przekąską są spring rolls'y po polsku zwane sajgonkami. W Wietnamie tego typu przekąski noszą nazwę nem i występują w wielu odmianach. Te dobrze nam znane, smażone w głębokim oleju na złoty kolor są charakterystyczne dla północy (zwane tam nem ran, na południu zaś chia gio). Zwykle papier ryżowy wypełnia się wieprzowiną, krabem, cienkim makaronem, cebulą i grzybami. Nem rau - to sajgonki bezmięsne.

Mnie natomiast znacznie bardziej przypadły do smaku "świeże" zawijasy (po angielsku nazywane czasem summer rolls), nie smażone w oleju (banh da - na północy, banh trang - na południu). Skład jest podobny: w papier ryżowy zawija się cienki makaron, świeże warzywa, dużo zieleniny, mięso, rybę lub krewetki (te ostatnie to moje ulubione). I już przekąska gotowa. Obie wersja macza się w różnych sosach kwaśnych, ostrych lub słonych.

Domowe letnie zawijaski nie są trudne do przygotowania, tylko dość pracochłonne. Trzeba się nieźle naszatkować warzyw, ale potem to już prościzna i niebo w gębie.

sos: dowolnie np chili (2 łyżki sosu rybnego, 2 łyżki zimnej wody, 2 łyżki posiekanych liści kolendry, 1 łyżeczka posiekanego czerwonego chili i 1 łyżeczka brązowego cukru; można jeszcze skropić sokiem z limonki

Warzywa pokroić na cienkie paseczki, kurczaka w niewielkie i cienkie plastry, krewetki obgotować. Makaron przygotować wg przepisu na opakowaniu, odcedzić, a gdy przestygnie pokroić na krótsze porcje i wymieszać z sosem rybnym cukrem i sokiem z cytryny).

Papier ryżowy zamoczyć w misce z ciepłą wodą aż zmięknie (robić to pojedynczo, inaczej arkusze papieru się skleją). Następnie na środek arkusza nakładać po trochu wszystkich dodatków, jakie sobie chcemy i zawijać. Technika przećwiczona przeze mnie jest taka: górę i dół arkusza złożyć do środka, a następnie zwijać papier od jednej strony do drugiej. Jeśli sajgonki wyszły duże (zależy to od wielkości użytego papieru), można je przekroić na pół - wtedy wygodniej się je. Gotowe zawijaski moczymy w sosie i konsumujemy ze smakiem :)

suszący się papier ryżowy

papier ryżowy suszony w nocy, za jego pofałdowaną strukturę odpowiada rosa

Dzisiaj obiecana notka wietnamska (mam nadzieję, że jedna z wielu ;)). Na pierwszy rzut przedstawię zupę phở. Niby jest to najzwyklejszy na świecie esencjonalny bulion - najczęściej z wołowiny (pho bo) lub kurczaka (pho ga), ale dla Wietnamczyków to coś więcej. Od tej zupy zaczynają dzień i nierzadko nią kończą*. Nie jest to jakiś rarytas, taki chleb powszedni tylko, że w płynie (znacznie zdrowszy i pożywniejszy). Sekret jej smaku tkwi w przyprawach i zieleninie. Część przypraw dodaje się w trakcie gotowania, ale cześć (sól z pieprzem skropione sokiem z limonki, ostre papryczki, liście bazylii czy kolendry) dodaje się samodzielnie wg własnego smaku. Na północy zupa bardziej przypomina nasz rosół, im dalej na południe tym jest ostrzej (to dotyczy w ogóle całej kuchni) i bardziej aromatycznie.

Zupkę phở można zjeść obecnie w każdym wietnamskim barze w Polsce (choć na 100% będzie ona dostosowana do "polskiego smaku"), ale warto się pokusić o przygotowanie jej w domu. Przepisów na phở w sieci jest mnóstwo - ja wykonałam miks kilku przepisów. Nie jest to wersja ortodoksyjna, ale wyszła bardzo smaczna.

Do dużego garnka włożyć mięso, imbir, anyż i wodę. Zagotować, zmniejszyć ogień o dodać sos sojowy. Gotować na małym ogniu bez przykrycie ok 3 godzin. Zbierać szumowiny, jakie pojawią się na powierzchni. Dodać pieprz, cynamon, goździki, kolendrę - gotować kolejne 30 min. Wyjąć mięso, wołowinę odstawić do wystygnięcia. Odcedzić płyn ze wszystkich przypraw i wlać go z powrotem do garnka. Doprawić do smaku.

Przygotować makaron w osobnym garnku wg przepisu na opakowaniu. Odcedzić makaron i rozdzielić do misek na zupę. Mięso wołowe oddzielić od kości i tłuszczu i pokroić w cienkie plasterki. Do każdej miski z makaronem włożyć po kilka plasterków mięsa. Wlać gorący wywar.

Każdy samodzielnie wybiera dodatki na wierzch, aczkolwiek powinno tam być dużo zieleniny. Smacznego!

Jesienią zwiększa nam się zapotrzebowanie na zupy. Gęste, gorące... - micha takiej zupy z kawałkiem chleba wystarczy za cały obiad. Dziś serwowałam zupę-krem z porów i ziemniaków z czosnkową bagietką. Pyszności!

Pory oczyścić, umyć i pokroić w cienkie plasterki. Czosnek posiekać. Ziemniaki obrać , umyć i pokroić w kostkę. Nalać 2-3 łyżki oliwy na dno garnka. Gdy się rozgrzeje, podsmażyć na niej czosnek i pora. Por ma zmięknąć ale trzeba uważać, by nie zbrązowiał. Następnie dodać ziemniaki i wlać bulion. Gotować tak długo, aż ziemniaki zmiękną. Zmiksować, aż do otrzymania gładkiego kremu. Przyprawić do smaku i podawać. Można dodać do niej śmietany, groszek ptysiowy lub kawałki miękkiego camemberta. Z bagietką czosnkową smakuje znakomicie.

Zebrać do pisania się nie mogę, ale ciągle marzę o smakach południowo-wschodniej Azji. Niestety za oknem całkiem polska jesień i w kuchni też trzeba zarządzić coś sycącego, w sam raz na chłody.

Dziś więc proponuję, niezbyt może lekką, ale za to bardzo smaczną zapiekankę z ziemniaków i brukselki. Do tej mini kapustki przekonał mnie nie tak dawno Luby i za to mu chwała.

Ziemniaki obrać i ugotować (byle nie zupełnie na miękko, muszą być lekko twardawe). Z brukselek zdjąć wierzchnie liście, umyć je i równieć podgotować w lekko osolonej wodzie. Cebulę pokroić w piórka, czosnek posiekać. Odcedzone ziemniaki pokroić w plastry, a brukselki przekroić na pół.

W naczyniu żaroodpornym układać naprzemiennie ziemniaki, cebulę i brukselkę. Posypać czosnkiem i pokruszoną gorgonzolą. W szklance wymieszać śmietanę z jajkiem i przyprawami (z solą ostrożnie, gdyż ser jest słony) i zalać warzywa. Piec ok 25 min w 200st C.

Można podać z pomidorkami koktajlowymi, które będą ładnie kontrastować z zielono-żółtym kolorem zapiekanki. Smacznego!

W sumie to już z tydzień temu, ale wir codzienności mnie wciągnął niczym ruchome piaski. Było świetnie, kto śledził sinonotes, ten wie. Jeszcze jakieś notki ogólno-wrażeniowe mamy w planach, ale jak to wyjdzie - zobaczymy.

O jedzeniu też postaram się napisać - choćby jakieś niewielkie podsumowanie. A na razie na zachętę obrazki dwa: