Śledź pod pierzynką za mną chodził odkąd go spróbowałam na jakiejś imprezie. Po jakimś czasie zaczęłam przeszukiwać książki i sieć w poszukiwaniu idealnego przepisu, ale ku mojemu zaskoczeniu większość propozycji na tego śledzia była z marchewką albo w jakimś zupełnie nie przystającym zestawie składników. Wreszcie zdecydowałam się (rok temu) wykonać tę potrawę miksując moje wspomnienie czy też wyobrażenie, jak powinno wyglądać, z przepisem z "Kuchni kresowej" Małgorzaty Caprari na grodzieńskiego "Śledzia pod pierzynką". Co tu dużo mówić, wyszło świetnie, o czym świadczą liczne tegoroczne prośby o powtórkę.

Ugotować ziemniaki, buraki i jajka. Ziemniaki pokroić na plasterki, a resztę w kostkę. W szklanej misce układać kolejne warstwy: ziemniaki, śledzie, cebula, warstwa majonezu, buraki, białko jajka, ogórki (można jeszcze trochę cebulki na to rzucić) i drugą warstwę majonezu, tak by wszystko przykryła. Na koniec przez sito przetrzeć żółtka. Każdą warstwę (poza ostatnią, majonezową) potraktować solidnie pieprzem. Zostawić w lodówce na noc, albo chociaż kilka godzin. Mhmm, pyszności....

Korzystając z tego, że w firmie robiliśmy dużą imprezę świąteczną, poszalałam kulinarnie i wypróbowałam kilka fajnych przepisów. Blogowanie inspiruje i ubogaca nie ma co ;) Od Olgi wyciągnęłam przepis na migdałowe aniołki,

a z kolei od Bea podpatrzyłam przepis na kruchutkie ciastka pomarańczowo-czekoladowe (uwielbiam połączenie pomarańczy i czekolady, i chyba nie tylko ja...). Przepisy na te cuda można znaleźć po linkami.

Z własnych wypieków wykonałam bardzo ostre i bardzo czekoladowe ciasteczka z chili (przepis już podawałam tutaj). No i oczywiście od kilku dni zmagam się z pierniczkami.

W tym roku po raz pierwszy postanowiłam samodzielnie przygotować pierogi z kapustą i grzybami. Proporcje farszu zmiksowałam z paru internetowych przepisów a recepturę na ciasto wzięłam z rodzinnego przepisu na uszka właśnie. I to jest właśnie moja pierwsza propozycja do kulinarnej zabawy świątecznej.

Grzyby namoczyć a potem podgotować. Kapustę gotować, aż zmięknie i dokładnie odcedzić. Cebulę drobno posiekać i podsmażyć na złoto. Grzyby i kapustę również bardzo drobno posiekać (zmielenie pewnie też da dobre rezultaty) , wszystkie składniki połączyć i doprawić do smaku. Szczególnie pieprzu nie żałować.

Z mąki, jaja, soli zagniatać ciasto, dodając po trochu wody. Ciasto musi być elastyczne. Odkrawać kawałki ciasta, wałkować i szklanką lub innym sposobem wykrawać kółka, następnie na środek łyżeczką nakładać farsz i zalepiać, dociskając mocno brzeg do brzegu (można sobie pomóc zwilżając delikatnie palce w wodzie). Gotowe pierogi wrzucać do wrzątku i o kilku minutach od wypłynięcia można je jeść. Ja próbną partię skonsumowałam, a resztę (na surowo) zamroziłam na dni świąteczne. Myślę, że podsmażane też będą rewelacyjne.

Acha, po zrobieniu pierogów okazało się, że zostało mi sporo farszu. Dlatego też następnego dnia rozmroziłam paczkę ciasta francuskiego i zrobiłam:

Rozmrożone (najlepiej w lodówce) ciasto lekko jeszcze rozwałkować, pokroić na kwadraty. Na środek nakładać farsz na środek i zalepiać jak pierogi. Po wierzchu posmarować białkiem i piec na złoty kolor w temp ok 200 st. C.

Kolejny szybki obiad z wykorzystaniem cukinii - dość łagodny, chrupiący apetycznie i z moją ulubioną rybką:

Cukinię umyć, poszatkować na dość cienkie półplasterki. Oprószyć solą i odstawić na kilkanaście minut, by "wypłakała" goryczkę. Pokroić cebulę i czosnek a następnie wrzucić na rozgrzaną oliwę. Gdy się zeszklą dodać opłukaną z soli i osuszoną cukinię. Pokroić łososia i dodać, gdy cukinia nieco zmięknie. Po chwili wlać śmietanę, doprawić solą, pieprzem, papryką i dodać trochę soku z cytryny. Ja podałam z trójkolorowym penne i na koniec posypałam świeżo mielonym pieprzem - pycha!

Dziś znalazłam na blogu palce lizać zaproszenie do cytrusowej zabawy kulinarnej i od razu pomyślałam o mojej ukochanej nalewce pomarańczowo-kawowej. Naleweczka o wyraźnie pomarańczowym zapachu i aromacie, z mocną kawową nutą, doskonale pasuje do "cytrusowej chwilki", robi się ją szybciutko, a po miesiącu z kawałkiem jest bardzo dużo czasu na delektowanie się cytrusowymi chwilkami ;)

Nalewka pomarańczowo-kawowa
(podaję ilości na jeden słój, należy robić jednak w większych ilościach, bo nalewka z reguły cieszy się dużą popularnością)

• 2 niezbyt duże pomarańcze
• ok 70 ziarenek dobrej kawy (ja tym razem użyłam kawy z Wietnamu, którą dostałam w prezencie; można wypróbowywać różne i sprawdzać, z którą efekt jest lepszy)
• ok 20 łyżeczek cukru
• ok 1 l czystej wódki (tym razem użyłam Bolsa, wcześniej robiłam na Sobieskim)
• spory słój, który można szczelnie zamknąć

Pomarańcze dokładnie umyć i osuszyć, oczywiście używamy tak naprawdę tyle pomarańczy, ile nam się zmieści do naczynia (ja obecnie mam jeden słoik z dwoma i jeden, mniejszy, z pojedynczą pomarańczą). Następnie ostrym nożem robić nacięcia na skórce i wpychać tam całe ziarenka kawy. W oryginalnym przepisie (który dostałam od Pani Doroty, trenerkę tai chi) wypada ich dokładnie 33 na każdą pomarańczę - ja tam nie liczę, więc z reguły wychodzi mi ok 35. Następnie zasypać pomarańcze cukrem (w org. znów 33 łyżeczki, ja zmniejszyłam tę ilość) i zalać wódką, tak by zakryła pomarańcze. Zamknąć słoik dokładnie i zostawić na - ok 30-35 dni (w org. dokładnie 33 dni*), od czasu do czasu można wstrząsnąć, żeby cukier się ładnie rozpuścił). Na koniec przelać (przez gazę!) do ładnej butelki. Pić w małych ilościach ;)


* w wersji oryginalnej, jak widać przepis jest trochę mistyczny i, z wiadomych względów, zwany chrystusówką.

Od razu przyznaję się, że nalewkę nastawiłam już parę dni temu, żeby zdążyć na święta (jakoś mi się to połączenie bardzo świątecznie kojarzy), ale ponieważ nalewka nadal się robi, a poza tym obok tarty cytrynowej (w następnej cytrusowej zabawie do niej wrócę), to moje ulubione "danie" cytrusowe własnej produkcji, więc mam nadzieję, że "wysoka komisja" nie odrzuci przepisu.

W moim domu jakoś nigdy nie piło się dużo herbaty, zawsze raczej rządziła kawa i inne napoje. Herbata była podawana do kolacji i w chorobie. Dopiero później poznałam prawdziwych herbaciarzy. Takich, co to wypijają szklanka za szklanką. Większość z nich wypija cienką lurę spreparowaną z kilkakrotnie zaparzanych torebek. Ale są i smakosze, którzy nauczyli mnie miłości do prawdziwej, sypanej herbaty. No dobrze, nie jestem gorliwym neofitą co to ma 150 dzbanuszków i zaparzaczy, zna się na odmianach liści, a zalanie ich wrzątkiem uważa za szczyt barbarzyństwa. Ale lubię, bardzo lubię, mając czas i nastrój zaparzyć sobie delikatną i aromatyczną herbatę jaśminową albo mocną, stawiającą na nogi turecką mieszankę.

Będąc w Chinach, w regionie skąd pochodzi najwyżej ceniona zielona herbata o pięknej nazwie smocza studnia (Long Jing), po prostu nie mogliśmy nie pójść do Muzeum Herbaty. Leży ono na zachodnim brzegu Zachodniego Jeziora (Xi Hu), ukryte wśród wzgórz, na których rządzą plantacje krzewów herbacianych. No właśnie, krzewów… Pierwszym moim zaskoczeniem w muzeum była informacja, że w naturalnym środowisku herbata wyrasta w całkiem niemałe drzewa. Dopiero ingerencja człowieka spowodowała jej skurczenie się do krzewinki. Na dowód można obejrzeć zdjęcia dzikich okazów.

Muzeum naprawdę zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Przechodząc z sali do sali, turysta poznaje historię herbaty, dowiaduje się o niej wszystkiego – od warunków uprawy po sposoby zaparzania. Jeśli myślicie, że by poprawnie zaparzyć herbatę wystarczy ją zalać wrzątkiem*, jesteście w błędzie. Każdą herbatę – zieloną, czarną, czerwoną, białą itd. przygotowuje się i serwuje w inny sposób.

Bardzo ciekawa dla mnie była sala, w której omawiano (również po angielsku na słuchaweczkach) czym się różnią poszczególne rodzaje herbaty. Jako że większość Polaków zaledwie rozróżnia czarną od zielonej, myślę, że warto coś więcej o tym napisać.
Wg Chińczyków jest sześć podstawowych typów herbaty: zielona, czerwona (przez nas zwana czarną), oolong, żółta, biała i czarna.

Zielona herbata dominuje w Chinach. Uprawia się ją w aż 19 prowincjach, a produkuje w następujący sposób: świeżo zerwane liście podgrzewa się bardzo szybko do bardzo wysokiej temperatury, co powoduje unicestwienie enzymów utleniających (po chińsku nazywa się to shaqing – „zabijanie zieleni”). Uznaje się powszechnie, że jest najzdrowsza z wszystkich typów herbat, trzeba jednak umieć docenić jej delikatny smak.

Herbata czerwona (czyli najbardziej powszechna u nas czarna) po zebraniu „leżakuje” przez pewien okres, podczas którego przechodzi przez cztery etapy: więdnięcia, skręcania, suszenia oraz utleniania lub fermentacji. Chińczycy oczywiście rozróżniają kilkanaście rodzajów tej herbaty w zależności od regionu, z jakiego pochodzi oraz sposobów produkcji.

Oolong to napar z liści w połowie sfermentowanych, czyli jest czymś między zieloną a czarną herbatą. Produkowana jest głównie w trzech prowincjach: Fujian, Guangdong i na Tajwanie. Oolong ma łagodny smak i złocistą barwę.

Herbata żółta powstaje w rezultacie unikalnego procesu składowania herbacianych liści przez pewien (ściśle określony) okres, tak by nabrały żółtej barwy. Ten rodzaj naparu daje miły, odświeżający aromat i wyraźny smak.
Biała herbata produkowana jest z pączków, w których nie wytworzył się jeszcze chlorofil. Zebrane liście suszy się na słońcu lub w piecu. Gotowy napar ma lekko słomkowy kolor, świeży, ale bardzo delikatny smak. Jest to też najdroższy rodzaj herbaty.

I na koniec, czarna herbata, do której należy min. herbata Pu’er. Przechodzi ona cały proces fermentowania, podobnie jak czerwona, ale dodatkowo jest gnieciona, zwijana, układana w stosy i suszona. Gotowy napar ma oleiście ciemną barwę, charakterystyczny smak i zapach. Herbatę czarną produkuje się głównie w prowincjach: Hubei, Hunan, Sichuan, Yunnan i Guangxi.

Ponad to herbaty mogą dzielić się ze względu na sposób przetworzenia na: herbaty aromatyzowane (jak fantastyczna, bardzo popularna w Chnach herbata jaśminowa) oraz herbaty prasowane.

Warto pamiętać, że każdą z tych herbat podaje się w innym rodzaje szkła, często też przygotowuje się w inny sposób, ale o tym może napiszę kiedy indziej ;).

...crème brûlée made by Luby. Są to dopiero pierwsze próby i Luby, jak na prawdziwego perfekcjonistę przystało, nie był do końca zadowolony z efektu. Przy okazji odkryliśmy, że nasz piekarnik chyba ma źle ustawione grzanie (grzeje słabiej niż ustawa przewiduje). Mnie tam smakowało, szczególnie, że kremik był kawowy mniam... Choć oczywiście nie mam nic przeciwko kolejnym próbom, trzeba dążyć do doskonałości ;)

Tu udało mi się uchwycić kremik w trakcie przypalania cukrowej skorupki. Potem nie było już co fotografować :)