O tym cieście pisałam już przy okazji rogalików, ale tym razem udało mi się porobić trochę zdjęć, choć łatwo nie było. Przepis pochodzi z Kwestii Smaku, ale podaję go z moimi modyfikacjami. Przede wszystkim użyłam zupełnie innej polewy, ponieważ oryginalna wydawała mi się za słodka. Moja jest z lekką cytrusową nutą. Jeśli chodzi o ciasto to usunęłam wiórki kokosowe. Raz użyłam świeżego ananasa, raz z puszki - wtedy zmniejszyłam nieco ilość cukru w cieście. Muszę powiedzieć, że jak nie przepadam za orzechowymi wypiekami, to to ciasto wyjątkowo mi smakuje (nie jestem z resztą w tym osamotniona :)), więc pewnie będzie często gościć na moim stole.

Polewa: Mikserem utrzeć Mascarpone z sokiem z limonki. Dodać cukier puder, cały czas ucierając. Wstawić do lodówki, aby polewa lekko stężała.

Ciasto:
Ubić jajka do podwojenia objętości. Dodać cukier i dalej ubijać aż masa będzie gładka i puszysta. Wciąż ubijając na wysokich obrotach, dolać olej. Do powstałej masy dodać startą marchewkę, ananasa, orzechy (lub migdały) i delikatnie wymieszać.
Dodać przesianą mąkę, cynamon (można też użyć mieszanki do piernika), sodę, proszek do pieczenia i sól, delikatnie mieszając wszystkie składniki. Przełożyć do małej formy 21 x 21 cm (u mnie - tortownica 23cm), wyłożonej papierem do pieczenia. Piec przez 1 godzinę, w piekarniku nagrzanym do 150 stopni.
Wystudzone ciasto przekroić poziomo na 2 części. Spód posmarować 1/3 ilości polewy. Przykryć górą ciasta i rozsmarować resztą polewy. Wstawić do lodówki.

Przepis na kandyzowany imbir długo czekał na swoją kolej, ale w końcu mam chwilkę żeby go upublicznić. Jako wielbiciele pikantnych przekąsek byliśmy zachwyceni słodko-ostrym imbirem, który przywieźliśmy sobie z Wietnamu.
Problem w tym, że nieliczne przepisy jakie udało mi się znaleźć w internecie były dość pracochłonne, a ponadto wymagały użycia niemałych ilości imbiru. Na szczęście zupełnym przypadkiem koleżanka E. z Krakowa wygadała się, że kandyzowany imbir robi nie od dziś i się ze mną przepisem podzieli.



Podaję więc przepis od E. z moimi uwagami i modyfikacjami:

Imbir kandyzowany

Obrać imbir (całkiem sprawnie robi się to łyżeczką - patent podpatrzony u Kurta Schellera), pociąć na plasterki i wrzucić do rondla z zimną wodą (tyle, by imbir zakrywało). Dodać sól i sok z cytryny i zagotować. Ja po zagotowaniu imbir trzymałam krótko - im dłużej będzie gotowany, tym łagodniejszy będzie. Wylać imbir na sito i opłukać zimną wodą.
Ponownie wrzucić do rondla, zalać zimną wodą (w org. przepisie ok 0,5 litra - ja następnym razem użyję mniej), dodać cukier i gotować na wolnym ogniu ok 3 godziny. Jeśli zachodzi potrzeba, dodać więcej wody.
Na końcu powinien zostać imbir w syropie - trzeba mieszać i uważać, żeby się nie przypalił. Przygotować blachę wyłożoną papierem i wysypaną drobnym cukrem. Łyżką cedzakową wyławiać imbir i rozkładać go w miarę pojedynczo na papierze. Można go lekko poprzekładać, żeby obtoczył się w cukrze. Zostawić do obeschnięcia (u mnie sechł całą noc). Podawać do herbaty lub do wina.
Jeśli zostanie Wam syrop, jego też można użyć do herbaty - jest co prawda b. słodki, ale ma imbirową nutę.

Jak co roku, w kuchni wiele się dzieje ale czasu na opisywanie brakuje. Jak co roku w słojach kisi się zakwas buraczany na barszcz Lubego, do którego w tym roku podamy (zupełnie nie tradycyjnie) drożdżowe pierożki podpatrzone u Liski .

Będą też obowiązkowe śledzie korzenne i śledzie pod pierzynką, a na drugi dzień aromatyczny bigos. Ale na razie - idąc na łatwiznę, polecam przepiski Liski. A po świętach nadrobię zaległości w pisaniu, obiecuję ;)

Kapustę zalać 250 ml wody. Dodać liście laurowe i ziele angielskie i gotować na wolnym ogniu godzinę.
Grzyby zalać ciepłą wodą i odstawić na minimum godzinę (najlepiej zrobić to dzień wcześniej i zostawić grzyby na noc w wodzie).
Grzyby wyjąć z wody, opłukać pod bieżącą wodą, wrzucić do garnka. Wodę, w której moczyły się grzyby przelać przez gęste sito i wlać ją z powrotem do garnka z grzybami. Gotować je na małym ogniu godzinę.

Cebulę drobno pokroić, rozgrzać na patelni olej i podsmażyć cebulę.

Na patelni rozgrzać masło, wrzucić nadzienie i podsmażać kilka minut. Doprawić solą i pieprzem. Ja używam dużo pieprzu, by nadzienie było wyraziste.

Drożdże wymieszać z cukrem. Kiedy staną się płynne, wlać mleko, wsypać mąkę, sól i dokładnie wymieszać. Następnie dodać pozostałe składniki i wyrobić gładkie ciasto (można mikserem).

Włożyć ciasto do miski, powierzchnię lekko spryskać olejem, przykryć ściereczką i odstawić na godzinę do wyrośnięcia.

Kiedy mamy gotowy farsz, ciasto rozwałkować na grubość 0,5 cm. Kroić na kwadraty. Na środek każdego kwadratu kłaść nadzienie, następnie składać po przekątnej tak, by powstał trójkąt. Brzegi dokładnie zlepić. Można też z ciasta uformować bułeczki, wkładając do środka nadzienie i robiąc z ciasta kulkę. Ja wykrawałam okręgi szklanką i lepiłam pierożki. Dobre sklejenie jest ważne, bo ciasto w piekarniku czasem się rozchodzi , choć mi to akurat nie przeszkadza :)

Listopad upływa mi pod znakiem marchwi jeśli chodzi o słodycze. Piekłam już ciasto marchewkowe, które wyszło tak świetnie, że zostało pożarte zanim zdążyłam je obfotografować... W ten weekend zaś wyprodukowałam marchewkowe rogaliki, wzorując się na przepisie z bloga czekoladowego kota.

Rozmaryn nadal na topie (niestety zioła doniczkowe szybko obumierają, więc staram się go jakoś sensownie zużyć), a ponieważ jest to dla mnie mięsne ziółko, więc wybór jest dość ograniczony. Na dodatek obiecałam Lubemu męski obiad na dzień mężczyzny (19.11), stąd pomysł na wołowinę "na dziko".

Mięso umyć, oczyścić z błon, pokroić na kotleciki. Cebulę i czosnek posiekać. Rozgrzać olej w szerokim rondlu. Smażyć mięso aż lekko zbrązowieje, soląc mięso w trakcie smażenia; pod koniec dodać cebulę i czosnek, by się zeszkliły. Zmniejszyć ogień, dodać piwo i wodę/bulion, dodać połamane suszone(lub pokrojone świeże) grzyby i przyprawy - zamieszać i dusić pod przykryciem ok 40-60min, aż mięso będzie miękkie. Pod koniec wyjąć mięso, dodać śmietanę do sosu i dokładnie wymieszać.

Podawać z ziemniakami lub - jak u nas - z purée z soczewicy. Plus koniecznie marynowany ogóreczek czy grzybek.

Wybaczcie kolejną przerwę w nadawaniu, wynikła ona z małej awarii sprzętu oraz wyjazdu służbowego. Ale już jestem. Po powrocie z południa kraju w lodówce zastałam całą paczkę pampuchów (czy jak to się powinno odmieniać). Ucieszyłam się niezmiernie, bo je bardzo lubię.

Z drugiej jednak strony, z takimi pampuchami niełatwo coś wymyślić. Jeśli chodzi o kluchy na parze, to nie wyobrażam ich sobie inaczej jak z gęstym, zawiesistym sosem mięsnym, najlepiej jakimś gulaszem (choć wiem, że są osoby, co jadają je na słodko... brrr). Niestety gulaszowego mięsa nie miałam, a poza tym obiecujemy sobie jeść mniej tłusto, więc musiałam pokombinować...

I z tego kombinowania wyszły polędwiczki wieprzowe w sosie musztardowo-miodowym. Palce lizać ;)

Polędwicę umyć, oczyścić i pokroić w plastry. Posolić, popieprzyć i posypać papryką wg uznania. W miseczce zmieszać musztardę, miód i zioła i dokładnie wymieszać z mięsem. Odstawić do lodówki na minimum 20min. (im dłużej postoi, tym lepiej).

Na patelni rozgrzać kilka łyżek oleju. Smażyć mięso aż zbrązowieje z obu stron i zmięknie (ja smażyłam partiami, a usmażone kawałki przekładałam do naczynia żaroodpornego, które stało w ciepłym piekarniku). Na koniec wyjąć całe mięso z patelni, zalać odrobiną wody i dokładnie wymieszać z resztą marynaty (również pozostałej w naczyniu w którym marynowało się mięso). Można dodać łyżkę śmietany dla zwiększenia objętości i złagodzenia smaku sosu. Podawać z pampuchami lub ziemniakami z wody. Smacznego!

To, że jestem wielbicielką Roberta Makłowicza, wiedzą wszyscy, bliżej ze mną zaprzyjaźnieni. Lubię go nie tylko za to co i jak gotuje, ale przede wszystkim dlatego, że jedzenie nie jest dla niego jedynie kwestią fizjologiczną, a częścią kultury i historii. W wywiadzie, który niedawno ukazał się w Dużym Formacie mówi "kuchnia to nie jest zabawa dla nacjonalistów" i jak tu się nie zgodzić? I jeszcze "Jak ktoś nie jest ciekawy świata, to nigdy nie będzie dobrze gotował". Właściwie pod prawie każdym słowem, bym się podpisała :)

A żeby w czyn moje uwielbienie przekuć, dziś zaprezentuję Wam zupę s'ngao muan z książki Fuzja smaków autorstwa, rzecz jasna, Roberta Makłowicza. Zupą autor zajadał się w Tajlandii, choć pochodzi ona z Kambodży (tyle w temacie granic).

Do garnka wlać wodę, dodać kurczaka, pokrojoną w duże kawałki trawę cytrynową, drobno posiekany czosnek, całe chili oraz cukier. Całość zagotować, częściowo przykryć i gotować na małym ogniu 5 min., odkryć. Zszumować łyżką cedzakową, całkiem przykryć i gotować na małym ogniu ok 30 min. Odstawić do ostygnięcia, wyjąć mięso i trawę cytrynową. Trawę wyrzucić, mięso oddzielić od kości i podzielić na mniejsze kawałki, a następnie włożyć z powrotem do zupy. Podgrzać, dodać sos rybny i sok z limonki, dosolić do smaku. Podawać w dużych miseczkach, każdą porcję posypując podartymi listkami bazylii (u nas jeszcze z makaronem ryżowym i kolendrą).
(Fuzja smaków Robert Makłowicz, Znak, Kraków 2007, str 65)

A jeśli lubicie Roberta Makłowicza to gorąco polecam jego najnowszą książkę (bynajmniej nie kulinarną!) Cafe Museum. Właściwie to trochę przewodnik po Europie Środkowej okiem pasjonata i znawcy. Przepisów tu co prawda nie znajdziecie, ale kuchnia, rzecz jasna, to ważny bohater tych opowieści - nie mogło być inaczej :)