Lekki deser na ciężki początek tygodnia. Z egzotycznym akcentem, ale spokojnie marakuję* (raczej mało dostępną w Polsce) można zastapić mango (w dyskoncie na literkę B. bywają doskonałe, dojrzałe mango, dobrze się sprawdzić też pulpa mangowa - do kupienia w sklepach z azjatyckimi specjałami) lub swoiskimi malinami. Po prawdzie, ten deser bardziej jest rodzajem oszukanej panny cotty (np, jak ta), ale tak mi został przedstawiony, to niech już zostanie musem...

Mus z marakują

(na 8 dużych lub 16 małych porcji)

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie. Do garnka wsypać cukier i zalać wodą (tak, żeby woda tylko przykryła cukier), a następnie wstawić na ogień i gotować, aż zacznie się robić syrop (kropla spuszczona na talerzyk nie rozlewa się).

Zdjąć syrop z ognia, dodać żelatynę i mieszać, aż się całkowicie rozpuści.

Do miski wrzucić żółtka i zmiksować na jednolitą masę, po czym powoli dodawać nieco ostudzony syrop z żelatyną (małym strumyczkiem, cały czas miksując). Dodać ser i zmiskować, a następnie sok z marakui i znowu dokładnie wymieszać.

W osobnej misce ubić śmietanę kremówkę. Delikatnie przełożyć ubitą na sztywno śmietanę do masy serowej i delikatnie wymieszać drewnianą łyżką, aż cąłość się połączy. Przełożyć masę do rękawa cukierniczego i bapełniać kieliszki / szklaneczki do 3/4 wysokości. Wstawić do lodówki, aby stężało (najlepiej na noc). Przed podaniem udekorować świeżo wyjętym miąższem. Smacznego!

*Ja marakuję pokochałam miłością bezgraniczną i jem ją tutaj codziennie. Jeżeli ktokolwiek wie, gdzie można dostać ten owoc w Warszawie, proszę dać znać. Będę dozgonnie wdzięczna.

Wietnam to kraj ulicznego jedzenia, a Hanoi to miasto stołeczkowej kultury gastronomicznej. Przesiadywanie na małych, plastikowych taborecikach i raczenie się prostą zupą czy makaronem, to najpopularniejsza forma żywienia się na mieście ogromnej masy Wietnamczyków. Ale siedzenie nad sokiem kokosowym lub szklanką lokalnego, niepasteryzowanego piwa, to też sposób na spędzenie miłych chwil w towarzystwie przyjaciół (praktykowany, jak się nam wydaje, i przez młodzież, i starszych).

Z tego, co udało nam się zaobserwować, to owe bary szybkiej obsługi są różnego rodzaju. Część, bez żadnego z reguły zaplecza, serwuje głownie napoje i drobne przekąski - można się na nie natknąć w ciągu dnia na ulicach i w parkach. Bary jedzeniowe dzielą się na prostsze, z reguły zaopatrzone tylko w niewielką maszynkę gazową, na której gotowana jest jedna potrawa (np. zupa pho lub makaron z warzywami i mięsem) i / lub "ladę" z wyborem gotowych przekąsek, zimnych mięs itp. Są też stołeczkownie znacznie bardziej rozbudowane, mające porzadne plastikowe stoliczki (a nie tylko nieco większe stołki), zaplecze i serwujące bardziej rozbudowane menu.

Po trzech latach bywania w Wietnamie wreszcie odważyliśmy się skorzystać z oferty pobliskiej stołeczkowni (takiej bardziej rozwiniętej), serwującej "chiński grill", czyli wszelkiego rodzaju szaszłyki z mięsem, rybami, owocami morza + warzywa (np okra lub kukurydza). Wybrane do koszyka szaszłyki najpierw wylądowały na normalnym grillu i zostały potraktowane żywym ogniem, po czym zostały przyniesione do naszego "stolika" (nieco większy taboret, na którym ustawiono maszynkę parafinową (?), na której była "patelenka" z olejem), gdzie dosmażaliśmy je sobie wg własnego uznania. Eksperyment był nader udany i mamy zamiar tam wrócić, żeby przetestować pozostałe dania.

Na koniec uwaga: w stołeczkowniach z reguły jedzenie jest świeże, jednak warunki jego przechowywania, czy też mycia naczyń po kolejnych klientach (częsty brak bieżącej wody) niekoniecznie muszą odpowiadać wydelikaconym europejskim żołądkom. Zatem należy zachować zdrowy rozsądek i, podobnie jak w przypadku każdego lokalu gastronomicznego, wybierać raczej te gdzie klientów jest sporo, a wygląd potraw wzbudza zaufanie ;).

Czytam, że w Polsce zima nie odpuszcza (u nas temperatury między 25 a 30 st. C.). Może humor wam poprawią letnie zawijaski, czyli świeże sajgonki. Pisałam o nich już kiedyś, ale wtedy przedstawiałam wersję bardziej pracochłonną, bo wymagającą szatkowania różnych warzyw. Tym razem proponuję wersję prostszą, a równie smaczną (oczywiście skład można dowolnie zmieniać, np nie dodawać mięsa).

12 dużych sajgonek (hanojek, powinno być właściwie ;))

sos: 3-4 ząbki czosnku, 1 niewielka papryczka chili, 3 łyżki cukru, 3 łyżki octu ryżowego, 3 łyżki nước mắm (niepełne, można zastąpić sosem rybnym), 10 łyżek wody i pieprz.*

Najpierw przygotować sos: czosnek i papryczkę chili bardzo drobno posiekać. W misce wymieszać cukier z octem, wodą i sosem. Dodać czosnek i papryczkę oraz pieprz. Mieszać aż cukier się rozpuści, można nieco podgrzać. Odstawić do lodówki na co najmniej 30min, żeby się przegryzł.

Przygotować wszystkie składniki nemów: krewetki przeciąć na pół, sałatę i zioła umyć, osuszyć i porwać na mniejsze kawałki, szynkę pociąć w paski. Jajka dokładnie rozmieszać z sosem i pieprzem i na mocnym ogniu usmażyć dwa cienkie omleciki. Po przestudzeniu omleciki też pociąć w paski.

Na miękki papier ryżowy (czyli uprzednio namoczony przez chwilę papier suchy) nakładać przy jednym brzegu zieleninę, makaron, szynkę jajko i ściśle (ale uważając, by nie przerwać papieru) zwijać tak, by powstał rulonik. Gdy już 2/3 jest zwinięte, położyć 2 połówki krewetki na zwijanym boku, tak by kolorową część skorupiaka bylo widać przez papier po zwinięciu. Podawać z lekko podgrzanym sosem.

Dziś kolejne danie z kuchni wietnamskiej: kwaśno-ostra zupa z wieprzowymi żeberkami i pulpecikami mięsnymi. Zwykle podaje się ją tylko z żeberkami, ale przedstawię wam wersję na bogato ;). Swoją drogą, tradcyjna kuchnia wietnamska (przynajmniej ta z północy) nie oferuje zbyt wiele dań wegetariańskich*. Kwaśność zupie nadają owoce tamaryndowca - w Polsce można kupić pastę z tamaryndowca w sklepach azjatyckich (ewentualnie zakwasić cytryną). Nie robi się tego dania może szybko, ale na przedłużającą się zimę będzie doskonałe.

Zupa z żeberkami wieprzowymi i pulpecikami na kwaśno

Canh sười mọc nấu chua

(na 5 osób)

W garnku rozgrzać olej. Posiekać drobno jedną szalotkę i zeszklić na oleju. Dodać pomidory i żeberka, wymieszać i chwilę podsmażać. Dodać wodę (z pastą z tamaryndowca), sól, pieprz i papryczki chili. Gotować przez 1.5 godziny.

Namoczone grzyby i drugą szlotkę drobno posiekać. Połączyć z mieloną wieprzowiną, doprawić solą i pieprzem, następnie dokładnie wymieszać. Z mięsa formować małe kulki. Gdy minie 1.5 godziny wrzucać pulpeciki do gotującego się wywaru i jeszcze gotować 30 minut.

Posiekać kolendrę i zielone części dymek - odłożyć do dekoracji. Pod koniec gotowania wrzucić białe części dymek w całości lub pokrojone do gotującej się zupy. Doprawić do smaku.

Do misek włożyć makaron, zieleninę i mięso z zupy (żeby było równo i ładnie rozłożone), a następnie zalać zupą.  Smacznego!

* Jest to jednak tylko błędne pierwsze wrażenie, o czym piszę więcej w późniejszym poście o sałatce makaronowej z wołowiną. Liczę, że uda mi się w niedalekiej przyszłości wrzucić coś dla wegetarian...

Znów wylądowaliśmy w Wietnamie, tym razem bardziej stacjonarnie i w innym celu. Zamiast zwiedzania zajmujemy się nauką. Luby - nauką języka, a ja - korzystając z niepowtarzalnej okazji poglądania codziennego życia - nauką gotowania po wietnamsku. Dziś uczestniczyłam w przygotowaniu bardzo szybkiej i prostej potrawy, czyli makaronu z warzywami i wołowiną. Danie bez problemu można odtworzyć w warunkach polskich, więc w sam raz na pierwszy raz z kuchnią wietnamską.

Makaron wrzucić do wrzątku, 2 minuty potrzymać, aż będzie gotowy, odcedzić.  Na patelni rozgrzać oleju i makaron posmażyć na niewielkim ogniu. Ponoć młodzi Wietnamczycy wolą makaron bardziej "suchy", czyli bardziej wysmażony, a starsi "miękki", czyli smażony na większj ilości tłuszczu. W woku rozgrzać olej. W woku wszystko smażymy na mocnym ogniu, czyli trzeba cały czas mieszać, żeby się nie przypaliło. Na rozgrzany olej wrzucić czosnek i lekko posmażyć. Następnie dodać wołowinę i smażyć, aż lekko zbrązowieje. Wyjąć mięso z woka, a na jego miejsce wrzucić kapustę. Smażyć, aż liście ściemnieją i znacząco zmniejszą objętość. Dodać cząstki pomidora, posiekanego pora i porwane listki selera. Smażyć 2-3 minuty, cały czas mieszając. Doprawić sosem chin su, pieprzem i solą. Dodać do warzyw mięso. W filiżance zimnej wody dokładnie rozmieszać łyżkę mąki kukurydzanej, a nstępnie płyn przelać do woka i dokładnie wymieszać. Na talerz wyjąć usmażony makaron, a na niego wyłożyć warzywa z mięsem. Jeść od razu.

Jakiś czas temu byliśmy na urodzinach koleżanki I., gdzie różne smakowite rzeczy piętrzyły się w ilościach nie do przejedzenia. Ale jedna rzecz zawojowała nasze serca: aksamitna, lekka pasta makrelowa z ogórkiem kiszonym i czerwonym kawiorem. Coś rewelacyjnego! Zatem, jak tylko wyjadłam resztki pasty z wielkiej michy, udałam się po przepis do sprawczyni tego zamieszania, czyli koleżanki G. Okazało się, że cały myk polega na zmiksowaniu wędzonej ryby z odrobiną majonezu (ja zawsze rozgniatałam makrelę z twarogiem i drobno siekaną cebulką, co jest również pysznym wariantem, ale dość zapychającym). Opierając się na wskazówkach, które mogły się nieco zniekształcić, jako że krakersy z makrelą zapijałam dobrymi procentami, stworzyłam swój wariant pasty. Gorąco polecam!

Makrelę obrać ze skóry i pozbawić ości, rozdrobnić, a następnie wrzucić do blendera. Zmiksować z majonezem - jeżeli wydaje się, że pasta jest zbyt gęsta - dodać więcej majonezu. 

Ogórki kiszone drobno pokroić. Dodać do masy, doprawić przyprawami i dokładnie wymieszać. Dodać łyżkę, dwie kawioru i znów delikatnie wymieszać. Posypać posiekanym szczypiorkiem. Odstawić do lodówki na godzinkę. Smacznego!

Dostaliśmy niedawno w prezencie kawałek najprawdziwszego specku z północnych Włoszech. Uwielbiam ten rodzaj wędliny i najczęściej wyjadam samą, odkrawając cieniutki plasterek, za plasterkiem. Tym razem jednak postanowiłam kawałek poświęcić na porządne danie obiadowe, dość wykwintne, niezwykle apetyczne, czyli risotto ze speckiem.

Na patelni rozgrzać oliwę,dodać cebulę i zeszklić. Dodać ryż i chwilę smażyć, aż ziarenka zrobią się szkliste, dodać wino lub pierwszą porcję bulionu (tak by bulion ledwo zakrył ryż). Gdyż ryż wchłonie płyn, dolewać kolejne porcje bulionu. Gotować tak ok 20min, aż ryż będzie zupełnie miękki. Dodać pokrojony speck, wymieszać i jeszcze 2 minuty gotować na małym ogniu. Zdjąć z ognia, wymieszać z serem i doprawić pieprzem. Rozłożyć na talerze i posypać pietruszką lub bazylią. Smacznego!