Chodziła za mną przez weekend ochota na coś słodkiego i niezbyt pracochłonnego. Z różnych karteluszek i zapisków "do-zrobienia-kiedyś" wyciągnęłam przepis na tartę bez pieczenia z ciasteczkowym spodem i kawowo-czekoladową masą. W sam raz na niedzielne śniadanie czy podwieczorek...

Ciasteczka pokruszyć drobno (ja tłukę moździerzem) i dokładnie wymieszać z roztopionym masłem. Powstałą masą wyłożyć formę i włożyć do lodówki, by się schłodziła.
Czekoladę roztopić w kąpieli wodnej, na koniec wymieszać z kilkoma łyżkami bardzo mocnej kawy i likieru. Osobno ubić śmietanę, aż będzie sztywna. Następnie powoli dodawać przestudzoną czekoladę do ubitej śmietany, delikatnie mieszając. Gdy masa będzie jednolita, wyłożyć ją na schłodzony spód, wyrównać i wstawić do lodówki - najlepiej na cała noc. Przed podaniem ozdobić bitą śmietaną.

Cały obiad w jednym garnku? Cóż za diabelski pomysł ;) Największym jego plusem jest to, że nie trzeba później zbyt wiele zmywać. A ponieważ wpadł mi w oko smakowity przepis na casserole (niezawodna Kwestia Smaku), postanowiłam czy prędzej ów pomysł wykorzystać (i wreszcie użyć mojej brytfanki zgodnie z jej przeznaczeniem).

Składniki marynaty połączyć i wysmarować kurczaka, odstawić na pół godziny. Piekarnik nagrzać do 200 stopni C. W żaroodpornym garnku z pokrywą rozgrzać 1 łyżkę oliwy, dodać obrane i pokrojone na plastry ziemniaki oraz cebulę pokrojoną w "ósemki". Podsmażyć na dużym ogniu ciągle mieszając przez około 3 minuty. Warzywa wyjąć z garnka, a włożyć kurczaka razem z całą marynatą. Obsmażyć z każdej strony po około 3 minuty.

Muszę powiedzieć, że było to coś naprawdę genialnego w smaku i czuję, że nie raz zagości na naszym stole. W mojej wersji czerwona fasola częściowo się rozpadła świetnie zagęszczając sos (choć był to skutek uboczny, ale sos wyszedł tak fantastycznie aromatyczny, że Luby wyjadł go z gara do końca). Zapomniałam też o cukrzeniu cytryny, więc nie wiem jaki daje to efekt...

Tym razem, dla odmiany, będzie wegetariańsko. Potrawa z kategorii "jesz ze mną albo trzymaj się z daleka", czyli z dużą zawartością czosnku. Nie polecam przed ważnymi spotkaniami, ale poza tym jest świetna, szczególnie w taką pogodę, gdyż jak wiadomo: czosnek to samo zdrowie ;)

Cebulę i 1 ząbek czosnku obrać i posiekać. Włoszczyznę umyć i pokroić (jeśli wolicie by zupa była bardziej "włoszczyznowa" to na drobne kawałki, ja tam kroję na duże i ugotowane wyławiam), a pora z włoszczyzny posiekać na cienkie plasterki. W garnku rozgrzać oliwę i wrzucić nań warzywa. Dusić na niewielkim ogniu do czasu, aż cebula się zeszkli. Dodać pomidory i ok 4 szklanek wody. Wymieszać, dodać przyprawy. Gotować na wolnym ogniu aż warzywa zmiękną (ja następnie wyławiam marchewkę, selera i pietruszkę). Wcisnąć do zupy pozostałe ząbki czosnku, chwilę jeszcze pogotować, przyprawiając do smaku, jeśli konieczne.

By zupa była bardziej sycąca, można do niej (już na talerzach) dodać kawałki sera koziego lub zwykłego camemberta. I oczywiście obowiązkowo grzankę (najlepiej z serem).

Nie wiem, czy to tylko ja tak mam, ale... zimą robię się bardziej mięsożerna. Na dodatek pogoda sprawia, że nie chce mi się wysilać. Ale nawet z lenistwa może wyjść coś dobrego. Dziś wyszły roladki z indyka:

Kotlety umyć, osuszyć i rozbić cienko. Posolić lekko z obu stron. Następnie posypać jedną stronę kotletów ziołami i przyprawami i nałożyć ser. Zwinąć roladki ściśle. Następnie obtaczać w bułce tartej, roztrzepanym jajku i znów w bułce. Smażyć na kilku łyżkach mocno rozgrzanego oleju do lekkiego zbrązowienia wszystkich stron. Podawać z sałatą (tak dla równowagi ;)). Smacznego!

O tym cieście pisałam już przy okazji rogalików, ale tym razem udało mi się porobić trochę zdjęć, choć łatwo nie było. Przepis pochodzi z Kwestii Smaku, ale podaję go z moimi modyfikacjami. Przede wszystkim użyłam zupełnie innej polewy, ponieważ oryginalna wydawała mi się za słodka. Moja jest z lekką cytrusową nutą. Jeśli chodzi o ciasto to usunęłam wiórki kokosowe. Raz użyłam świeżego ananasa, raz z puszki - wtedy zmniejszyłam nieco ilość cukru w cieście. Muszę powiedzieć, że jak nie przepadam za orzechowymi wypiekami, to to ciasto wyjątkowo mi smakuje (nie jestem z resztą w tym osamotniona :)), więc pewnie będzie często gościć na moim stole.

Polewa: Mikserem utrzeć Mascarpone z sokiem z limonki. Dodać cukier puder, cały czas ucierając. Wstawić do lodówki, aby polewa lekko stężała.

Ciasto:
Ubić jajka do podwojenia objętości. Dodać cukier i dalej ubijać aż masa będzie gładka i puszysta. Wciąż ubijając na wysokich obrotach, dolać olej. Do powstałej masy dodać startą marchewkę, ananasa, orzechy (lub migdały) i delikatnie wymieszać.
Dodać przesianą mąkę, cynamon (można też użyć mieszanki do piernika), sodę, proszek do pieczenia i sól, delikatnie mieszając wszystkie składniki. Przełożyć do małej formy 21 x 21 cm (u mnie - tortownica 23cm), wyłożonej papierem do pieczenia. Piec przez 1 godzinę, w piekarniku nagrzanym do 150 stopni.
Wystudzone ciasto przekroić poziomo na 2 części. Spód posmarować 1/3 ilości polewy. Przykryć górą ciasta i rozsmarować resztą polewy. Wstawić do lodówki.

Przepis na kandyzowany imbir długo czekał na swoją kolej, ale w końcu mam chwilkę żeby go upublicznić. Jako wielbiciele pikantnych przekąsek byliśmy zachwyceni słodko-ostrym imbirem, który przywieźliśmy sobie z Wietnamu.
Problem w tym, że nieliczne przepisy jakie udało mi się znaleźć w internecie były dość pracochłonne, a ponadto wymagały użycia niemałych ilości imbiru. Na szczęście zupełnym przypadkiem koleżanka E. z Krakowa wygadała się, że kandyzowany imbir robi nie od dziś i się ze mną przepisem podzieli.



Podaję więc przepis od E. z moimi uwagami i modyfikacjami:

Imbir kandyzowany

Obrać imbir (całkiem sprawnie robi się to łyżeczką - patent podpatrzony u Kurta Schellera), pociąć na plasterki i wrzucić do rondla z zimną wodą (tyle, by imbir zakrywało). Dodać sól i sok z cytryny i zagotować. Ja po zagotowaniu imbir trzymałam krótko - im dłużej będzie gotowany, tym łagodniejszy będzie. Wylać imbir na sito i opłukać zimną wodą.
Ponownie wrzucić do rondla, zalać zimną wodą (w org. przepisie ok 0,5 litra - ja następnym razem użyję mniej), dodać cukier i gotować na wolnym ogniu ok 3 godziny. Jeśli zachodzi potrzeba, dodać więcej wody.
Na końcu powinien zostać imbir w syropie - trzeba mieszać i uważać, żeby się nie przypalił. Przygotować blachę wyłożoną papierem i wysypaną drobnym cukrem. Łyżką cedzakową wyławiać imbir i rozkładać go w miarę pojedynczo na papierze. Można go lekko poprzekładać, żeby obtoczył się w cukrze. Zostawić do obeschnięcia (u mnie sechł całą noc). Podawać do herbaty lub do wina.
Jeśli zostanie Wam syrop, jego też można użyć do herbaty - jest co prawda b. słodki, ale ma imbirową nutę.

Jak co roku, w kuchni wiele się dzieje ale czasu na opisywanie brakuje. Jak co roku w słojach kisi się zakwas buraczany na barszcz Lubego, do którego w tym roku podamy (zupełnie nie tradycyjnie) drożdżowe pierożki podpatrzone u Liski .

Będą też obowiązkowe śledzie korzenne i śledzie pod pierzynką, a na drugi dzień aromatyczny bigos. Ale na razie - idąc na łatwiznę, polecam przepiski Liski. A po świętach nadrobię zaległości w pisaniu, obiecuję ;)

Kapustę zalać 250 ml wody. Dodać liście laurowe i ziele angielskie i gotować na wolnym ogniu godzinę.
Grzyby zalać ciepłą wodą i odstawić na minimum godzinę (najlepiej zrobić to dzień wcześniej i zostawić grzyby na noc w wodzie).
Grzyby wyjąć z wody, opłukać pod bieżącą wodą, wrzucić do garnka. Wodę, w której moczyły się grzyby przelać przez gęste sito i wlać ją z powrotem do garnka z grzybami. Gotować je na małym ogniu godzinę.

Cebulę drobno pokroić, rozgrzać na patelni olej i podsmażyć cebulę.

Na patelni rozgrzać masło, wrzucić nadzienie i podsmażać kilka minut. Doprawić solą i pieprzem. Ja używam dużo pieprzu, by nadzienie było wyraziste.

Drożdże wymieszać z cukrem. Kiedy staną się płynne, wlać mleko, wsypać mąkę, sól i dokładnie wymieszać. Następnie dodać pozostałe składniki i wyrobić gładkie ciasto (można mikserem).

Włożyć ciasto do miski, powierzchnię lekko spryskać olejem, przykryć ściereczką i odstawić na godzinę do wyrośnięcia.

Kiedy mamy gotowy farsz, ciasto rozwałkować na grubość 0,5 cm. Kroić na kwadraty. Na środek każdego kwadratu kłaść nadzienie, następnie składać po przekątnej tak, by powstał trójkąt. Brzegi dokładnie zlepić. Można też z ciasta uformować bułeczki, wkładając do środka nadzienie i robiąc z ciasta kulkę. Ja wykrawałam okręgi szklanką i lepiłam pierożki. Dobre sklejenie jest ważne, bo ciasto w piekarniku czasem się rozchodzi , choć mi to akurat nie przeszkadza :)